Barely even friends

Acht dagen. Ze zat al acht dagen in deze verdomde cel. Af en toe kwam er een jongedame of een huiself, die haar buigend eten brachten. Ze smeekte ze om droge kleren, maar nooit kreeg ze die. Ze voelde hoe ze zieker en zieker werd. Was dit Draco's plan? Haar opsluiten in een kerker en haar langzaam aan onderkoeling laten sterven? Hoe hielp dit in het plan van Jeweetwel?

Elke beweging kostte energie, dus bleef ze voornamelijk stil in haar hoekje zitten. De stoere Hermelien Griffel, verslagen in een cel. Wie had dat gedacht? Zouden Harry en Ron al naar haar op zoek zijn? Dat moest wel.

Ze werd opgeschrikt door een klik. Een oudere vrouw met een schort voor stond glimlachend in de opening van haar celdeur. 'Kom, kind. Zo kan je niet blijven zitten.' Zei ze, en ze stak haar hand uit.

'W-wat als Draco erachter komt?' Stotterde ze, ze had het zo koud.

'Dit is in opdracht van meneer Malfidus, hij heeft een kamer laten klaarmaken in de oost vleugel.'

'Meent u dat? I-ik dacht dat hij zei dat niemand mij ooit nog uit deze cel zou halen.'

'Hij kan u moeilijk laten sterven in deze koude cel. En daarbij, zo slecht is hij niet kind. Soms doet hij een beetje stoer, nu hij de baas in huis is.'

Hermelien trok een wenkbrauw op. Zo slecht is hij niet? 'De baas in huis? Waar zijn zijn ouders?'

'Meneer en mevrouw Malfidus zijn ergens anders. Bij hem.' Dat laatste woord fluisterde ze.

Hermelien stond moeizaam op en liep naar de oude vrouw. Ze pakte haar hand vast en liep met haar mee.

'Ik ben Agatha trouwens, jij bent Hermelien toch?'

'Ja, ja dat klopt.'

'Prachtige naam voor een prachtige vrouw.'

Samen liepen ze de trappen op, richting de oostkant van de villa. 'Meneer Malfidus heeft er helaas voor gezorgd dat u niet van het terrein af kan. Ook wil hij absoluut niet dat u in de westvleugel van het huis komt. Dat is zijn kant.'

'Natuurlijk.' Zei Hermelien bitter.

Agatha opende de deur naar haar slaapkamer en een prachtige ruimte werd onthuld.

'Het is niet veel, maar…'

'Niet veel? Agatha, dit is prachtig!' Riep Hermelien verrukt. Ook al wilde ze het niet toegeven, de kamer was de mooiste die ze ooit gezien had. Hij was rond en ergens in het midden stond een levensgroot hemelbed. De gordijnen eromheen waren rood en Hermelien vroeg zich af of Draco deze kamer had uitgekozen om de kleuren.

Er stond een grote kast en een bureau met wat boeken. Agatha opende de kast en een grote collectie aan jurken en andere kleren hingen aan kleerhangers. 'Trek maar meteen wat droogs aan meid.'

Hermelien liep dankbaar naar de kast en zocht naar iets comfortabels. Er waren veel elegante jurken en vele jurken die waarschijnlijk als comfortabel gezien werden in de familie Malfidus. Ze wilde nu echter helemaal geen jurk aan. Ze rommelde in wat dozen en lades.

Ze zag een jeans en trok hem uit de kast, samen met een wit t-shirt en een grijs vest dat getailleerd was, maar er lekker warm uitzag.

'Crystal!' Riep Agatha toen ze zag dat Hermelien kleren had uitgezocht. Meteen verscheen er een huis-elf in de kamer. 'Ja mevrouw?' Tot Hermeliens verbazing droeg de huis-elf kleding en zag ze er verzorgd uit. 'Zou jij een lekker warm bad voor onze gast willen laten vollopen?'

Crystal knikte en rende naar een deur in de kamer, waar blijkbaar een badkamer achter zat.

'Heb ik mijn eigen badkamer?' Vroeg Hermelien verrukt.

'Natuurlijk, elke kamer heeft een badkamer hier.'

Bij het zien van de blik van Hermelien moest ze lachen. 'Ik zal je straks alles laten zien hier, maar nu moet jij eerst op temperatuur komen. Loop maar mee!' Hermelien volgde Agatha naar de badkamer, waar Crystal een lotion in het water gooide, waardoor alles naar lavendel en eucalyptus rook. 'Het is klaar mevrouw.' Piepte de huis-elf, voor ze weer met een knal verdween.

'Ik zie je als je klaar bent. Hier zijn de handdoeken!' Agatha zwaaide met haar stok en twee handdoeken vlogen uit een kastje. Ze landden netjes op een krukje naast het bad. Toen ze de deur achter zich dicht deed, kleedde Hermelien zich uit en liet zich met een zucht in het bad zakken. Ze snapte niet waarom ze een eigen kamer kreeg, maar haar lichaam deed van alle kanten zeer en nu had ze echt een bad nodig.

Ze rustte met haar hoofd op de rand en sloot haar ogen. Ze liet de geur van Lavendel over zich heen spoelen en vergat even waar ze was.

Na een half uurtje schrok ze op. Ze moest in slaap gevallen zijn. Ze rekte zich uit en voelde dat haar spieren versoepeld waren van het warme water. Ze had het voor het eerst in acht dagen niet koud meer. Eigenlijk voelde ze zich kiplekker. Misschien heeft Crystal wel wat meer in het water gedaan dan alleen een lotion, bedacht ze zich.

Ze stond op en wandelde naar een grote regendouche aan de andere kant van de badkamer. Ze draaide de kraan open en spoelde al het overgebleven zeepsop van zich af. Ze keek opzij en zag een bakje met verschillende soorten shampoo en lekkere douchegel. Ze pakte een gele fles en sopte haar haren in.

Tegelijkertijd bedacht ze wat haar eigenlijk was overkomen. Een week geleden had ze haar ouders weggestuurd en hun plek ingenomen, ze had hun herinneringen gewist en daarmee haar doodvonnis getekend. Niemand wist dat ze hier was. Niemand.

Ze zuchtte terwijl ze de shampoo uit haar haren spoelde. Een klein, glanzend, roze flesje stond in het bakje en ze keek wat er op stond. Anti-pluis, een product van Daphne Goedleers. Ze fronste haar wenkbrauwen en beet op haar lip. Ze was bekend met de producten van de Goedleersen. De moeder van Daphne was beroemd om haar schoonheid en Daphne had in hetzelfde jaar gezeten op Zweinstein. Ze wist dat ze continue bezig was met het ontwikkelen van schoonheidsproducten. Ze druppelde wat van de vloeistof op haar handen en verdeelde het over haar haren. Als het er toch stond, waarom zou ze het niet eens proberen?

Ze stapte uit de douche en pakte de handdoeken. Ze voelden aan als zachte wolkjes terwijl ze zich afdroogde en haar haren in de andere handdoek wikkelde.

Met een handdoek omgeslagen stapte ze haar slaapkamer in, waar een andere vrouw van middelbare leeftijd stond. 'Ah, u bent net zo prachtig als Agatha beschreef! Prachtig, werkelijk!' Riep de vrouw terwijl ze in haar handen klapte. De vrouw liep snel op haar af en trok haar mee naar de kast. 'Ik ben Marie, ik zal u kleden en u laten zien hoe u uw huid en haar het best kan verzorgen!'

'Oh, dat is heel aardig maar niet echt nodig hoor…' Stribbelde Hermelien tegen.

'Onzin! Als u met meneer gaat dineren, moet u er wel een beetje klassiek uit zien!'

'Wacht eens even, ik ga helemaal niet met hem dineren!' Zei ze boos. Wat dachten deze mensen wel niet?

'Doe niet zo raar, u moet toch iets eten? Nou, laat me eens zien waar we mee te maken hebben…' Marie zwaaide met haar toverstok en de handdoek viel van haar hoofd. Met een simpele spreuk was haar haar droog. 'Ah, ik zie dat u de producten van mevrouw Goedleers gevonden heeft. Uw haar is zijdezacht!' Zei Marie, terwijl ze met haar handen door het haar van Hermelien gleed.

Verbaasd keek Hermelien in de spiegel. Haar haren krulden nog steeds behoorlijk, maar het pluizige was er niet meer. Dat spul werkte wonder boven wonder perfect! Hoe kan het toch dat Daphne zo slecht was in toverdranken?

Marie trok een enorme jurk uit de kast en met een zwaai van haar stok stond Hermelien in een vreselijk lelijke baljurk. Hij was een rare kleur bruin en roze. Verschrikt keek ze in de spiegel. Agatha kwam de kamer in geschuifeld en keek haar met grote ogen aan.

'Agatha, ik…' Zei Hermelien hopeloos.

Agatha Gniffelde. 'Dank je Marie, maar vanavond wil meneer geen gezelschap. Als je nodig bent zal ik je roepen!' Een beetje teleurgesteld droop Marie af, terwijl Hermelien zich ontdeed van de jurk en in haar comfortabele kleren schoot.

'Het spijt me hoor Hermelien, maar weet je, mevrouw Malfidus is al tijden van huis en nu heeft ze geen vrouw meer om te kleden. Ze is een beetje enthousiast.'

'Een beetje té…' Glimlachte Hermelien.

'Een verfrissend bad heeft je goed gedaan zie ik. Zoals je waarschijnlijk wel gezien hebt, mag je overal gebruik van maken in deze kamer. Meneer Malfidus vindt dat u het zich maar gemakkelijk moet maken, gezien u hier nog wel even zult zijn.'

'Waarom? Ik wil naar huis, naar mijn vrienden.' Protesteerde Hermelien. 'Ik weet niet eens waarom ik hier ben! Wacht ik hier gewoon mijn dood af? Dan had hij me maar in die kerker moeten laten zitten.'

'Nee, oh nee, hij moet u in leven houden.' Mompelde Agatha.

'Jullie zijn allemaal zo aardig hier. Waarom werken jullie voor de familie Malfidus?'

'Weet je, meneer kan soms een beetje bot zijn, maar hij is zo slecht nog niet. Ik denk soms wel eens dat het allemaal grootspraak is…'

'Ik heb met hem op school gezeten Agatha. Het is een… een beest van een man.'

'Ik ken hem vanaf dat hij een klein jongentje was liefje, hij was niet altijd zo.'

Hermelien trok haar neus op en plofte op het hemelbed. Ze zonk er bijna in weg, zó zacht was het matras en de dekens.

'Als ik hier dan toch gevangen zit, is het tenminste comfortabel.'

'Ik zal kijken of ik u eten kan laten brengen, slaap lekker kind.' Agatha liep de kamer uit en Hermelien kroop in bed. Ze wist niet of er nog eten kwam, want 1 minuut later was ze in een diepe slaap verzonken.

Vijf dagen later zat ze voor het raam in haar torenkamer. Ze keek hoe er een gure storm over het terrein blies. Ze had de staljongen, wie zich had voorgesteld als Pierre, al een paar keer langs zien rennen om de paarden tot rust te manen. De oorlog was daarbuiten begonnen en zij zat hier, als een gevangene. Ze wilde helpen, ze wilde vechten, maar ze had nu niet eens haar toverstok. Ze had geweigerd om haar kamer te verlaten. Haar eten werd gebracht door Crystal of Cherry, de twee huis-elfen van het huis. Ze had twee boeken die ze kon lezen, al had ze ze al bijna uit. Ze vertikte het om Draco onder ogen te komen.

Op de derde avond werd er ruw op haar deur geklopt. 'Ja?' Antwoordde ze vanaf haar favoriete plekje bij het raam.

De deur vloog open en Draco stond in de deuropening. Hij droeg een zwarte pantalon en een witte blouse, die losjes om zijn lichaam hing en netjes in zijn broek was gestopt. 'Ik eis dat je beneden komt eten.' Zei hij boos. Agatha en Christophe, de kok van het huis, stonden nieuwsgierig achter hem. Ze zag hoe Agatha een hand voor haar hoofd sloeg.

'Pardon? Je ontvoert mijn ouders, sluit me een week op in een ijskoude kelder, laat iemand anders mij ophalen en nu wil je dat ik met je kom eten?'

Draco snoof en wilde haar van repliek dienen, toen Christophe zacht waarschuwend 'Monsieur…' zei.

'Oké, oké, wil je alsjeblieft met mij eten beneden?' Vroeg hij met zijn tanden op elkaar geklemd.

'Nee. Ik verhonger nog liever dan dat ik met jou eet.' Zei ze hooghartig.

Draco gromde van woede. 'Zie je?!' Riep hij naar zijn personeel. 'Prima! Dan verhonger je maar! Je eet met mij of je eet helemaal niet!' Hij draaide zich om en stormde de kamer uit.

Agatha wierp haar een verontschuldigende blik toe en liep samen met Christophe achter hem aan.

Zuchtend keek Hermelien weer uit het raam, ze ging écht niet met hem eten. Hij bekeek het maar.