Hoe was jullie vakantie?
Die van mij flink in orde, naar Disneyland geweest en de nodige anime/manga dingetjes op de kop kunnen tikken (ikke blij)

Woordje aan dank voor mijn trouwe lezeressen en lezers!
Janiek: Dankjewel! bloost nog steeds voor het korte hoofdstuk
Amandile: Ook bedankt! Bloost nog erger
Annetje: Alsjeblieft, het volgende hoofdstuk P, en Blaise heet in het Nederlands Bella volgens waar ik het had opgezocht (een meisjes naam dus)

Hoofdstuk 3: In de Trein

Met vluchtige passen liep Hermelien over het perron richting de Zweinstein Express.
Aan precies de andere kant van het perron kwam Draco rustig aanloop en liet heel wat zwoele blikken van verliefde meisjes achter zich.
Af en toe gaf hij een knipoog naar zo'n meisje, die dan bijna zwijmelend door haar knieën ging.
'Draco, lieverd' Draco verstijfde en stond stil.
Pansy (ook deze naam gwn in het Engels P ) kwam op hem afgerend en vloog hem om zijn nek.
Draco duwde haar terug 'Ik moet nog wakker worden hoor!' zei Draco, Pansy vatte het op als een grapje en begon te lachen.
Draco wou het liefst zijn handen tegen zijn oren doen om te zorgen dat hij niet doof zou worden van haar schaterende gekrijs.
Tot zijn opluchting zag hij Blaise lopen, hij versnelde zijn pas en samen liepen ze de wagon in.

Hermelien deed haar koffers in het rek en ging bij het raam zitten, en hoorde dat het stoom het vertrek van de trein aankondigde.

Met wat moeite maakte de Express vaart en verliet het station.
Met luid gelach kwamen Harry en Ron de cabine binnenvallen, hun gezicht vertok een beetje.

'Wat is er jongens?' Vroeg Hermelien met een bezorgd gezicht.
'Niks hoor' Probeerde Harry zo geruststellend mogelijk te zeggen.
Hermelien trok een wenkbrauw op 'Het zal wel weer met mij te maken hebben, of niet soms?' Vroeg Hermelien dit keer wat geïrriteerder.

Ron begon zenuwachtend te lachen den Harry gaf hem een elleboog in zijn zij.
'We zullen het je dan maar vertellen, we hadden gehoopt dat we het pas op school hoefde te vertellen' Zei Harry kalm.
'Nou vertel op!' Zei Hermelien aandringend.
Ron kuchte en begon met praten 'Harry was van de vakantie toch een weekje komen logeren, dat wist je toch?' Hermelien knikte.
'In die tijd zijn we erachter gekomen, dat we … uhm … gevoelens voor elkaar hebben' Ron keek naar beneden.
Hermelien werd bleek.
Er ging van alles door haar heen, waarom nu? Juist wanneer ze hun zo hard nodig had met dat gedoe met Draco.
En wie weet voor hoe lang al?

De stukjes vielen langzaam in elkaar, nooit hadden ze echt gevoelens gehad voor een meisje en Hermelien had Ron zelfs al een betrap op zo'n rare site, rillingen kropen over haar rug( we houden het even netjes P ).
En zelfs toen Hermelien Ron meenam naar het strand, met een strand vol meiden in hun string bikini's gaf hij geen kick.

Hermelien heeft er niks tegen maar als je twee beste vrienden bekent maken dat ze iets hebben is dat toch wel even schrikken.
'Je bedoelt dat jullie?' Hermelien kon haar zin gewoon niet afmaken.

Ron en Harry knikten en keken naar de grond.

Hermelien keek doelloos uit het raam en wist dat dit een heel ander jaar zou worden dan de voorgaande jaren.
Precies op dat moment kwam prof. Anderling binnen 'Kom Hermelien, tijd om naar de andere coupe te gaan'.
Hermelien was helemaal vergeten zich om te kleden, dus trok ze maar een gewaad over haar huidige kleding aan.

Ze pakte haar spullen weer en volgde prof. Anderling.

Aan de andere kant van de trein vermaakte Draco zich kostelijk, en toen hij uitgegrijnsd was, duwde hij voor de zoveelste keer Pansy van zich af.

Hij trok zijn gewaad aan en zag dat prof. Anderling binnenkwam.
'Draco pak je spullen, het is tijd je mede klasseoudste te ontmoeten' Zei ze met een betrekkende rimpel op haar voorhoofd.
Draco pakte vluchtig zijn spullen en seinde Blaise zo van, ik houd je wel op de hoogte.
Ook hij volgde prof. Anderling.

Hermelien had het zichzelf al comfortabel gemaakt en zat naar buiten te turen, hier was het toch net wat mooier.
Der deur weer opengemaakt en haar ogen werden losgetrokken van het berglandschap.
Daar stond in de deuropening met een brede grijns Draco, ze knipperde een keer met haar ogen maar hij stond er nog steeds,
Dit ging haar stoutste fantasieën voorbij, niet dat ze dit wilde geloof mij maar!
Hermelien kon wel gillen, janken en schreeuwen tegelijk.
Maar in plaats van dat te doen bleef ze stokstijf zitten, geen beweging of niets.
Draco deed zijn koffers bovenin en ging op de andere bank zitten.
'Nou uhm, als we eenmaal bij Zweinstein zijn laat ik jullie de verblijven wel zien' prof. Anderling keek Hermelien nog even met een blik vol medelijden aan en verliet de coupe weer.

'Ik het kunnen weten, die ouwe gek zijn humor' Zuchte Draco.
Hermelien zei niets, ze zou gewoon het hele jaar geen woord met hem wisselen,
'Je lippen dichtgemodderd?' Zei Draco met de nadruk op modder.
'Het is al erg genoeg dat ik het hele jaar tegen je lelijke kop aan moet kijken' Zei Hermelien terug, haar regeltje was nu al verbroken merkte ze op.
'Nee denk je dat ik er blij mee ben?' Zei Draco terug.
'Hoe Perkamentus het ook maar in zijn hoofd heeft gekregen, dat jij een zogenaamde charmante jongeman moet zijn' beet Hermelien terug en keek weer naar buiten.

'Wat zal mijn vader er wel niet van zeggen als ik vertel dat ik met een modderbloedje verblijf, gelukkig is het niet besmettelijk' Grijnsde hij erachter aan.
Hermelien stond abrupt op.

'Houd je daar nou nooit eens over op!' Tranen sprongen in haar ogen.

'Ik ben toch van vlees en bloed? Net als jij bent!' Schreeuwde Hermelien bijna.
Ze ging weer zitten en veegde de tranen uit haar gezicht en keek strak naar buiten.
De rest van de treinreis werd er geen woord meer gewisseld.

De nieuwsgierigheid naar de verblijven blijft knagen, maar willen ze het eigelijk wel weten?

Joepiedepoepie, eindelijk een langer hoofdstuk!
Hopelijk vonden jullie het wat en laat weer een leuk revieuwtje achter!

Tot volgend Hoofdstuk!

Groetjes van Katie