Hey hey lieve kindjes xD Hier is Free opnieuw, de meest warhoofdige schrijfster van fanfiction hier ^^
Ik wilde gewoon eventjes bedanken aan mijn twee eerste reviewertjes Celia en Sophie, en indeed, Celia, grote entertjes, speciaal voor jou.
Ook wil ik even vermelden dat ik me bewust ben van het feit dat mijn schrijfstijl hier nog erg.. 'Beginnerig' is en dat ik doorheen het verhaal wel ben geëvolueerd, dus dat het hopelijk alleen maar beter wordt ^^
Dus, enjoy het hoofdstukje, laat me weten wat je ervan vindt, lalala, dat soort dingen.

Disclaimer: TOKIO HOTEL IS NIET VAN MIJ. OOK DUITSLAND NIET. OOK DE SCHOOL WAAR ZE HEENGAAN NIET. Dat is het Johan Friedrich Kürcher Gymnasium of iets in die richting en dat is effectief een bestaande school met heel erg coole deuren in heel veel kleurtjes x3
Free en Celia zijn technisch gezien wel van mij, hoewel erover kan gediscussieerd worden dat Celia van zichzelf is en dat soort dingen, maar we doen niet aan mierenneu.. Ik bedoel muggenziften, dus voor het gemak zijn die van mij. Zeg dat ik het gezegd heb. Nu laat ik jullie met rust. Viel Spass!

Na elkaar ongeveer nog een kwartier te hebben bestudeerd, begon dat ook saai te worden.

Er was niets te doen, hun moeders waren aan het lachen, en het ergst van al, de pizza was op.
Dus besloten Free en Celia maar om hun huis te gaan verkennen met de andere tweeling, aka Bill en Tom.

'Mam, we gaan het huis verder onderzoeken, kay?' Vroeg Celia, zonder echt een antwoord te verwachten.

'Doe maar lieverd, en doe niets wat ik niet zou doen!'

'Yeah, right, dag mam.'Ze liepen naar boven, en besloten om eerst de badkamer te zoeken.

Die bleek aan de linkerkant te zijn, de eerste deur.

En daarnaast was de slaapkamer die vanaf nu aan mam toebehoorde, en daarnaast de logeerkamer.

Recht ertegenover was er een kantoorachtig iets, en daarnaast een…

'WAUW!' Riepen de meisjes in koor.

De jongens keken over hun schouders, en hun mond viel open.

Het was een muziekkamer met een piano, een mixboard, 3 gigantische boxen, 5 versterkers, microfoons…

'Okay, dit is echt wel ubergeweldig!' Joelde Celia, die hyper op en neer sprong.

'O yeah, o yeah, ik hou van Duitsland, ik hou van Duitsland!' Gilde Free, die ook hyper op en neer sprong.

Tom en Bill konden alleen maar staren.

'Ik ga onze spullen even halen!' Riep Free nog steeds hyper.

Ze liep naar hun kamer en kwam een paar minuten later terug met 3 grote zakachtige dingen, en een kleinere tas.

Ze duwde een van de zakken in Celia haar handen en liep binnen.

Vlug pakte ze de zakken uit.

Als de ogen van de andere tweeling werd zo mogelijk nog groter toen er uit de eerste zak een keyboard kwam, dat door Free handig werd aangesloten op de boxen.

Celia had ondertussen de 2 andere zakken uitgepakt, en daaruit kwam een basgitaar en een gewone rockgitaar, die ook in snel tempo werden aangesloten.

'Ziezo, dat is ook weer in orde!' Zei Free blij.

Ze draaide zich om en zag dat de jongens nog steeds aan het staren waren.

'Ehm, hallo?' Vroeg ze.

Bill en Tom knipperden met hun ogen.

'Wat nu?' Vroeg Celia, die naast Free ging staan 'Nog nooit muziekinstrumenten gezien?'

'Wel, ehm, wow, ehm, kewl…' Bracht Tom uit.

Bill kon blijkbaar de juiste woorden niet vinden. Erger zelfs, hij kon helemaal geen woorden vinden.

Hij stond daar maar, met zijn visimitatie.

Free en Celia keken elkaar grijnzend aan en hadden moeite om hun slappe lach in te houden.

'Wel, wat is er nu?' Herhaalde Celia, tussen twee lachbuien door.

'We… We hadden niet verwacht… Dat jullie… Muziek zouden spelen… Toch niet… Keyboard… Of… Gitaar!' Stamelde Tom.

'Nee, jullie zien er zo… Klassiek piano of… Of… Vioolachtig uit.'

Free haar ogen begonnen te schitteren. 'Dus jij denkt dat we klassiek zijn? Viool? Wel, je hebt half gelijk.'

En weer stormde ze naar boven.

'O nee…' Zuchtte Celia. 'Nu zal je het hebben…'

Free kwam terug naar beneden gelopen, met een nieuwe zak in haar hand.

Ze opende die zak ook, sloot de inhoud aan op een versterker en draaide zich om.

In haar handen had ze een… Viool.

Bill en Tom staarden weer.

'Ja, dit is een viool, en nee, het is geen gewone viool.' Grijnsde Free 'Dit is een rockviool. Net zoals een rockgitaar.'

Bill en Tom bleven staren.

Celia draaide met haar ogen. Wat hadden die twee toch met staren???

Free grijnsde nog steeds. 'Ongeloofwaardig? Luister maar goed dan.'

Ze zette haar strijkstok op de snaren en begon een ongelooflijk snel stuk te spelen.

Zonder moeite, leek het wel.

Celia zuchtte, en trok de stekker uit. Het geluid stierf weg.

'Heej, ik was nog niet klaar!' Riep Free verontwaardigd.

Celia zuchtte nogmaals en draaide zich weer naar de deur, waar de jongens langzaam uit hun trance leken te ontwaken.

'Okay, wauw, dat was wel even stoer of zo! Zalig gewoon!' Barstte Bill los.

'Wha, waar heb je dat geleerd? Nog nooit zo iets gezien!' Viel Tom hem bij.

'Wel…' Zei Celia 'Laten we zeggen dat we nogal… Muzikaal zijn aangelegd.'

'Muziek is ons leven.' Vulde Free aan.

'En we leven niet zonder muziek.' Sloot Celia af.

'Amen.' Knikte Free.

Celia keek haar schuin aan. 'Moet jij nu altijd het laatste woord hebben?'

'Ja.'

'Zucht.'

Bill besloot om terug eens iets te zeggen. 'Spelen jullie al deze instrumenten?' Vroeg hij verbaasd.

'Wel, nee, niet allemaal.' Celia haalde haar schouders op. 'Ik speel basgitaar, keyboard, en ik dans.'

'En ik speel keyboard, gitaar, rockviool, zoals je net zag, en ik zing.' Legde Free uit.

'Wow.' Was het enige dat de twee weer konden zeggen. 'Muzikaal opgevoed, dat is het minste dat je kan zeggen!'

Celia en Free grijnsden weer.

Van beneden werd er weer geroepen.

'Bill! Tom! We gaan naar huis!'

'Okay dan, ja, dan, ehm, gaan we maar hè…' Zei Bill nogal schaapachtig.

'Zien we jullie nog eens terug?' Vroeg Tom grijnzend. 'Ik bedoel, jullie zijn meiden met lef!

I like it, beter dan de meeste meisjes bij ons op school, met hun gezeur over puistjes…'

'JONGENS!'

'Uh oh, laten we maar haasten, anders hebben we straks een probleem. WE KOMEN MAM!'

Bill en Tom grijnsden nog een keer, en verdwenen door de deur.

Even later hoorden ze de deur dichtslaan.

Celia keek op haar horloge. Het was al 9 uur 's avonds.

Hun mam kwam ook de trap op.

'Jullie kunnen beter gaan slapen. Morgen moeten jullie naar school.' Zei ze, met een blik op de nu al klaargemaakte muziekkamer.

'SCHOOL?!' Brulden Free en Celia in koor 'SCHOOL?! Krijgen we geen verhuisvakantie of zo?'

'Nee, jullie gaan morgen al naar school, dan hebben jullie maar één week gemist en kunnen jullie gemakkelijk alles volgen.'

En na deze woorden liep ze naar haar eigen slaapkamer, Free en Celia achterlatend.

'Geweldig, echt geweldig. School. 1 dag nadat we zijn aangekomen. Geweldig.' Bromde Celia.

'Hé, dan moeten wel nog even onze tassen uitpakken!' Schrok Free. 'Douchen dan maar morgenochtend?'

'Prima idee. Ik zet de wekker wel.' Zuchtte Celia.

Ze liepen naar hun kamer, waar ze vlug alles uitpakten en hun pyjama's aandeden.

Na nog snel even hun tanden te hebben gepoetst, sprongen ze in hun bed.

'Slaapwel, sis.' Mompelde Free.

'Jep, jij ook slaapwel.' Mompelde Celia terug.

En al vlug vielen ze in slaap, met 'Pon de Replay' van Rihanna op de achtergrond.