Hoofdstuk 3
POV Emma
"Wie... Wat?" "Sjors." zuchtte Belinda verliefd en ze keek dromerig voor zich uit. Op dat moment kwam Skye binnen. Haar gezicht stond verbaast. "Skye, praten, nu." zei Emma en ze stond op en trok haar mee naar de leerlingenkamer. Ze duwde haar in een stoel. In de leerlingenkamer bevonden zich nog maar een paar mensen. Leo Jordaan, Fred en George, Percy, en nog een paar vijfdejaars.
"Wat is er gebeurd." Vroeg Emma. "Sjors vroeg me mee uit." zei ze kortaf. "En je zei ja?" vroeg Emma ongelovig. "Ja." "Je gaat op date met Sjors, terwijl je Fred leuk vind." fluisterde Emma. "Een date kan toch geen kwaad." zei Skye schouderophalend. "Ik welk jaar zit hij, eigenlijk?" "In het vierdejaar." "Je gaat uit met een vierdejaars." vroeg Emma ongelovig. "Ja." zei Skye kwaad. "Ik kan heus zelf wel bepalen met wie ik uitga. Ik word binnenkort 13, ja?" zei ze geïrriteerd en ze stampte naar boven.
POV Skye
Skye smeet de deur dicht. Belinda en Parvati keken haar geschrokken aan. Ze wierp hen een boze blik toe en ging in bed liggen. Ze hoorde Emma ook naar binnen komen.
Waar bemoeide Emma zich mee? En waarom was ze zo boos? Ze ging alleen met Sjors uit, omdat ze hunkerde naar romantiek en liefde. In de vakantie had ze veel liefdesfilms gekeken en veel liefdesboeken gelezen. Emma had het allemaal. Liefde, en een vakantie met allebei de ouders en liefde. Zij wilde dat ook. Wat had zij nou? Een dooddoener-famillie, een vader die steeds vaker moest werken. Ze had ook nog een oom die in Azkaban zat. Nee, fijne famillie. Alles wat ze wilde is een normale familie en liefde. Vooral een romantische liefde. En nu werd ze mee uitgevraagd door een knappe vierdejaars. Moest ze dat dan weigeren. Ja, ze was verliefd op Fred, maar hij vond haar helemaal niet leuk. Waarom zou hij ook. Hij was grappig, dat vond iedereen. En wat was zij? Vaak chagrijnig, snel op haar tenen getrapt...
Haar ogen vielen langzaam dicht.
De volgende morgen aan het ontbijt, werd ze omringt door meisjes die wilde weten of Sjors haar inderdaad gevraagd had. De meiden werden weggejaagd door professor Anderling, die de roosters kwam brengen.
"Ah, we hebben de eerste twee uur een blokuur toverdranken met de Huffelpuffers.
Dus zaten ze niet veel later in Kas 3. Op de tafels lagen allerlei kleuren oorwarmers.
"Vandaag gaan we Mandragora's verpotten. Wie kan me iets vertellen over de eigenschappen van de Mandragora?" zei professor Stronk, hun professor Kruidenkunde. Ze was klein en gedrongen, met een verstelde hoed op haar loshangende haar. Aan haar gewaden zaten meestal grote stukken modder.
Tot niemands verbazing schoot de hand van Hermelien omhoog.
"Mandragora, oftewel alruinwortel, is een krachtig geneesmiddel." zei Hermelien. "Het wordt gebruikt om mensen die zijn vervloekt of gedaanteveranderingen hebben ondergaan in hun oorspronkelijke staat terug te brengen."
"Uitstekend. Tien punten voor Griffoendor." zei professor Stronk. "Mandragora is een essentieel onderdeel van de meeste tegengiffen, maar aan de andere kant is het ook bijzonder gevaarlijk. Weet iemand waarom?"
Hermeliens hand schoot weer omhoog.
"De kreet van de Mandragora kan dodelijk zijn." zei ze. "Precies. Nog tien punten." zei professor Stronk. "De Mandragora's die we hier hebben, zijn heel jong."
Ze wees op een rij grote bakken en iedereen schuifelde naar voren om te kijken. Er groeiden zo'n honderd paarsgroene plantjes in rijtjes. Harry vond ze er heel gewoon uitzien en had geen idee wat Hermelien bedoelde met de 'kreet' van de Mandragora.
"Neem allemaal een paar oorwarmers." zei professor Stronk.
lederen verdrong zich rond de tafel, in de haast om een paar te grijpen dat niet roze en pluizig was.
"Als ik zeg dat jullie ze op moeten doen, zorg dan dat jullie oren geheel bedekt zijn." zei professor Stronk. "Als het veilig is om ze weer af te doen, steek ik mijn duim op. Oké, oorwarmers op."
Skye pakte een paar groene oorwarmers en zette ze op. Emma had een paar blauwe opgedaan en zei wat, maar Skye hoorde niets en zag alleen haar lippen bewegen.
Professor Stronk zette een roze, pluizig exemplaar op, rolde de mouwen van haar gewaad op, greep een van de Mandragora's en trok eraan.
In plaats van wortels schoot er een kleine, modderige en ongelooflijk lelijke baby uit de aarde omhoog. De bladeren groeiden uit zijn hoofd en hij had een groenachtige, gevlekte huid.
Professor Stronk pakte een grote pot van onder de tafel, stopte de Mandragora erin en begroef hem in vochtige, donkere mest, tot alleen het plukje bladeren nog zichtbaar was. Ze stak haar duim op en zette haar oorwarmers af. De rest van de klas volgde haar voorbeeld.
"Onze Mandragora's zijn maar zaailingen en hun kreten zijn nog niet dodelijk." zei professor Stronk, alsof ze niets opwindender had gedaan dan de begonia's water geven. "Je raakt er echter wel een paar uur door buiten westen en omdat vast niemand de eerste schooldag wil missen, raad ik jullie aan om je oorwarmers goed op te houden als jullie werken. Als de les voorbij is, laat ik dat wel weten. Oké, vier leerlingen per bak - daar staat een voorraad potten - in die zakken zit mest en pas op voor het Langdradig Weekblad, dat is slaapverwekkend."
Ze gaf een plant met saaie, slappe bladeren een tik, waardoor die snel de lange draden introk die stiekem omhoog waren gekropen naar haar schouder.
Ze moesten hun oorwarmers opdoen en zich concentreren op hun alruinwortels. Toen professor Stronk er een verpotte, had dat heel makkelijk geleken, maar dat was het helemaal niet. De Mandragora's voelden er niets voor om uit de aarde getrokken te worden, maar wilden er blijkbaar ook niet in terug in de mest. Ze schopten en maaiden met hun scherpe kleine vuistjes en knarsten met hun tanden. Skye werd voortdurend gebeten en aan het einde van de les was haar hand rood en zag je overal tandafdrukjes. Emma had veel meer geluk, maar zat toch onder de mest en de aarde.
Na te hebben geluncht gingen Harry, Ron, Hermelien, Skye en Emma naar buiten en gingen zitten op een bankje op de binnenplaats. Hermelien sloeg Vakantie met Vampiers open, terwijl Ron, Emma en Harry begonnen over Zwerkbal te praten en Skye las De Beknopte Beschrijving van Zweinstein. Opeens kwamen er drie eerstejaars naar Harry toelopen. "Alles kits, Harry? Ik -ik ben Kasper Krauwel en dat is Jack Jones" zei de jongen die Kaper heette en hij wees op Jack. "En dat is Jessica Westers." vervolgde hij en hij wees naar een meisje met Turkooizen haar en blauwgroene ogen. Het was duidelijk dat Jack haar nog niet gezien had, want toen hij zag dat Skye keek liet de grootste grijns zien, die Skye ooit bij hem gezien had. "Wij zitten ook in Griffoendor. Is 't - vind je het goed - mag ik een foto nemen?' vroeg Kasper en hij hief zijn camera hoopvol op.
"Een foto?" herhaalde Harry.
"Om te bewijzen dat ik je echt ontmoet heb." zei Kasper gretig en Jack keek hem hoopvol aan terwijl het meisje met open mond naar Harry staarde. "ik weet alles van je. Iedereen heeft me over je verteld. Hoe je die vervloeking van Jeweetwel hebt overleefd en dat hij toen is verdwenen en dat je nog steeds een litteken in de vorm van een bliksemschicht op je voorhoofd hebt, en een jongen bij mij op de slaapzaal zei dat, als je het filmpje ontwikkelt in de juiste toverdrank, de foto's bewegen. Het is hier echt fantastisch, hè? Ik wist niet dat al die vreemde dingen die ik kon doen toverkunsten waren, tot ik die brief van Zweinstein kreeg. M'n vader is melkboer en die kon het ook niet geloven. Vandaar dat ik een hoop foto's maak, om aan hem op te sturen. En het zou helemaal mooi zijn als iemand - als je vriend die foto zou willen nemen en ik naast je zou mogen staan. En zou je die foto dan alsjeblieft willen tekenen?" Vroeg Kasper smekend en Jack knikte heftig.
"Foto's met handtekening? Deel je foto's met handtekening uit, Potter?"
Skye herkende de stem meteen. Draco kwam naar hun toegelopen. Waarom moet hij zich toch overal mee bemoeien? Hij was vlak achter Kasper blijven staan samen met Korzel en Kwast, zijn grote, gewelddadige maatjes.
"Oké, iedereen in de rij!" brulde Draco tegen de leerlingen op de binnenplaats. "Harry Potter deelt foto's met handtekening uit!"
"Helemaal niet!" zei Harry boos. "Hou je kop, Malfidus!"
"Je bent gewoon jaloers." zei Jack uitdagend.
"Jaloers?" zei Draco, die niet meer hoefde te schreeuwen. De halve binnenplaats luisterde nu mee. "Waarop? Ik hoef geen smerig groot litteken op m'n voorhoofd, dank je hartelijk. Persoonlijk vind ik niet dat je zo geweldig wordt door een snee in je kop." "Draco. Doe eens effen normaal." zei Skye. "Hou je kop, Skye." "Zo hebben we een grote mond gekregen, Draco? Ben je niet meer bang voor me?" zei Skye.
"Krijg de slakkenpest, Malfidus!" zei Ron kwaad.
"Pas maar op, Wemel." snauwde Draco. "Als je ruzie maakt, haalt mammie je nog van school." "Draco!" riep Emma, maar hij negeerde haar. Hij was dus duidelijk over zijn liefde voor haar heen.
Met schrille stem zei hij: "Als je nog één keertje over de schreef gaat -"
Een groepje vijfdejaars van Zwadderich lachte.
"Wemel wil vast graag een foto met handtekening, Potter." zei Draco grijnzend. "Ik denk dat die meer waard is dan het hele huis van z'n ouders."
Ron griste zijn aan elkaar geplakte toverstok uit zijn zak, maar op dat moment sloeg Hermelien Vakanties met Vampiers dicht en fluisterde: "Pas op!"
"Wat hoor ik, wat hoor ik?" Gladianus Smalhart liep met grote passen en een wapperend turkooizen gewaad op hen af. "Wie deelt er hier foto's met handtekening uit?"
Smalhart legde een arm om Harry's schouder en bulderde: "Een domme vraag! Daar zijn we weer, Harry!" Harry werd zo rood als vuur en Skye moest moeite toen om niet mee te lachen met de Zwadderaars, die in lachen uitgebarsten waren.
"Nou, vooruit dan, meneer Krauwel en Jones." zei Smalhart met een brede grijns tegen Kasper en Jack. "Een dubbelportret. Dat lijkt me een mooi aanbod en dan zetten we er allebei onze handtekening op."
Kasper greep zijn camera en nam de foto op het moment dat de bel ging.
"Oké, iedereen naar binnen, vooruit met de geit." riep Smalhart en hij liep zelf ook terug naar het kasteel met Harry nog steeds tegen zich aan gedrukt. Skye, Emma en Ron barsten in lachen uit.