3. Remus en Remus' nichtje.

Eerst had Sirius vreemd gekeken toen James had gezegd dat je beter niet te veel op je maag moest hebben als je die bus opstapt. Nu zou hij echter precies hetzelfde zeggen. Sterker nog, hij zou zeggen dat, als er ook maar enige andere mogelijkheid was om op je bestemming te geraken, dat je die moet nemen, en niet, nogmaals, NIET, de Collectebus. Je kunt dat ding beschouwen als je eigen graf op wielen. Toen Sirius opstapte had hij gezegd waar hij moest zijn en betaald. En nog geen minuut later dacht Sirius dat hij dood ging. Ze reden het verkeer in, zwierden van links naar rechts en terug. Hij zou zelfs hebben gezworen dat ze even door de lucht vlogen. Gewoon, een paar tellen in de lucht blijven hangen. Gelukkig mocht hij er na tien doodsenge minuten weer uit. OEF!

Nu stond hij met zijn hutkoffer en de kooi van Oo voor Remus' deur. Hij haalde diep adem en drukte de bel in. Hij hoorde hoe er gereageerd werd op het geluid, hoe een deur openging en het slot van de voordeur werd omgedraaid.

Plots vloog de deur open en stond hij oog in oog met een meisje van ongeveer zijn leeftijd. Ze liep op blote voeten en droeg een strakke jeans op kuithoogte met daarop een wijd hemd. Het hemd was in alle tinten groen met kleine bolletjes en cirkels, kriskras dooreen. Ze had een losse dot in haar haar en grote, zilveren oorringen.

'O, hoi! Jij bent vast Sirius.' Sirius, die het even te druk had met zijn stem te zoeken, kon enkel knikken. 'Ik ben Lizzie. Kom maar binnen, hoor!' Ze zwierde de deur open en huppelde de gang door. Sirius wist niet wat te doen met zijn hutkoffer die hij achter zich aan sleurde.

'Laat die hier maar staan', zei Lizzie, alsof ze zijn gedachten had kunnen horen. 'We zeulen die vanavond de trap wel op.' Opgelucht liet hij de véél te zware hutkoffer vallen, net als de kooi van Oo. Lizzie moest er om lachen. 'Doe je de deur wel even toe?' vroeg ze, en huppelde toen de gang weer door. Hoewel… Het was niet echt huppelen, ze sprong meer van links naar rechts, en ging terwijl vooruit. (a/n: voor de danskenners, ze doet skips)

Ze bleef even staan bij de trap en begon te roepen. 'Remus!'

Een geïrriteerde stem antwoordde met een korte snauw. 'Wat?!'

'Sirius is er!'

'Zeg dat dan!' Er klonk nu meer vreugde door in de stem van Remus.

Lizzie draaide overdreven met ogen en zuchtte: 'Dat deed ik toch…' Ze haalde haar schouders op en huppelde (skipte, dus) de deur door. Tegelijkertijd kwam Remus de trap afstormen.

'Sluipvoet! Al een tijdje geleden, hé!'

'Wat je zegt, Maanling!' en hij gaf zijn maat een vriendschappelijke knuffel. 'Enne, bedankt dat ik hier terecht kon, hé. Ik zag het echt niet zetten om daar alleen te blijven, en naar m'n ouders terug? Nooit van mijn leven!' Hij huiverde bij de gedachte. Terug naar dat donkere, vuile huis, terwijl hij bij zijn vrienden kon zijn? Nee, bedankt!

'Ach, geen probleem. Mijn ouders zijn toch weg, en Lizzie hoor je niet, dus waarom daar een spel over maken?' Ze waren de deur doorgelopen waar Lizzie daarnet door was verdwenen. De deur gaf toegang tot de keuken, waar Lizzie blijkbaar druk aan de slag was. Maar tijd om commentaar te geven was er blijkbaar wel.

'Neen, jíj bent degene die we niet horen of zien, míj hoor je maar al te duidelijk.'

'Natuurlijk… weet je, ik denk toch dat het niet klopt. Het is jouw muziek die verdomd hard staat, over jou valt er geen woord te reppen.'

'Nou, als je eens wat beneden zou zitten, in plaats van heel de tijd in je kamer, zou dat ook veranderen. De enigen tegen wie ik nu kan praten zijn de muren. En eerlijk gezegd, zo spraakzaam zijn die nu ook weer niet.'

Sirius moest om haar commentaar lachen, en bij Remus kon er ook een glimlach af. Lizzie leek weer wat serieuzer te worden.

'Ga zitten, het eten is klaar', zei ze, terwijl ze een pan van het vuur haalde.

'De tafel is nog niet gedekt!' klaagde Remus. Lizzie had blijkbaar een zeer aanstekelijk humeur, normaal gezien zou Remus gewoon borden hebben gepakt en de tafel zijn beginnen dekken, zonder zeuren of klagen.

'Dan doen jullie dat toch wel. Please?' vervolgde ze, en trok een zielig gezichtje, toen ze de jongens zag twijfelen. Remus graaide naar de handdoek die op tafel lag en smeet die in haar gezicht. Met een zuur gezicht haalde ze die eraf. 'Dat beschouw ik dus als een ja.'

Remus gaf toe en nam een stapel borden uit de kast. Sirius kon zien hoe Lizzie een grijns niet kon verbergen. Lizzie merkte dat hij keek en gaf hem een knipoog. Daardoor kreeg Sirius een maf gevoel in de streek van zijn maag. Hij schoof het op het feit dat hij weer een tijdje zonder voedsel had gezeten.

'Euhm,' vroeg hij aarzelend. 'Mag die muziek misschien wat zachter?' Het was inderdaad waar dat Lizzies muziek verdomd luid stond.

Ze grinnikte. 'Steek maar gelijk een andere CD in.' Ze wist maar al te goed dat jongens het niet zo hadden voor de muziek die nu op stond. 'Wait a minute' van The Pussycat Dolls galmde door de keuken. Veel muziek speelden ze niet op de MOS (Magische Omroep Stichting), laat staan muziek die ze goed vond. Dat was dan ook de reden waarom ze altijd naar dreuzel-muziek luisterde. En er was ook veel meer keuze. Niet dat dat er veel toe deed…

'Eh, welke?' vroeg Sirius.

'Kies maar, maakt niet uit. Keuze zat.' Lizzie luisterde naar veel verschillende muziekstijlen. Dé techno-plaat van het moment ontbrak dus ook niet in haar (veel te grote) CD-rek van twee meter op drie.

'Daarom juist.' Antwoordde Sirius, blijkbaar onder de indruk van het reusachtig ding gevuld met CD's dat voor zijn neus stond.

Lizzie zuchtte en zette de pan met een klap op tafel. Ze liep naar de muziekinstallatie die in de hoek van de keuken stond en nam het CD-doosje uit de hand van Sirius, die blijkbaar geen flauw idee had waar hij plaats kon vinden om dat doosje kwijt te raken. Lizzie zette het meteen, zelfs zonder te zoeken, op zijn plaats.

'Wat luister je graag?' vroeg ze.

'Euhm, geen idee. Vanalles, eigenlijk.' Antwoordde Sirius.

'Ja, vanalles, maar geen meiden-rock.' mompelde ze zachtjes, en zei toen wat luider 'R&B?'

'Ja, is goed.' Sirius zag hoe Lizzie haar vinger langs de Cd-doosjes liet glijden, en al snel vond wat ze zocht. Zodra de CD in de speler zat, galmde er een oorverdovende beat door de keuken.

'Hé, dat heeft een goede beat!' riep Sirius uit.

'Je klink verbaasd' zei Lizzie, er zich maar al te bewust van dat haar stem verwijtend klonk.

'Ben ik ook. 't Is gewoon…'

'Hoe kan een meisje nu naar zo'n meidengroep luisteren, en naar dit.' Maakte Remus zijn zin af.

'En ligt de klemtoon hier op het feit dat ik een meisje ben, of dat ik naar veel verschillende muzieksoorten luister?' vroeg ze uitdagend. Ze was wel nieuwsgierig naar het antwoord.

'Euhm…' En Sirius was zijn stem weer kwijt.

'Wel…' maar verder kwam er ook niets zinnigs uit Remus' mond.

Lizzie zuchtte en schudde haar hoofd. 'Laat ik jullie nog wat meer verbazen.' Zei ze, en ze viste twee CD's uit het rek en drukte die in de jongens hun handen.

Sirius en Remus staarden ongelovig naar de twee CD's. Op de ene CD stond het verzamelde werk van Chopin, en de andere CD was van de bekendste HardRock Band van heel Europa.

'Dit is 's werelds mafste meid die ik ooit heb leren kennen.'Dacht Sirius, en ook Remus (die veel van zijn nichtje gewend was) had dit helemaal niet verwacht. Sirius legde de CD's neer en draaide zich om.

'Is er iets van muziek dat jij niet hebt?' Hij verwachtte een nee.

'Ja, Kleinkunst en Schlager, dat komt er niet in.' Verbaasde Lizzie hem.

'Ja, je hebt gelijk, dat is puur brol, jag.' Ging Remus akkoord.

Sirius begon zich toch zorgen te maken over Remus. Die was echt véél te opgewekt.

'Heb je iets in zijn drank gedaan, of zo?' vroeg hij aan Lizzie.

'Nee, waarom?'

'Oh, gewoon.'

'Jij vindt ook dat die veel te opgewekt is.' Het was geen vraag. Sirius knikte.

'Ben ik te opgewekt?' vroeg Remus, oprecht verbaasd.

'Ja.' antwoordde Sirius. 'Je bent veel te vrolijk.' Hij leek even na te denken. 'Zeg, kan je die vrolijkheid niet opsparen voor op school? Een kwaadaardige klassenoudste, dat zie ik wel zitten.' Sirius kreeg een duivelse grijns op zijn gezicht bij die gedachte.

'Is die dan klassenoudste?' vroeg Lizzie geïnteresseerd.

'Neen.' Zei Remus kortaf. Hé, daar gaat zijn goed humeur!

'Nog niet, nee.' Sprak Sirius tegen. 'Ze kiezen er dit jaar weer en mijn hoofd eraf als Remus die badge niet krijgt.'

'En waarom jij niet? Of James?' vroeg Lizzie terwijl ze nog een hap spaghetti nam.

'Wij halen teveel ongein uit. Geen enkele kans dus.' Lizzie knikte. 'Weet je,' zei Sirius, 'Remus heeft gezegd dat jij ook niet altijd zo'n lieverdje bent.'

Lizzie keek haar neef met een schuin oog aan. 'Serieus…' sprak ze langzaam. Sirius knikte.

Remus begreep waar Lizzie op doelde. 'Het was in de vorm van een compliment! Echt waar! Sirius, dat was toch?'

'Ja, inderdaad.' Hij wachtte even. 'Daar heb je nog zoiets waar ik geen eind aan kan vastknopen.' Vervolgde hij.

'Nou,' zei Remus lachend. 'Erover is en blijft erover, maar om alle leerkrachten wisseldrank te doen drinken, zodat het eerstejaartjes worden? Sorry hoor, petje af!' Lizzie kon een grijns niet onderdrukken.

Sirius floot tussen zijn tanden. 'Alle leerkrachten wisseldrank doen slikken?!'

Lizzie knikte. 'En het schoolhoofd in een babytje.'

'Wow… Waar zit jíj op school?'

'Ik zát op Beauxbaton.' Zei ze met een lach.

'Zat?' vroeg Sirius verbaasd.

'Ze komt nu naar Zweinstein.' Was Remus haar voor.

'Echt? Tof! Kan je dat nog eens doen?'

'Wat, alle leraren wisseldrank doen drinken? Hm, ik geloof het niet. Madame Mallemour kent professor Perkamentus, en ik geloof dat hij gewaarschuwd is.'

'Hé, jammer.' Zowel Sirius als Lizzie keken verbaasd toen dat uit Remus' mond ontsnapte. Remus, echter, keek hen niet-begrijpend aan. 'Wat is er? Zit er iets op mijn gezicht?'

Lizzie keek hem onderzoekend aan, en dan twijfelend naar de spaghettisaus, haar wenkbrauwen gefronst. Ze schudde haar hoofd en stond op. Ze zette eerst haar bord in de gootsteen en viste dan drie flesjes boterbier uit de koelkast. Twee daarvan zette ze op tafel en met het derde flesje in haar hand liep ze de keuken uit.

'En bedankt dat jullie zo bereidwillig zijn om de afwas te doen!' riep ze nog over haar schouder heen. Sirius keek haar na, verbaasd door haar impulsieve reactie. Remus was blijkbaar niet anders gewend. Natuurlijk.

Maar, eerlijk gezegd, voelde Sirius zich hier best goed. Goed op zijn plaats.