ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ
Επιστρέφω στην παρέα μου σαν βρεγμένη γάτα. Και όταν λέω βρεγμένη δεν εννοώ κάνα-δύο τυχαίες σταγονίτσες. Εννοώ γάτα που έχει πέσει σε ποτάμι, την έχει παρασύρει το ρέμα, τσουλιέται σε καταρράκτη και καταλήγει σε λίμνη στο μέγεθος της Ρωσίας. Για τέτοιο βρέξιμο μιλάμε. Κοιτάζω επιφυλακτικά γύρω μου, αλλά ευτυχώς η Αλίσια δεν φαίνεται πουθενά. Με τόσο κόσμο και σκοτάδι δεν θα την πρόσεχα ούτε στα πέντε μέτρα και αυτό στην κατάσταση μου είναι καλό. Πώς είναι δυνατόν να κρατάει τέτοια χολή μέσα της; Δεν έχει δηλητηριαστεί από το ίδιο της το αίμα; Καταλαβαίνω, ότι της στοίχισε πολύ η όλη ιστορία με τον Άλεξ, αλλά δεν χρειαζόταν τέτοια επίθεση. Με έκανε ένα με το χώμα λέμε.
Είναι άραγε αλήθεια αυτό που μου είπε; Επιστρέφει ο Άλεξ; Πού, πότε και πώς; Γιατί εγώ δεν ξέρω τίποτα; Γιατί εμένα δεν μου έστειλε καμία ειδοποίηση; Δεν ήθελα καν τα όσα δακρύβρεχτα ανέφερε η κατσίκα. Ένα σκέτο μήνυμα θα αρκούσε. Να την πιστέψω πως ο Άλεξ της έγραφε συνεχώς; Γνωρίζω θετικά, ότι με κανέναν δεν επικοινωνούσε σε τακτική βάση. Ακόμα και με τους γονείς του αραιά και πού μιλούσε. Είχα ακούσει την μητέρα του να το συζητάει σαν παράπονο με την δική μου μία φορά που είχε έρθει σπίτι μας. Υπάρχει περίπτωση να είναι ακόμα ερωτευμένος με την στρίντζω; Να θεωρεί πως η γυναίκα της ζωής του είναι μία αιγοπροβάτα και να σκέφτεται το μέλλον του μαζί της;
Αν δεν ισχύουν όλα όσα μου είπε, τότε πώς ήξερε ότι θα επιστρέψει; Ακόμα και να υπερέβαλε μέχρι ένα σημείο, αυτή δεν είναι μία πληροφορία που θα μπορούσε να την έχει κατασκευάσει. Η καρδιά μου σφίγγεται και μόνο στην σκέψη πως της έστελνε γράμματα – έστω και ένα. Εμένα όλο τον χρόνο δεν μου έστειλε παρά μόνο μία Χριστουγεννιάτικη κάρτα. Ήταν μία κλασική, τυποποιημένη κάρτα με την σκηνή της Γεννήσεως στην φάτνη. Το πρότυπο ήταν ιδιαίτερα κακοζωγραφισμένο, ώστε ο Χριστός ήταν τόσο σκουρόχρωμος που έμοιαζε με σκατό τυλιγμένο σε πανιά, ενώ σε ένα από τα γαϊδουράκια διακρινόταν ένα πέμπτο πόδι. Δεν μπήκα σε λεπτομέρειες.
Ταυτόχρονα τα γράμματα του ήταν τόσο δυσανάγνωστα που χρειάστηκα μεγεθυντικό φακό για να καταλάβω τι λέει. Μάλιστα, πρέπει να είχε κάνει κάποιο λάθος και να είχε προσπαθήσει να το διορθώσει από πάνω, επειδή υπήρχε μία μουτζούρα που δυσκόλευε ακόμα περισσότερο την κατανόηση. Τουλάχιστον σε αυτό το συμπέρασμα προτίμησα να καταλήξω και να πιστέψω ότι σκοπός του ήταν να μου ευχηθεί Καλά Χριστούγεννα, μωρό και όχι Καλά Χριστούγεννα, μωρή. Δηλαδή η κατσίκα λαμβάνει μία στρατιά από σε αγαπώ και το μεγαλύτερο μου λάθος ήταν πως σε έχασα και εγώ έναν Χριστό έπειτα από βιολογικό ατύχημα και ένα γαϊδούρι σε στύση;
Αυτό που με καίει περισσότερο από όλα ωστόσο είναι να μάθω, αν η Αλίσια μου είπε την αλήθεια. Ποιον να ρωτήσω όμως; Ο Άλεξ τα έσπασε με τον Άλμπους πριν ακόμα φύγει, όπως και με τον Σκόρπιους και τον Ζαμπίνι. Παρατηρώ γύρω μου τις διάφορες φάτσες προσπαθώντας να σκεφτώ. Βρισκόμαστε σε ένα σταντ με δύο-τρία σκαμπό χαμένοι μέσα στην λαοθάλασσα. Οι Μπλε Λύκοι δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα να παίζουν, επομένως ακούμε κονσέρβα από ροκ κομμάτια. Ο Χιούγκο συζητάει κάτι με τον Φρεντ ΙΙ και πίνει μία μπύρα, ενώ κρατάει την Έμιλι αγκαλιά από την μέση. Είναι πολύ ταιριαστό ζευγάρι μαζί και τον ενάμιση χρόνο που τα έχουν δεν έχουν τσακωθεί ποτέ σοβαρά. Εκείνος είναι ήρεμος και κουλ και η Έμιλι ψύχραιμη και λογική. Ο ιδανικός συνδυασμός.
Το άλλο ιδανικό ζευγάρι, βλέπε Σκόρπιους και Ρόουζ, μιλάνε και γελάνε με τον Άλμπους και τον Ραντίρι, έναν Άραβα μάγο από το σώμα των Χρυσούχων που πλέον αποτελεί στενό μέλος των Γώτερς. Η υπόλοιπη οικογένεια και φίλοι μου διασκεδάζουν αντίστοιχα χωρίς καμία έγνοια στον κόσμο. Μόνο εγώ είμαι η καταδικασμένη της υπόθεσης. Μέχρι και ο Φρανκ βρήκε γκόμενα. Όχι, την Τζούντι. Αυτή ήταν μία περιπετειούλα του καλοκαιριού και ευτυχώς, επειδή είναι πασίγνωστο πόσο την αντιπαθώ. Η τελευταία του κατάκτηση ακούει στο όνομα Πένυ και είναι Χάφλπαφ ένα χρόνο μικρότερη μας. Καλό κοριτσάκι, ευγενικό και χαριτωμένο. Καμία σχέση με την ξανθιά σκύλα. Αντικειμενικά κιόλας, μιας και η Πένυ είναι μαύρη με κατσαρά, φουντωτά μαλλιά. Δίπλα στον κάτασπρο Φρανκ μοιάζουν με καμπάνια της Μπένετον.
Να φανταστείτε αυτήν την περίοδο μέχρι και η Ντομινίκ έχει σταθερό γκόμενο και μάλιστα όχι Γάλλο. Μην μιλήσω για τις άλλες ξαδέρφες μου που είναι ήδη με το δεξί πόδι στην Εκκλησία. Συγκριμένα η Μόλυ θα παντρευτεί σε έξι μήνες και έχει αρχίσει από τώρα τις προετοιμασίες. Έχει κλείσει την 14η ημέρα του Φεβρουαρίου και όλοι και όλες ξέρουμε τι σημαίνει αυτό. Ρομαντικούρα μέχρι τάσεως προς έμετο. Παρατηρείτε, πως περιβάλλομαι ασφυκτικά από ζευγάρια. Αποτελούν μία μάστιγα, έναν κίτρινο πυρετό, μία δικτατορία ζευγαρώματος. Αν δεν είσαι με κάποιον, είσαι απλά χαμένος από χέρι. Ειδικά αν εσύ θέλεις να είσαι με κάποιον και αυτός δεν θέλει να είναι με εσένα.
Μην απορείτε με τα συμπεράσματα μου, είχα κοντά ένα χρόνο να καταλήξω σε αυτά. Η αλήθεια είναι πως αν με ρωτήσετε τι μου συμβαίνει, δεν έχω απάντηση να σας δώσω. Ο προηγούμενος καιρός ήταν μία δοκιμασία για γερά νεύρα. Τις μισές ημέρες έκλαιγα την μοίρα μου και έπεφτα σε κατάθλιψη, τις άλλες μισές αποδεχόμουν την ματαιότητα του πράγματος και εκνευριζόμουν με τον εαυτό μου. Φαντάζομαι πως η απόρριψη – ειδικά όταν είναι η πρώτη σου – είναι κάτι με το οποίο πρέπει να μάθεις να ζεις. Δεν είναι καθόλου εύκολο, πιστέψτε με. Ειδικά όταν ξέρεις πως παραμένεις διαθέσιμη για αυτόν που σε πλήγωσε τόσο βαθιά όσο εμένα ο Άλεξ.
Είμαι σίγουρη τι σκέφτεστε. Μας κούρασες, κουκλίτσα μου! Μετά από τον τρόπο που σου φέρθηκε συνεχίζεις να τον θέλεις; Είσαι άξια της μοίρας σου. Δεν διαφωνώ καθόλου σε αυτό. Το θετικό είναι πως αναγνωρίζω το αξιοθρήνητο της κατάστασης μου. Επίσης είμαι περήφανη που δεν τον σκέφτομαι τόσο συχνά όσο παλαιότερα. Περνάνε και ολόκληρες εβδομάδες που καταφέρνω να ζω στο παρόν. Όμως ξαφνικά κάτι θα γίνει, κάτι θα ειπωθεί, κάτι θα συμβεί και θα με γυρίσει στις αναμνήσεις μου και σε ένα τόσο καταστροφικό και υπέροχο αν. Αν ήμασταν μαζί, αν με αγαπούσε, αν επέστρεφε σε εμένα. Σκηνοθετώ φανταστικά σενάρια στο μυαλό μου στα οποία καταφεύγω και εννοείται μισώ την καθημερινότητα όταν την συγκρίνω μαζί τους.
Έχω κόλλημα, είναι δεδομένο. Χοντρό. Του είδους που ξεπερνάει την λογική. Έχω να τον δω δεκατέσσερις μήνες, δεν έχω μάθει ούτε ένα νέο του, υποφέρω, κλαίω και παραπαίω εξαιτίας του, έγινα ρεντίκολο στα κουτσομπολίστικα, έχασα κάθε αυτοπεποίθηση, υπόληψη και λογική και όμως μόνο στην υπόνοια ότι θα ξανάρθει τα γόνατα μου τρέμουν, οι παλάμες μου ιδρώνουν και η καρδιά μου χτυπάει στο στομάχι μου. Κρυφά με σιχαίνομαι για αυτό. Σιχαίνομαι την κοπέλα που έχω γίνει, που δεν ήξερα πως υπήρχε. Την κοπέλα που θα πατούσε επί πτωμάτων για να είναι μαζί του. Την κοπέλα που πέφτει σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο. Την ανάλγητη, μικρόψυχη χειραγωγό που χρησιμοποιεί τους ανθρώπους και έπειτα τους παρατάει χωρίς δεύτερη τύψη.
Και εκείνον τον σκέφτομαι. Τι να κάνει, πού να βρίσκεται, πώς να περνάει. Πηγαίνει ακόμα σχολείο; Είναι στο Μεξικό με τον αδερφό του; Ζει, υπάρχει, αναπνέει; Δεν τον έχει δει κανένας από όταν τελειώσαμε το πέμπτο έτος. Ρώτησα τον θείο Νέβιλ και μου είπε ότι πράγματι πήρε μεταγραφή. Από τότε έχει χαθεί κάθε ίχνος του. Έστειλα ένα μήνυμα με μία κουκουβάγια στην διεύθυνση του σχολείου στο Μεξικό. Του ζητούσα συγνώμη και τον ρωτούσα αν είναι καλά. Δεν έλαβα ποτέ καμία απάντηση. Δεν ξέρω καν αν το πήρε, αλλά και αν το πήρε δεν περίμενα να μου απαντήσει. Θα ήθελα τόσο πολύ να τον ξανάβλεπα μία φορά. Μία φορά, έστω και τυχαία. Όχι, για να ζητήσω εξιλέωση, ξέρω πως δεν μου αξίζει. Για να σιγουρευτώ πως είναι εκείνος καλά και τίποτα περισσότερο.
Η Έμιλι μου λέει πως είμαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου. Ναι, έκανα λάθη, όμως έμαθα από αυτά και κυρίως έμαθα να ζω με αυτά. Δεν είμαι σίγουρη ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Προσωπικά νιώθω η ίδια χαζή κοπέλα με ενάμιση χρόνο πριν που δεν είχε ιδέα τι της γίνεται. Βασικά αισθάνομαι ακόμα χειρότερα. Αισθάνομαι πιο άσχετη πεθαίνεις. Δεν ξέρω πού μου πάνε τα τέσσερα. Τι είναι σωστό, τι είναι λάθος, τι πρέπει να κάνω για να είμαι επιτέλους ξανά ευτυχισμένη. Φαντάζομαι το πιο λογικό εκ μέρους μου θα ήταν να αδιαφορήσω πλήρως για όλα όσα είπε η κατσίκα και να μην ασχοληθώ. Πρώτον γιατί πολύ πιθανόν να είναι ψέματα και δεύτερον γιατί ακόμα και αλήθεια να είναι εμένα δεν θα έπρεπε να με ενδιαφέρει.
Γιατί να με ενδιαφέρει ένας άνθρωπος που εξαφανίστηκε από την ζωή μου αφού προηγουμένως την κατέστρεψε και δεν τον ένοιαξε να ρωτήσει καν πώς περνάω ένα χρόνο τώρα; Είναι εγωιστής και εαυτούλης και είμαι βέβαιη πως ο μόνος λόγος που μου έστειλε αυτήν την κάρτα ήταν για να παραστήσει τον καλό. Τότε γιατί δεν την έχω σκίσει σε κομματάκια και αντιθέτως την έχω κάνει κειμήλιο και την προσκυνώ σαν εικόνισμα; Γιατί την κοιτάζω κάθε τρεις και λίγο και τις μισές φορές την μισώ ως απόδειξη της αδιαφορίας του και τις άλλες μισές την λατρεύω ως δώρο θεού; Είμαι διπολική προσωπικότητα, εκεί έχω καταλήξει. Θα με κλείσει στο τρελάδικο αυτός ο άνθρωπος ή θα με στείλει στον τάφο πριν από την ώρα μου. Πρέπει να το πάρω απόφαση να τον βγάλω μία και καλή από την ζωή μου σαν το παρασιτικό καρκίνωμα που είναι.
Αποφασίζω να πλησιάσω τον Τζέιμς. Είναι συμπαίκτες με τον Φίλιπ, τον μεγαλύτερο αδερφό του Άλεξ, επομένως κάτι μπορεί να έχει πάρει το αυτί του. Επίσης, είναι τόσο στον κόσμο του που μου είναι πολύ εύκολο να τον παραπλανήσω. Καμία σχέση με τον Άλμπους, τον αρχηγό-καχύποπτο. Από πέρυσι δε που ξεκίνησε την εκπαίδευση του στους Χρυσούχους έχει γίνει δέκα φορές χειρότερος, αν αυτό είναι δυνατόν. Για αυτό και εγώ προσεγγίζω τον αδερφό με τις περισσότερες πιθανότητες να μου ξεράσει όλα όσα γνωρίζει. Μιλάει με τον Φαμπιάν και τον Γκιντεόν, τα δίδυμα του θείου Φρεντ. Είναι γνωστό από τα σχολικά τους χρόνια πως οι τρεις τους μαζί με τον Φρέντυ αποτελούν τους τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης. Είναι τόσο πειραγμένοι στο μυαλό που αν ξεκινήσω να σας περιγράφω δεν θα τελειώσουμε ούτε αύριο. Ένα μόνο θα σας πω και θα καταλάβετε. Νέα πτέρυγα του Χόγκουαρτς. Ο μπαμπάς έπρεπε να πληρώσει για αυτήν.
Πλησιάζω λοιπόν τον αγαπημένο μου αδερφούλη με την διακριτικότητα που με διακρίνει. Χώνομαι μεταξύ αυτού και του Φαμπιάν διακόπτοντας ουσιαστικά το οπτικό τους πεδίο. Ο Φαμπιάν καγχάζει και στρέφεται από την άλλη, ώστε να συνεχίσει να οργανώνει την καταστροφή του κόσμου μαζί με τον δίδυμο του. Ο Τζέιμς με κοιτάζει με ένα τοξωμένο βλέφαρο. Απεχθάνομαι τους ανθρώπους που μπορούν να το κάνουν αυτό. Εμένα μου είναι αδύνατο μέχρι και αν με απειλήσουν με Αβάντα Κεντάβρα. Αν θέλω να σηκώσω το ένα μου φρύδι, αναγκαστικά σηκώνεται και το άλλο, με αποτέλεσμα το εύρος των εκφράσεων μου να περιορίζεται σε απορία, απορία με έκπληξη και έκπληξη με λοβοτομή.
«Τι λέει;»
«Καλά.»
«Ωραία.»
Τα θυμάστε τα σχέδια της εκμαίευσης και του ψαρέματος και τα λοιπά;
Ναι, τα έφαγε η μαρμάγκα.
«Ξέρεις αν επιστρέφει ο Άλεξ Γουντ;»
«Πού το άκουσες αυτό;»
«Δεν έχει σημασία. Ισχύει;»
Διστάζει να μου απαντήσει. Η αντίδραση του είναι επαρκής επιβεβαίωση της υποψίας μου.
«Άρα, είναι αλήθεια.»
Και η κατσίκα το ήξερε πριν από εμένα.
«Έχουμε πάρει γραμμή από την ομάδα να μην πούμε τίποτα, αλλά μίλησα σήμερα με τον Φίλιπ και μου είπε ότι έπεσαν οι υπογραφές.»
«Ποιες υπογραφές;»
«Του συμβολαίου.»
«Ποιου συμβολαίου;»
«Καλά, πλάκα μου κάνεις; Για αυτό δεν με ρώτησες, αν επιστρέφει ο Γουντ; Επειδή θα παίζει στην ομάδα;»
Μου παίρνει λίγο χρόνο να προσθέσω τα δύο με τα δύο και να βγάλω τέσσερα.
«Θα παίζει ο Άλεξ στους Πάντλμηρ Γιουνάιτεντ;»
«Είσαι τελείως πιλάφι, έτσι;»
Απανωτά σοκ το ένα μετά το άλλο. Και εγώ που νόμιζα ότι το απόγειο της βραδιάς ήταν όταν ο Φρανκ Λόνγκμποτομ πέταξε την μπλούζα του στο κοινό προκαλώντας παραλήρημα. Δεν έχω ιδέα γιατί. Έχουν δει πόσο μοιάζει στον πατέρα του;
«Μα ο Άλεξ δεν ήθελε να παίξει επαγγελματικά.»
Έλειπε έναν ολόκληρο χρόνο για να βρει τον εαυτό του. Και αυτό που βρήκε ήταν αυτό που είχε;
«Τι να σου πω; Την τζίφρα του μία φορά την έβαλε. Σε δύο εβδομάδες θα ανακοινωθεί και επίσημα σε συνέντευξη τύπου. Την Πέμπτη θα κάνει η ομάδα πάρτι προς τιμήν του.»
Χαμός, πανικός και εγκέλαδος στα νευρωτικά μου κύτταρα.
«Θα είναι και αυτός εκεί;»
«Όχι, θα έχουμε ένα κέρινο ινομύωμα του.»
Εννοείται είναι κέρινο ομοίωμα και όχι ινομύωμα, γιατί το ινομύωμα είναι ένα σκατουλάκι που βγάζουν οι γυναίκες στην μήτρα, αλλά σιγά μην ξέρει την διαφορά ο αδερφός μου. Ποιος χέζεται όμως τώρα για αυτό. Μία είναι η είδηση σοκ.
Ο Άλεξ Γουντ επιστρέφει!
Προς Νέλι: Ντροπή μου τέτοια απουσία, αλλά αυτήν την φορά κράτησα τον λόγο μου :) Επίσης, ξέρω πως δεν συμπαθείς καθόλου τον Άλεξ και αντίθετα λατρεύεις τον Ίαν, αλλά... αλλά... Προς το παρόν μόνο αυτό θα βγει από το στόμα μου και έπειτα θα σιωπήσω, χιχι!
Προς Κωστή: Τι έχεις να πεις τώρα; Όσο για το ενδιαφέρον... Εύχομαι να μην απογοητεύσω.
Μέχρι την επόμενη φορά,
ΧΧΧ