Hoofdstuk 3 Villa Wizard

POV Emma

Skye deed de deur van haar slaapkamer open, en liet Draco en Emma voor haar naar binnen gaan. Haar kamer was groot met een met een balkon met een paar stoeltjes en een tafel. Haar kamer was oceaanblauw. Alles meubelen in haar kamer was wit. Met uitzondering haar bed, die was rood. Daarnaast stond een iets kleiner bed, het logeerbed. Er was een logeerkamer, maar het was veel gezelliger om samen op een kamer te slapen.

Emma zuchtte. "Jouw kamer is zo groot." Zei ze. Ze dacht aan haar eigen kamer. Die was erg klein, maar knus. "Mijn kamer is groter." Zei Draco opschepperig. Maar met een blik van Skye werd hij snel stil. "Zet de mand daar maar neer." Zei Skye. Terwijl ze op een plek tussen de twee bedden wees. Emma zette de mand daar neer, en Snuf, die achter hun aan de trap op gelopen was, ging er meteen in liggen. "Wat een leuke hond." Zei Draco, en hij liep naar Snuf toe en aaide hem.

Skye zuchtte, en fluisterde richting Emma. "Hij houdt niet eens van honden, gewoon een truc van hem…" ze werd snel stil toen Draco zich omdraaide. Emma giechelde, liep snel naar haar bed, en zette haar koffer ernaast. Ze hoopte dat ze haar rode gezicht niet hadden gezien.

"Zullen we op het balkon gaan zitten?" vroeg Skye. Emma en Draco knikten. Ze liepen richting het balkon en gingen aan de tafel zitten. Emma ging aan de stoel naast de deur zitten, ze hield niet van hoogtes. Ze had geen hoogtevrees, maar ze hield gewoon niet van hoogtes. Skye grinnikte. Ze had door wat Emma deed. Draco keek verbaast van de een naar de ander en haalde toen zijn schouders op. "Willen jullie wat te drinken?" vroeg Skye. Emma knikte en Draco ook.

"Dobby?" Er klonk een harde knal, en er verscheen een huiself naast Emma. "Hallo, Emma Collins mevrouw." "Hallo Dobby, alles goed?" Dobby knikte. "Wat is er, Wizard mevrouw?" Skye zuchtte. "Zeg nu maar gewoon Skye, Dobby. En wil je voor ons wat te drinken halen?" Dobby knikte. Voor hij verdween, keek hij even angstig naar Draco, die hem minachtend aan keek. Toen hij verdwenen was, bleef er even een stilte hangen.

"Eh, Emms?" vroeg Skye."Ja?" "Wat heb je nou allemaal gezien gister?" Emma zuchtte. "Ik liep met Snuf in het park." "Was Sjors er niet?" Ze had wel tegen Skye verteld dat ze elke dag met Sjors optrok. Draco keek Skye en Emma verbaast aan. "Nee, hij had wat te doen." Zei Emma. "Ik was dus met Snuf aan het wandelen. En Snuf dook opeens in een struik. Hij blafte luid, en toen ik dichterbij kwam, stopte het geluid. Ik keek in de struik, en ik zag niets. Ik floot naar Snuf, en die reageerde blaffend een eindje verderop." Emma bleef even stil. "Ik liep naar hem toe. Snuf kwam uit de bosjes voor me, en toen hoorde ik luid gegrom. Ik draaide me om, en voor me stond een enorme hond, of wolf. Hij was er te groot voor! Het was een megawolf. Ik rende hard weg, met Snuf in mijn armen. Maar toen ik achterom keek, keek het beest me bedroefd aan. Ik snapte er niets van. Maar ik rende toch snel door, toen ik thuis was had ik zo snel mogelijk een briefje geschreven. Naar jou en Sjors." Eindigde Emma haar verhaal. Skye en Draco keken haar verbaast aan. Opeens verscheen Dobby met een dienblad, een kan met limonade en drie glazen. Hij zette het op tafel, en boog. Hij glimlachte naar de meisjes en verdween weer. "Dus, wat is het nou? Een wolf of een hond?" vroeg Skye. "Geen idee." Zei Emma nadenkend. "Het kon het allebei geweest zijn…" "Nou, misschien komen we hem tegen bij Verzorging van Fabeldieren of bij Verweer tegen de Zwarte Kunsten." Zei Skye. "Nee, toch?!" zei Emma geschrokken. "In het boek, Emma." "Oh, ja."

"Hebben jullie het boek al gezien?" vroeg Draco opeens. "Van wat?" vroeg Emma. "Verzorging van Fabeldieren." "Nee, we gaan dat morgen kopen." Zei Skye. "Heb je er ook voor gekozen?" vroeg Emma. Draco knikte. "Emma heeft altijd wat met dieren gehad." Zei Skye plagend. "En nu heb ik er eentje." Zei Emma terwijl ze naar de slapende Snuf keek. "Maar Verzorging van Fabeldieren lijkt me erg leuk." "Hoezo?" vroeg Draco geïnteresseerd. "Ik wil wel eens weten wat voor dieren er in de Tovenaarswereld zijn." Zei Emma. "Wat is er dan met dat boek?" "Oh, dat zien jullie wel…" zei Draco mysterieus. De meiden staarden hem even aan, maar wendden toen hun blik af.

"Draco?" hoorden ze roepen. "Ja?" antwoordde Draco. Hij liep naar de rand van het balkon, en keek naar beneden. Skye stond ook op en ging naast hem staan. Emma stond ook maar op, en ging ook naast Draco staan. Ze keek naar beneden, en zag een kleine meneer en mevrouw Malfidus naar boven zwaaien. "Kom je?!" riep mevrouw Malfidus. "Ja!" schreeuwde Draco terug. Emma voelde zich wat duizelig worden, en ging snel op een stoel zitten. Draco had het door, en liep naar haar toe. "Alles goed?" Skye liep naar haar toe. "Ik ben alleen een beetje duizelig." Zei Emma. "Hier, neem een slok limonade." Zei Draco, en hij gaf haar zijn glas. Ze nam een slok en voelde zich al wat beter. "Dank je." Zei Emma. "DRACO!" schreeuwde meneer Malfidus. "Ik moet gaan." Verontschuldigde Draco zich. "Geeft niet." Zei Emma. "Tot later." Zei Skye. Draco liep de kamer uit.

"En?" vroeg Skye toen de Malfidussen weg waren. "Wat?" vroeg Emma in de war. "Nou, jij en Sjors." Emma kreeg een rood hoofd. "Er is niets met ons!" zei Emma verdedigend. Skye keek haar doordringend aan. "Tuurlijk." Zei Skye sarcastisch. "Ja." Zei Emma eigenwijs. Ik ga gewoon niets zeggen. Want er is niets met ons. Tenminste dat denk ik…

"Emma?" "He? Wat?" "Zit je te dromen? Ik vroeg je wat!" zei Skye lachend. "Heb je nog wat briefjes naar Draco gestuurd?" "Huh?" Hoe weet zij dat?! "Kom, ik weet dat het zo is." "Oké… Ik heb vaak contact met hem gehad…" "Maar niet zoveel als met Sjors." Maakte Skye haar zin af. Emma keek haar verontwaardig aan. "Oké, nu gaan we het over jouw liefdesleven hebben, hoe is het met Fred?" Skye werd rood. "Eh, hij is eh, op vakantie in Egypte." "Oh, wat leuk voor hun!" Emma's irritatie vervloog. "Ze stonden zelfs in de Ochtendprofeet!" Skye liep naar haar nachtkastje, pakte de Ochtendprofeet en liep weer terug. Ze gaf de Ochtendprofeet aan Emma en ze begon te lezen.

Ambtenaar Op Ministerie Van Toverkunst Wint Hoofdprijs

Arthur Wemel, Hoofd van de Afdeling Misbruikpreventie van Dreuzelvoorwerpen, heeft de jaarlijkse Grote Gouden Galjoenenloterij van de Ochtendprofeet gewonnen.
Tegen verslaggevers van deze krant zei een opgetogen meneer Wemel: 'We gaan van het goud met vakantie naar Egypte. Onze oudste zoon, Bill,werkt daar als vloekbreker voor Goudgrijp, de tovenaarsbank.' De Wemels blijven een maand in Egypte en keren voor aanvang van het nieuwe schooljaar terug. Vijf kinderen van het gezin studeren momenteel aan Zweinstein.

Ze zag alle negen Wemels naar haar zwaaien, met een grote piramide op de achtergrond. Ze glimlachte en gaf de Ochtendprofeet terug aan Skye. Toen bedacht ze iets. "Jij hebt dit liggen in je nachtkastje?!" Skye werd rood, maar werd gered door haar moeder, die riep dat ze konden eten.