"พวกคุณสองคนมาสายไป...ห้านาทีนะครับ" น้ำเสียงเรีบยๆ กับรอยยิ้มบางๆ แต่กลับทำให้คนฟังทั้งสองเย็นนยะเยือกได้อย่างน่าประหลาด เมื่อมันถูกส่งออกมาจากปากของชายหนุ่มเจ้าของนาม...ยูยะ
"ง่า...แค่ห้านาทีเองนะ..." โกลด์เอยแย้งขึ้นแต่ก็ต้องรีบปิดปากของตัวเองอย่างรวดเร็ว เมื่อดวงตาสีเหลืองทองคู่นั้นตวัดกลับมามองด้วยสายตาเย็นๆ
"แค่ห้านาทีงั้นเหรอครับ... ต้องพูดว่าตั้งห้านาทีต่างหาก แวลาห้านาทีเนี่ยทำอะไรได้ตั้งเยอะนะครับ...เอาเถอะ ครั้งนี้ผมจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น...เพราะเห็นแก่เพื่อนๆ ของคุณที่คอยแก้ตัวให้คุณสองคนระหว่างที่ผมรอก็แล้วกัน"
คำพูดที่ทำให้เร้ดและโกลด์หันไปมองเพื่อนและรุ่นน้องที่ยืนอยู่ข้างหลังยูยะด้วยสายตาขอบคุณ แต่ยังไม่ทันจะได้พักหายใจ ทั้งคู่ก็ต้องสะดุ้งเฮือกขึ้นมาอีกรอบเมื่อได้ยินคำพูดตามมาของผู้คุมสอบ...ในวันนี้
"การทดสอบของผมน่ะไม่ง่ายเหมือนอย่างที่โซระ ฮารุ แล้วก็อาคิโตะทดสอบพวกคุณหรอกนะครับ...ทำใจไว้จะดีกว่า เชิญทางนี้ครับ" ก่อนจะผายมือไปทางอาคารก่อสร้างหลังใหญ่...แบบญี่ปุ่นแท้ๆ
เร้ดและโกลด์ลอบกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะเดินตามหลังชายหนุ่มไป โดยมีสายตาให้กำลังใจของเพื่อนๆ ไล่ตามหลัง
"รูบี้ว่าพี่เร้ดกับพี่โกลด์จะผ่านการทดสอบของคุณยูยะรึเปล่า ?" มิซึรุเอ่ยถามเพื่อนสนิท
"ไม่รู้หรอก...มันขึ้นอยู่กับพี่สองคนนั้น" รูบี้ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนดวงตาสีทับทิมจะหรี่ลงเล็กน้อย นึกถึงคำพูดของโฮสต์หนุ่มอีกสองคน...ที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ในวันนี้
'หวา...พวกนายสองคนเนี่ยโชคร้ายชะมัด...ดันไม่ผ่านการทดสอบของพวกฉันเนี่ย...' โซระร้องออกมาเบาๆ แต่ดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้นไม่ได้มีแววเห็นใจตามคำพูดเลยซักนิด ตรงกันข้าม กลับพราวระยับอย่างถูกใจเสียมากกว่า
'โชคร้าย ?' เร้ดทำหน้างุนงง ทั้งเขาและโกลด์ไม่ผ่านมาสองรอบแล้ว...แต่ยังมีความหวังอยู่เพราะยังเหลือการทดสอบอีกรอบหนึ่ง
'ใช่สิ...ก็การทดสอบของยูยะน่ะ คนที่ผ่านก็เรียกว่าออกไปรับลูกค้าได้เลยแต่...เท่าที่ผ่านมา...'
'ยังไม่มีคนผ่านการทดสอบของพี่ยูยะได้เลยซักคนนี่สิ' อาคิโตะกล่าวต่อให้จนจบ
'ไม่เคย ? แปลว่ายากงั้นเหรอ ?'
'ไม่ยากหรอก...แต่โหดมากเท่านั้นเอง' พูดถึงตอนนี้สีหน้าของโซระ ฮารุ และอาคิโตะก็ซีดลงเล็กน้อย
'พวกนายไปเตรียมใจเอาไว้ก่อนจะดีกว่า ขอให้โชคดี'
"การทดสอบที่ว่ายากนั่น...จะเป็นแบบไหนนะ" รูบี้เปรยขึ้นมาเบาๆ กับตัวเอง ดวงตาสีทับทิมจับจ้องยังร่างของรุ่นพี่ทั้งสอง
"ขอให้ผ่านก็ละกันนะครับ ไม่อย่างนั้นพวกพี่สองคนคงต้องไปหาเงินที่อื่นเอาล่ะ..."
- ตัดมาทางด้านสามหนุ่มบ้างล่ะกันนะ -
"การทดสอบของผมก็คือ...รักษาความบริสุทธิ์ของพวกคุณให้รอด...ตลอดทั้งคืนนะครับ"
"ห๊า ?" ทั้งสองคนทำหน้างงๆ กับคำพูดของยูยะ
"ยูจา~ง สองคนนี่น่ะเหรอ ของเล่นใหม่ของพวกเดี๋ยนน่ะ" เร้ดและโกลด์หันไปมองยังต้นเสียง ก่อนสีหน้าจะซีดลงอย่างทันควัน เมื่อพบกับ...
กองทัพสาวประเภทสอง...รึจะบอกว่ากองทัพกระเทยร่างยักษ์ที่เข้ามาในห้องนี่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้จับจ้องมาที่พวกตนอย่างสนอกสนใจ
"ยะ อย่าบอกนะว่า..."
"ครับ...พวกคุณต้องอยู่กับพวกเธอ...ทั้งคืนโดยที่ต้องรอดออกมาอย่างปลอดภัยนะครับ ไม่ต้องห่วง ถ้าพวกคุณทำท่าจะไม่รอดมือของเพื่อนๆ ผมจริงๆ ผมก็จะเข้าไปช่วย เพียงแต่...ผมจะถือว่าพวกคุณสอบตกในทันที" ยูยะกล่าวเสริมขึ้นมาเห็นว่าทั้งสองคนทำสีหน้าประมาณ...พูดจริงอ่ะ ?
"ตายแล้วยูจังนี่ล่ะก็...แหม...ฉันไม่ทำอะไรพวกเธอหรอก...จริงมั้ยพวกเรา" สาวใหญ่ที่ดูท่าว่าจะเป็นหัวหน้าหันไปถามเพื่อนๆ
"จริงจ้า~ โคโยมิซัง"
"งั้นก็...เริ่มการทดสอบกันเลยนะครับ" พูดจบยูยะก็ถอยห่างออกไปยืน...ในระยะที่ปลอดภัยจากจากถูกรุมทึ้ง (?) ของสาวๆ ทันที
"ฮะ เฮ้ย !!!" เร้ดร้องเสียงหลง สีเลือดถูกดูดออกไปจากใบหน้าจนหมด แต่เมื่อชายหนุ่มนึกถึงหนี้...ที่รอการชำระอยู่ได้ เร้ดก็เข้าสู่โหมดขี้หลีทันที
"ฮะ แฮ่ม..." ดอกไม้มากมายถูกดึงออกมาทำเป็นฉากหลัง ยูยะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับภาพที่เห็น ดวงตาสีแดงของเร้ดทอประกายกรุ้มกริ่มอย่างที่พวกเพลย์บอยชอบทำกัน มือหนายกมือบาง (ตรงไหน ?) ของสาวน้อย (ความสาวมีน้อย = =) นางหนึ่งขึ้นมาจรดริมฝีปากของตัวเอง
"ขออภัยที่เมื่อครู่แสดงกิริยาที่ไม่น่าดูออกไปนะครับคุณหนู..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกับเจ้าของมือที่ตนจับอยู่ทันที
"ตายแล้ว...คุณหนูเหรอฮ้า...เดี๋ยนเขินจังเลยฮ่ะ" อาการสดิ้งที่ดูแล้วน่ากลัวมากกว่าน่ารักทำให้รอยยิ้มของเร้ดเจื่อนไปเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
"เพื่อให้ผมได้งานนี้หาเงินใช้หนี้ เอ๊ย! เพื่อให้ผมได้งานนี้เพื่อได้บริการสาวสวยอย่างพวกคุณ...ช่วยทำให้ผมอยู่รอดปลอดภัยไม่เสียบริสุทธิ์ได้ตลอดทั้งคืนด้วยเถอะครับ" ตบท้ายด้วยลูกอ้อนกับนัยน์ตาเยิ้มๆ ละลายหัวใจสาวน้อยสาวใหญ่ (ความจริงก็มีแต่สาวใหญ่ล่ะนะ) ได้เป็นทิวแถว
"ได้ฮ่ะ...อ๊างงง"
"ขอบคุณมากๆ เลยนะครับคุณหนู..." ดอกกุหลาบที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากไหนถูกยื่นให้กับคนตรงหน้าทันที
"ดอกกุหลาบนี่...ถึงมันจะสวย แต่ความงามของมันก็ไม่อาจเทียบได้กับเศษเสี้ยวของออร่าแห่งความงามของคุณหนูเลย...เพียงแต่...ผมไม่อาจหาอะไรมาให้คุณหนูได้นอกจากกุหลาบดอกนี้เท่านั้น อภัยให้ผมด้วยเถอะนะครับ"
"อ้า~ ได้อยู่แล้วล่ะฮ่ะ ว่าแต่ว่า...ช่วยบอกชื่อหน่อยได้มั้ยฮะ ?" โคโยมิปรอยตาให้กับเร้ดเป็นการหว่านเสน่ห์ โดยที่หารู้ไม่ว่านั่น...ยิ่งทำให้อีกฝ่ายอยากจะออกห่างมากกว่าอยากเข้าใกล้
"เร้ดครับ...เร้ดแห่งมาซาระ" เร้ดกัดฟันตอบ พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่พยายามทำให้ดูเป็นธรรมชาติสุดๆ
"ท่านเร้ด..." ชายหนุ่มหันไปฝืนยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะก้าวไปยังแขก (?) (เหยื่อ (?)) รายต่อไป
"...ไม่เลวนี่..." รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของคนเฝ้ามอง ดวงตาสีเหลืองทองอ่อนแสงลงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองคนทียืนอยู่ข้างกาย
"..." คำพูดเบาๆ ที่มีแต่คนๆ นั้นที่ได้ยิน ก่อนร่างโปร่งของยูยะจะก้าวออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ
"อ๊ากกก อย่าจับตรงน้านนนนนนนนนน" เสียงร้องโหยหวนของโกลด์ดังขึ้น ทำให้เร้ดที่ตอนนี้อยู่ในโหลดขี้หลีอย่างเต็มที่หันไปมองสภาพของรุ่นน้องเจ้าปัญหา ดวงตาสีแดงทอประกายเห็นใจ ก่อนจะรีบกลับไปบริการสาวตรงหน้าต่อ
'โหสินะโกลด์...งานนี้ตัวใครตัวมันล่ะ เหอๆ...' เร้ดคิดในใจ พลางเหลือบมองโกลด์ที่สภาพ...ร่อแร่เต็มทน
- สามชั่วโมงต่อมา -
เร้ดที่ตอนนี้นั่งพักหายใจได้อย่างสบายใจ เนื่องจากผลงานตลอดสามชั่วโมงที่ผ่านมาทำให้เขามั่นใจว่าอย่างน้อยๆ สาวๆ พวกนี้ก็คงไม่เข้ามาทำอะไรเขาตามที่ขอไว้แน่ๆ
ดวงตาสีแดงมองไปทางรุ่นน้องอย่างกึ่งเห็นใจกึ่งสมเพช ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสที่ไหล่
"อะ อ้าว นายเองเหรอยูยะ...ตกใจหมด" เร้ดถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเห็นว่าคนที่มาคือชายหนุ่มที่นำทางเขามาที่นี่ ไม่ใช่พวกสาวๆ...ในห้องอย่างที่คิด
"ทางนี้ครับ...คุณผ่านแล้วล่ะ"
"ห๊า ?" เร้ดทวนคำอย่างงงๆ ก็ไหนบอกว่าให้อยู่ทั้งคืนไม่ใช่เหรอ นี่พึ่งจะผ่านไปได้แค่สามชั่วโมงเองนะ
ยูยะเหลือบมองเร้ดที่ยังทำหน้าไม่เข้าใจก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วอธิบายให้ฟัง
"ถึงให้คุณอยู่ต่อ ยังไงคุณก็ผ่านอยู่แล้ว เพราะงั้นผมถึงจะให้คุณออกไปก่อนยังไงล่ะครับ"
"อ่า...งั้นเหรอ... ว่าแต่ การทดสอบนี่มันอะไรกันน่ะ ?"
"...เป็นการทดสอบความอดทนครับ ผมแค่อยากจะดูว่าคุณจะอดทนแล้วก็ทำหน้าที่ได้รึเปล่า...เพราะบางครั้งร้านของเราก็มีคนแบบนี้มาใช้บริการเหมือนกัน ถ้าเป็นคุณ คุณก็คงไม่อยากให้คนที่มาบริการทำท่ารังเกียจคุณหรอกใช่มั้ยครับ ?"
เร้ดพยักหน้ารับ...ถ้าเป็นเขาก็คงไม่อยากเหมือนกัน...เพราะงั้นก็เลยต้องมาทดสอบแบบนี้สินะ...
"แล้วโกลด์..." เร้ดถามถึงรุ่นน้อง ที่ตอนนี้ก็ยังวิ่งหนีสาวไม่แท้เหล่านั้นไม่เลิก
"อันนี้ก็คงต้องรอดูกันครับ" คำพูดที่มาพร้อมกับรอยยิ้มอย่างเช่นเคย...และมันก็ยังทำหน้าที่ที่ทำให้คนมองหนาวจับขั้วหัวใจได้อย่างดีไม่มีที่ติ
เร้ดพยักหน้าช้าๆ หันไปมองรุ่นน้องตัวดีเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับสวดภาวนาให้
'ไปที่ชอบๆ ละกันนะโกลด์ ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้จริง'ก่อนจะหันหลังเดินออกไปพร้อมกับยูยะ
แต่สถานที่ๆ ชายหนุ่มพาเขามากลับไม่ใช่ด้านนอกอย่างที่คิด แต่กลับเป็นห้องที่อยู่ติดกับห้องที่เขาเดินออกมาเมื่อครู่
"พี่เร้ด !!!" ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ร่างเล็กๆ ของรุ่นน้องก็พุ่งเข้ามาหาทันที
"หวา...มิซึรุ ?"
"พี่เร้ดปลอดภัย...ดีจังเลย ผมนึกว่าพี่เร้ดจะไม่รอดซะแล้ว"
"..." เร้ดอึ้งไปเล็กน้อยกับคำพูดของรุ่นน้อง
"ดีแล้วล่ะที่นายรอดมาได้" คำพูดแบบเป็นห่วง ที่หาได้ยากออกมาจากปากของคู่กัด
ยูยะมองคนทั้งหมดก็จะเปรยขึ้นมาเบาๆ
"อย่าคิดว่าพวกคุณจะรอดนะครับ...ถ้าเกิดว่าทำให้ลูกค้าไม่พอใจหรือทำผิดกฏของร้าน...พวกคุณก็จะถูกส่งตรงมายังห้องนี้เหมือนกัน"
คำพูดที่ทำให้คนทั้งหมดหน้าซีดลงทันที รวมไปถึงรูบี้ที่สีหน้าไม่เปลี่ยนมาตลอดตั้งแต่ถูกพามาที่ห้องนี้แล้วด้วย
"...พวกคุณจะอยู่รอเพื่อนอีกคนหรือว่าจะกลับไปก่อนดีครับ ?" คำถามที่ถูกส่งมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้คนทั้งหมดหันไปมองหน้ากันเป็นเชิงถาม แล้วตอบออกมาพร้อมกัน
"กลับก่อน" (ไม่ห่วงเพื่อนกันเลยเนอะพวกนี้ = =")
"งั้นก็เชิญทางนี้ครับ ส่วนคุณโกลด์...ถ้าการทดสอบเสร็จสิ้นผมจะเอาไปทิ้ง เอ๊ย ! พาไปที่ร้านเองครับ"
"ฝากด้วยนะ" เร้ดพูดเสียงแห้งๆ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมๆ กับคนที่เหลือ
"อ้อ...พวกคุณมาเริ่มงานได้เลยนะครับ มะรืนนี้ เวลาเดิม ทุ่มตรง แล้วก็...อย่ามาสายอีกนะครับ ไม่งั้น..." ไม่ได้พูดต่อ แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าสิ่งที่เว้นไว้คืออะไร เมื่อดวงตาสีเหลืองทองคู่นั้นเหลือบไปทางห้องกระจก...อันเป็นสถานที่ๆ โกลด์กำลังเผชิญสิ่งที่โหดร้ายที่สุดอยู่
"ขะ เข้าใจแล้ว จะไม่มาสายแน่นอน"
"ดีครับ...งั้นก็เจอกันวันมะรืนนี้" ยูยะยืนส่งคนทั้งห้าไปจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมามองคนทีเหลืออยู่อีกครั้ง
"...แบบนี้ท่าทางว่าคุณคงจะต้องวิ่งหนีให้ได้ตลอดรอดฝั่งล่ะนะครับ ถ้าอยากผ่านการทดสอบนี้อยู่น่ะ" ดวงตาสีเหลืองทองปิดลง ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่ได้สนใจเสียงร้องโหยหวนที่ดังออกมาเลยแม้แต่น้อย
"ช่วยฉันด้วยยยยยยย !!!!!!"