A/N: Hey iedereen! Ik heb een drukke tijd achter de rug gehad met veel tentamens op school. Ik ben van de week weer begonnen met het verhaal, dus ik zal weer regelmatiger updaten als het goed is! Er zit grof taalgebruik in dit hoofdstuk, even een waarschuwing van tevoren. (:
Disclaimer: Harry Potter is (helaas) niet van mij, maar van J.K. Rowling!
Hoofdstuk III – Hullen met de Vijand
I feel the threat of thunder,
But this rain can't last forever.
The light chases the dark,
Where there is a good heart, there is a good soul.
For everyone lost in the silence,
For every one missing piece,
For every will that is broken,
No matter how dark it may be…
There is redemption.
(Redemption – The Strange Familiar)
Hermelien liet haar tas van haar schouder glijden toen ze buiten adem op haar stoel in het toverdrankenlokaal plofte. Sneep had de positie van leraar toverdranken weer opgepakt. Verweer tegen de Zwarte Kunsten was voor hem, naar eigen zeggen, te 'verleidelijk', dus in overleg met het overige personeel had hij daar een nieuwe leraar voor aangenomen.
Ze was naast Harry en Ron gaan zitten, tot haar grote opluchting had Belinda geen toverdranken gekozen in het zesde jaar. Was dat toch nog een lichtpuntje deze week.
De eerste drie dagen op Zweinstein waren een regelrechte marteling geweest. De eerste dag had ze direct het rooster van Malfidus bekeken en alles uit haar hoofd geleerd. Zo kon ze hem het best ontwijken. De tijden dat hij terug zou moeten komen naar de gezamenlijke kamer, dook zij snel de bieb of haar slaapkamer in. Na die eerste avond werd ze alleen al nerveus als ze aan hem dacht, niet echt het gevoel dat ze gewend was. Ze hadden geen enkele les samen met de Zwadderaars, behalve (juist ja) toverdranken.
Draco zat aan de andere kant van het lokaal, en staarde naar zijn ketel. Het zag eruit alsof hij ergens heel diep over na dacht. Natuurlijk zat er niemand naast hem, iedereen keek hem nog steeds met de nek aan. 'Zo te zien ben ik niet de enige die alleen is' dacht Hermelien verbitterd. 'Opletten klas!' De zware stem van de professor galmde door het lokaal. Geschrokken keek ze weer naar het bord.
Sneep zou Sneep niet zijn als hij niet een heel moeilijke toverdrank had uitgekozen voor de eerste les. De combinatie van ingrediënten was, zelfs voor Hermelien, ontzettend ingewikkeld. Zoals altijd probeerden Ron en Harry haar handelingen af te kijken, waar ze alleen maar zenuwachtig van werd.
Tot haar grote frustratie was haar toverdrank lang niet zo goed uitgepakt als dat ze had verwacht. De tijd die tussen het toevoegen van ingrediënten zat, was gewoonweg veel te kort. Er moesten bovenal veel dingen gesneden worden. Had ze beter moeten plannen? Dit leek haast onmogelijk om in je eentje te doen. Boos keek ze om zich heen. Veel leerlingen keken verward in hun aantekeningen, sommigen hadden zich in de vingers gesneden om de ingrediënten zo snel mogelijk toe te voegen. Sneep stond met een stalen gezicht de klas in te kijken. Hij had nergens aanmerkingen op, het was bijna of hij dit al verwachtte.
'Dus klas,' Zei hij toen de tijd om was, 'Wat is er opgevallen tijdens het bereiden van deze drank?' Iedereen keek fronsend naar het bord. Hermelien stak haar hand op en begon te praten. Ze had even tijd gehad om na te denken en ze had ooit wat gelezen over zulke toverdranken. 'Je kunt ze niet alleen maken. Daar is niet genoeg tijd voor. Er zijn bepaalde toverdranken die alleen juist bereid kunnen worden als er twee personen aan werken. Een goede samenwerking is hier van groot belang, anders kan de uitkomst catastrofaal zijn.' Niemand leek verrast dat ze dat antwoord wist. 'Juist juffrouw Griffel. Met een simpele drank als deze is er niks aan de hand als hij niet juist bereid is. Echter zijn er dranken die dodelijk zijn als de ingrediënten ook maar een seconde later zijn toegevoegd dan de instructies voorschrijven. Sommige dranken duren zelfs weken of maanden voor ze klaar zijn.' Sneep liep naar het bord en pakte de rand vast. 'Dit jaar hebben wij besloten dat de zevendejaars enkele van deze dranken moeten kunnen bereiden. Het is een moeilijke materie, maar dat moet lukken. Het is belangrijk dat jullie leren samenwerken met personen die je niet goed kent of zelfs niet aardig vind. Na de oorlog moeten we de maatschappij opbouwen, dit is een begin. Het eerste half jaar gaan jullie bezig met deze dranken, in een duo.' Iedereen keek enthousiast. Ze hadden nog nooit in duo's gewerkt met toverdranken. Naast zich zag Hermelien dat Ron en Harry elkaar een high-five gaven. Natuurlijk zouden zij samen gaan.
'Voordat iedereen zichzelf de ondergang in helpt met een zelfgekozen partner, wil ik nog wat toevoegen.' Zei Sneep met zijn oude vertrouwde, gemene grijns. 'Onder hem mom van de strijdbijl begraven, heb ik de duo's zelf al samengesteld. Elk duo bestaat uit een Zwadderaar en een Griffoendor. Wil je een voldoende voor dit semester, zal je moeten leren samenwerken.' Iedereen leek met stomheid geslagen. Dit kon niet waar zijn!
Met een zwiep draaide Sneep het schoolbord om. Een rijtje namen stond onder elkaar, elk met een andere naam ernaast. Hermeliens ogen vlogen over het bord, iedereen was in principe prima, zolang het maar niet…
Harry Potter (Griffoendor) & Patty Park (Zwadderich)
Ginny Wemel (Griffoendor) & Bruno Zabini (Zwadderich)
Hermelien Griffel (Griffoendor) & Draco Malfidus (Zwadderich)
Ron Wemel (Griffoendor) & Margriet Bullemans (Zwadderich)
Ze nam haar woorden terug. Er was geen enkel lichtpuntje deze week. Overal in de klas waren duidelijke kreunen van onvrede te horen. Voor haar zag ze Ginny zenuwachtig naar Zabini kijken, wie haar geen blik waardig keurde en alleen maar strak naar het schoolbord keek. Ron protesteerde binnensmonds en gebruikte allemaal woorden die hij nooit hardop zou mogen zeggen in een volle klas. In haar hoofd was het één grote chaos. Ze had zo hard haar best gedaan om Malfidus te ontwijken en nu waren ze een duo. Ze moest samenwerken met die kwal, een heel semester! Ze keek naar de tafel waar hij zat en natuurlijk zat hij al omgedraaid met een gemene grijns op zijn bleke gezicht.
'Goed leerlingen, ik heb hier jullie persoonlijke bereidingen in een bundel genoteerd. Ik wens jullie veel succes, de eerste deadline is volgende week.' Snel stond Hermelien op en griste de bundel met haar naam en die van Malfidus van het bureau van Sneep. Haar ogen vlogen over de ingrediënten en de bereiding van de eerste toverdrank. Dit zou ongeveer een week duren, timing was cruciaal. Moeilijk, zag ze, maar dit kon ze misschien nog wel grotendeels alleen doen. Ze stormde naar de tafel van de jongen die ze zo verafschuwde en zei: 'Dit gaan wij samen oplossen. Je loopt me niet in de weg met het maken van deze toverdrank. Ik doe al het werk, zo hoeven we elkaar zo min mogelijk te zien.'
Malfidus keek haar nonchalant aan. 'Je hoorde Sneep, Griffel. Dit kan je niet alleen doen, je hebt me nodig.' Hij spreidde zijn armen en wees triomfantelijk met zijn duimen naar zijn borst. 'Je bent heus niet onmisbaar, fretje. Ik zorg ervoor dat wij een voldoende krijgen, laat jouw bevindingen erbuiten.' Arrogant draaide Hermelien zich om en stampte naar haar eigen tafeltje, waar ze met één armbeweging haar boeken in haar tas veegde. Zonder om te kijken liep ze de kerkers uit. Ze hoorde Patty Park nog sissen: 'Zie je Draco, zelfs het modderbloedje wil je niet…' een steek van ergernis ging door haar heen, maar ze ging er niet op in en stampte door. Ze had nog meer te doen vandaag.
…
Het was al laat toen Hermelien wakker schrok van een luide 'Bonk!' in het halletje van de vertrekken.
Ze keek verward om zich heen en zag dat ze in slaap was gevallen op de bank in de gezamenlijke kamer. Ze kneep een paar keer met haar ogen om te wennen aan het donker, ze had geen lichtje meer aangedaan. Ze was druk bezig geweest met de theorie van de eerste toverdrank, blijkbaar was ze ingedut. Een snelle blik op de klok leerde haar dat het iets na twaalven was. Opnieuw vaag en haastig geschuifel langs de muren. Ze draaide zich om en ze zag een schim de kamer instommelen met zijn handen langs de rechterkant van zijn gezicht. Doordat het helemaal donker was in de kamer, had de schim haar niet gezien. Aan zijn manier van lopen kon Hermelien zien dat het Malfidus was.
'Fuck, fuck, fuck…' Fluisterde hij zacht en gehaast. Er was duidelijk iets mis. Snel knipte Hermelien het lichtje naast de bank aan en Malfidus schrok zich een ongeluk. 'Verdomme Griffel, wat is er mis met jou?! Wat doe jij hier in het donker?' Hij draaide zich om en keek geschokt. 'Ik was toevallig in slaap gevallen, maar wat is er in hemelsnaam met je gezicht!' Ze stond op en liep naar hem toe. Hij had zijn handen nog steeds over zijn wang, maar ze waren rood van het bloed. 'Wat de fuck Malfidus! Wat is dit.' Het bloed lekte tussen zijn vingers door en drupte op het tapijt. 'Gaat je niks aan Griffel, help me liever!' Snel draaide Hermelien zich om en rende naar haar slaapkamer. Ze rommelde in haar kastje en haalde er een klein flesje uit. Perfect. Ze rende terug met het elixer van essenkruid en trof een paniekerige Malfidus aan die voor de spiegel stond. 'Zitten. Dit moet helpen!' Boos keek Malfidus om. 'Commandeer me niet, smerig modderbloedje, dit is allemaal jouw fout en-' 'ZITTEN!' Schreeuwde Hermelien door zijn razernij heen en duwde hem op de bank. Er zat nu overal bloed en al de kleur was uit het gezicht van de dooddoener verdwenen. Ze trok zijn hand van zijn gezicht af en hapte naar adem van afschuw. Er zat een diepe, grote snee over zijn wang. Bloed stroomde eruit alsof het water was en Hermelien drukte snel haar hand erop. 'Oke, dit prikt misschien een beetje…' Ze trok de kurk van het flesje elixer af en drupte wat over de snee in zijn wang.
Haar bebloede vingers pakten zijn kin vast en ze bestudeerde het resultaat. Het ergste bloeden was gestopt, maar de wond heelde helemaal niet. Dat was wel wat dit kruid moest doen. Geërgerd druppelde ze er meer op. Het gezicht van Malfidus vertrok van de pijn, maar hij protesteerde niet meer. 'Het heelt niet, waarom heelt het niet Malfidus?! Wat is dit?' Ze keek hem met grote ogen aan. Hij keek brutaal terug en zei niks. 'Praat tegen me!' Ze voelde zich machteloos. Waarom wilde ze hem ook helpen? Hij heeft het vast verdiend. 'Je zei dat het mijn fout was, fretje, wie heeft dit gedaan?' Zuchtend keek hij haar weer aan. 'De wond heelt niet, Griffel, omdat hij gemaakt is met een magische dolk. Patty heeft uitgehaald naar me en, overduidelijk, was dat raak. Hij is ervoor gemaakt dat het bloeden niet stopt en je slachtoffer langzaam doodbloedt… Gelukkig is het mijn wang, er zal alleen een litteken zijn. Ik zocht het Elixer van jou, wat je blijkbaar in je kamer had verstop dus.' Vol afschuw sloeg Hermelien haar handen voor haar gezicht. 'Maar dat kan ze niet doen. Zoiets is verboden! Waarom doet ze zoiets?' Ze kon het niet geloven. Ze was al haar oordelen over Malfidus even vergeten en haar instinct speelde op. Ze moest hem helpen.
'De dooddoeners hebben overal nog geheime wapens, dat is onvermijdelijk. Blijkbaar heeft ze het naar binnen gesmokkeld. Al denk ik dat deze van Zabini was.' Hij keek haar verbitterd aan en vervolgde zijn verhaal. 'Na de les toverdranken, waar jij je zoveel beter voelde dan ik, lokten de Zwadderaars me naar de slaapzalen met het smoesje dat er belangrijke spullen van mij waren. Eenmaal daar hielden ze me urenlang in bedwang met een spreuk, puur om me te vertellen hoe waardeloos ik ben. En hoe ik ervoor zal boeten dat ik bij jullie in huis heb gewoond en ik nu met jou een kamer deel. Dat jij nog meer waard zal zijn dan ik en dat ik het verdien om te lijden. Gelukkig kon ik de spreuk uiteindelijk verbreken en ben ik weggerend.' In stilte keek Hermelien hem aan. 'Dat kunnen ze.. ze kunnen niet.. ze worden van school gestuurd!' Hoofdschuddend keek Malfidus haar aan. 'Dat interesseert ze niet. En dat gebeurt ook niet, want niemand komt dit te weten. Dit blijft tussen ons Griffel, dat plezier gun ik ze niet.' Hij keek haar staalhard aan.
Hermelien keek hem vol ongeloof aan en drukte met haar handen tegen de open snee. 'Toch zal dit dicht moeten. Als Elixer van Essenkruid niet werkt, wat dan wel? We moeten naar Madame Plijster.' Ze zat nog steeds op haar hurken voor hem. 'De wond is magisch, niks magisch helpt hiertegen. Het moet zelf helen, met alle kans op infecties van dien.' Hij wilde opstaan, maar Hermelien drukte hem terug in de bank en stond op. 'Niets magisch zeg je? Wat als dreuzel methodes er wel op werken? Dit moet gehecht worden.. Komt die cursus eerste hulp toch nog van pas hier…' Afwezig in zichzelf mompelend ging ze op zoek naar haar medicijndoos. Ze vond hem onderin een grote kast.
'Griffel, wat ben je van plan?' Vroeg Malfidus achterdochtig toen ze met de grote doos aan kwam lopen. 'Ik heb hier allemaal dreuzel medicijnen inzitten, jouw wond moet gehecht worden. Het is een tijdje geleden dat ik hier een certificaat voor gehaald heb, maar het moet lukken…' Ze haalde een zwart draad en een steriel, dun naaldje uit de doos. 'Dit zijn hechtingen, Malfidus, het gaat zeer doen, maar dit is het enige dat misschien zal helpen.' Ze begon heel voorzichtig aan het dichtmaken van de wond in zijn gezicht. Na een half uurtje zat ze met een rood hoofd van inspanning tegenover hem. Het was haar gelukt. 'Ze lossen niet op. Ik denk dat het werkt!' Malfidus stond op en keek in de spiegel. 'Mooi.' Was het enige dat hij kon zeggen.
Daar stonden ze dan, tegenover elkaar, besmeurd met het bloed van Malfidus. Ze pakte zijn kin nog eens vast en duwde zijn hoofd opzij om haar werk te bewonderen. Hij duwde zijn hoofd weer terug, wat ervoor zorgde dat Hermelien met haar hand over zijn gezicht streek. Ze stonden heel dicht bij elkaar en ze keek hem aan. Ze leek wel gehypnotiseerd door zijn ogen. 'Misschien eh, moet je je gaan douchen.' Stelde Hermelien ademloos voor. 'Hoezo? Wil je me graag naakt zien?' Vroeg Malfidus met een plagerige blik in zijn ogen die ze niet vaak zag. Met een blik vol afschuw draaide ze zich om en liep naar de andere kant van de kamer, tot ze niet verder kon en zich weer moest omdraaien. 'Je ziet er gewoon uit alsof je uit een slagveld gekropen bent, dat is alles.' Zei ze koel.
Draco trok zijn wenkbrauwen op en liep langzaam op haar af. Ondertussen knoopte hij zijn blouse open, welke doordrenkt was met rode vlekken. Langzaam gleed de blouse van zijn schouders en viel hij op de grond. Langzaam peuterde hij zijn riem los, de knopen, de broek zakte ook op de grond. Als gehypnotiseerd stond Hermelien tegen de muur gedrukt, terwijl Malfidus steeds dichterbij liep, tergend langzaam. Alleen in zijn grijze boxer en met een grijns op zijn gezicht. Waarom was hij zo aantrekkelijk, waarom zag ze dat nu pas? 'Bevalt het uitzicht je?' de stem van hem bracht haar terug naar de werkelijkheid. 'Wat denk je dat je aan het doen bent?' Snauwde ze naar hem. Vol ongeloof keek hij haar aan.
'Griffel, denk je dat ik niet doorheb hoe je mijn rooster kent, steeds wegglipt, mij probeert te ontlopen? Je wil mij niet zien en dat is omdat je een beetje wanhoop voelt elke keer dat je mij ziet. Lust, hoop en verlangen. Verlangen naar meer! Al vanaf de eerste dag dat je me eten kwam brengen en ik tegen je praatte.' Hij haalde even adem en genoot van de uitwerking van zijn woorden. 'Je bent zo alleen! En ik ben de enige, de énige, die je geeft waar je naar verlangt. En daar ben je bang voor!' Boos staarde ze hem aan. 'Niet waar, Malfidus! Ik verlang naar helemaal niks van jou.' Één stapje dichterbij. 'Oh nee?' 'Nee!' Twee stappen dichterbij, hij kon haar nu aanraken. 'Weet je dat wel zeker?' Een hand op haar heup, de andere in haar hals. 'J-ja! Niks!' Hij bracht zijn gezicht heel dicht bij die van haar. 'Ik geloof je niet…' fluisterde hij tegen haar lippen aan, voordat hij de zijne erop plaatste.
De kus was vol van verschillende emotie. Ze trok haar hoofd niet terug, kuste hem terug, verleende zijn tong toegang tot haar mond. Het duurde slechts een paar seconden voordat ze bij zinnen kwam.
Met een schok duwde ze hem weer weg. 'Wat DOE je?' Riep ze luid. Verwilderd veegde ze aan haar lippen. Had ze zojuist met Draco Malfidus gezoend? Oh, dit kon niet waar zijn. 'Wat doe ik? Ik probeer mijn punt duidelijk te maken. En ik heb gelijk. En daarbij kuste jij mij ook!' Vol leedvermaak lachte hij haar uit. Hoe ze daar stond als een klein, zielig vogeltje. Tranen van woede kwamen op in haar bruine ogen.
'Je bent een vreselijk persoon, Malfidus! Je kust mij, om een punt te bewijzen? Laat me gewoon met rust!' Bij het laatste woord schoot haar stem omhoog. Malfidus lachte hatelijk. 'Natuurlijk, denk jij echt dat ik ooit iets wil met een modderbloedje zoals jij? Jij bent gewoon zo wanhopig dat je alles doet voor een beetje aandacht!' Hermelien smeet een kussen naar zijn hoofd. 'Hou je mónd, jij weet helemaal niks van mij! En kus me nooit, maar dan ook nooit meer!' Boos draaide ze zich om en stormde haar slaapvertrek in.
Draco bleef achter in de lege, schemerige woonkamer. Hij had Griffel nog nooit zo boos gezien. Hij had haar niet willen bedanken voor haar hulp met zijn wang. Hij had nog wel een beetje trots.
Toch, op het moment dat hij naar haar toeliep, had hij haar helemaal niet willen kussen. Hij wilde haar pesten, op de kast jagen. Maar op het moment dat zijn handen op haar lichaam lagen, vergat hij plotseling waarom hij Griffel haatte en zag hij niets dan pure perfectie op haar gezicht en in haar prachtige ogen. Hij was net zo geschokt als zij dat hij zijn lippen op de hare voelde, al zou hij nooit, nóóit toegeven, dat hij het niet eens erg vond. Als ze dat te weten kwam, was zijn leven over…
Dus, ze hebben gezoend! Één stap vooruit, twee stappen terug. Maar geen zorgen, in het volgende hoofdstuk gebeurt er nog veel meer! Ik zal proberen hem snel online te zetten. Vinden jullie het verhaal leuk tot nu toe? Is Draco te lief, of juist niet? Blijf reviewen, ik kan het gebruiken! Een fijne dag iedereen!
VRAAG: Wat vinden jullie van de liedjes aan het begin van elk hoofdstuk? Ik probeer ze zo goed mogelijk aan te sluiten op de inhoud en de gebeurtenissen in elk hoofdstuk. Is het een 'do' of een 'don't' en hebben jullie nog suggesties? Laat het me weten!
