Hoofdstuk 3: Changs laatste jaar

"Potter! Zwarts! Daar zijn jullie! Schiet op! We zoeken nieuwe Drijvers!" klonk er plots over het terrein heen. Sirius en James stonden nog aan de grond genageld in hun Zwerkbaloutfit en keek Remus aan. Allebei wisten ze niet goed wat ze moesten zeggen en dit maar stond Peter te rillen als een rietje. "We komen eraan, Chang!" schreeuwde James terug, waarop Chang omdraaide en terug richting het veld liep. "Vijf minuten Potter!" James keek van Sirius naar Remus en vervolgens naar Peter. "Ik- I-Ik moet nog h-huiswerk gaan maken van G-geschiedenis van Toverkunst. Begreep er niet veel van." Bracht Peter stotterend uit en hij verdween naar binnen. James keek Remus nog even aan en keek vervolgens naar Sirius. "Kom, je hoorde Chang, we moeten nu echt gaan." Zei hij, nog steeds beduusd van het onverwachte nieuws.

Sirius en James liepen snel aan, met de bezems in hun hand en lieten Remus alleen staan. "Oké." Wist Sirius uit te brengen toen ze richting het veld liepen. "Dat was-" begon James. Maar allebei wisten ze niet goed wat ze moesten zeggen. "Het –eh- hoe zeg je dat nou. Het maakt veel dingen wel duidelijk?" Bedacht James. "Ja, hoe vaak hij afwezig is geweest." "Als je gaat bedenken wanneer dat het precies was." "Vorig jaar was hij pas een dag later op school." "Ja, maar toen was het ook volle maan." "Dat ik dat nooit gezien heb." Net voor het veld bleven de jongens even stil staan. "Wat doen we nu? Weerwolven zijn gevaarlijk, maar hij is wel een goede vriend." Zei James vertwijfeld. Hoe vaak dat ze wel niet met zijn vieren bij elkaar hebben gelogeerd. En al die tijd hadden ze een weerwolf in hun midden gehad. "Potter! Zwarts! Niet treuzelen! De nieuwelingen komen er al over een kwartier!" snauwde Chang.

Sirius en James sloten zich aan bij hun team. James was een Jager, samen met Erik Chang en sinds een jaar terug was Anne Valom deel van hun drietal geworden. Iedereen kende Anne daarvoor als 'zusje van', maar daar had ze zelf wel verandering in gebracht. James kon zich geen beter trio voorstellen. Het zou dan ook een hele zoektocht worden volgend jaar, als Erik niet meer mee kon doen. Anne was luidkeels aan het kwebbelen met Emma Vonk, hun Zoeker. De twee waren beste vriendinnen, als sinds hun eerste jaar en waren onafscheidelijk. En dan had je nog Sirius, Sirius had het makkelijkste klusje. Hij was Wachter. Hij hoefde nooit heel erg actief te zijn tijdens de wedstrijden, aangezien ze goede Jagers hadden. Het punt was wel dat Sirius maar 6 van de 10 Slurken hield, de andere gingen erin.

"Jongens-" zei Chang, waardoor het stil werd. Anne en Emma hoestten heel overdreven. "-en dames-" zei Erik, met een overdreven buiging naar de twee giechelende meisjes toe. "-Dit jaar wordt mijn jaar. Ik bedoel ons jaar. Dit jaar krijgen wij weer de Zwerkbalcup in onze handen! Ik voel het gewoon! Als Aanvoerder is het mij nog nooit gelukt, maar in mijn tweede jaar op Zweinstein wel! Het is belangrijk voor mij, en voor ons allemaal natuurlijk, maar vooral voor mij, dat we dit jaar de Zweinstein Cup te pakken krijgen! Bij de wedstrijden zal een scout van London Airforce komen zitten om mij te beoordelen. Als we de cup te pakken krijgen is er een grote kans dat ik volgend jaar bij de London Airforce mag komen! Geen druk, absoluut niet, maar we gaan er hoe dan ook voor zorgen dat we dit jaar die Cup te pakken krijgen!" Pepte Chang zijn team op. James keek Sirius even aan. "London Airforce?" fluisterde hij gniffelend. Dat was een van de slechtste clubs. Pullover United, dan zou hij veel meer bewondering voor Chang hebben. Maar de London Airforce was helemaal niks voor Pullover. "Over vijf minuten komen de kanshebbers voor onze twee open plaatse als Drijvers. We gaan met zijn allen ons best doen om een goed team bij elkaar te krijgen voor dit jaar.

Het duurde ruim een uur voor ze vijf kanshebbers over hadden voor de twee plaatsen. Het team kwam met zijn vijven bij elkaar om het te bespreken en voors en tegens voor ieder persoon te bekijken. "Iedereen mee eens?" vroeg Chang. Het team ging opgesteld staan. Chang nam weer het woord. "Dit jaar is een belangrijk jaar voor ons allemaal. Het hele team zal verwacht worden om op maandag, woensdag en vrijdag in de avond te komen trainen. Dit zal steeds van 7 tot 9 zijn. Het kan zijn dat we langer doorgaan, in de weekenden train, of extra dagen in de week pakken. Tijdens de vakanties blijf je op school, zodat we kunnen trainen. Iemand die dit niet aan kan of graag met kerst thuis wil zijn, moven." Zei Chang, om de vijf overgebleven kandidaten een kans te geven om zich nog te bedenken. James keek Sirius aan en zuchtte even. Dit wisten zij ook nog niet. En ze hadden nog wel kerst bij James thuis gepland. Van de vijf Griffoendors, verdween er een tweedejaars. "Sorry, ik wil wel in mijn vrije tijd ook echt vrij zijn en met kerst gewoon naar huis." Was zijn excuus en de jongen vertrok. "Nog meer?" vroeg Chang en keek de andere vier jongens één voor één aan. "Mooi! Onze twee nieuwe Drijvers zijn Tom Pechtol en Andres Pruttel." Zei Chang. De twee jongens maakten een vreugdedansje en Sirius schaterde het uit van het lachen. James voegde zich doodleuk bij de twee jongens en begon met ze mee te dansen. "We gaan nog een half uur langer trainen, om met elkaar kennis te kunnen maken." Beval Chang. Van alle kanten hoorde je gekreun van de andere spelers. Maar toch stapten ze één voor één hun bezems op om nog een half uur flink te trainen.

Na de training liep het nieuwe team moe, modderig en zelfs wat pijnlijk naar de Grote Zaal toe, waar ze met zijn allen plaats namen om te gaan zitten eten. "Op de eerste dag van school al in het nieuwe Zwerkbalteam, kicken!" Zei Tom enthousiast. Andres knikte en laadde zijn bord vol. "Ja, echt he! Maar je kon je er vorig jaar ook al voor opgeven." James grijnsde. "Andres zijn droom komt uit. Hoe vaak hij vorig jaar wel niet met Sirius en mij heeft samengewerkt en over een plekje in het team smeekte." Zei hij lachend tegen Chang. Maar tot hun verbazing zat Chang gewoon aan tafel te slapen, met een stuk wortel in zijn hand. "Zeg Anne-" begon Tom toen ineens. "-ben jij niet het zusje van-" Zijn zin werd afgekapt door alle teamleden tegelijk. "Oe, Tom, hebben we je gered van de grootste fout die je kunt maken. Zie je, je moet de naam niet noemen van degene die je net wilde noemen. Tenzij je wilt dat je gezicht vol puisten komt te zitten of dat je gaat staan dansen waar iedereen bij is." Zei James en ze begonnen met zijn allen te lachen. Chang schrok er wakker van en lachte net zo hard mee. Het water kwam uit Emma's neus gesprongen toen ze dat zag. "Jongens-" het stopwoordje van Chang zorgde iedere keer gelijk voor stilte, "-ik wil toosten op een heel mooi Zwerkbaljaar dat wij nog voor de boeg hebben." Zei hij. Met zijn allen hieven ze het glas en dronken ze erop. "En nu wil ik het wel eens weten Tom. Er is een schilderij in Zweinstein met daarin ridder Pechtol. Is dat familie van je?" zei Chang daarna. Zo ging het de hele avond nog door met de geintjes over de families van iedereen, tot aan de Zwarts aan toe.

Wat slaperig liepen Sirius en James terug naar de leerlingenkamer. Een hele avond gehad zonder over Remus na te hoeven denken. Maar nu dat het eten langzaam zakte en ze de drukte van het team niet meer over zich heen hadden, liepen ze wat treurig naar de leerlingenkamer toe. "Wat moeten we er nu mee doen?" Begon James, zonder ook maar überhaupt een idee te geven waar hij het over had. "Ik weet het niet. Hij blijft toch onze vriend, nietwaar?" "Zouden de leraren het weten?" "Tuurlijk! Professor Perkamentus in ieder geval!" "Ik denk dat professor Tevenaar het ook weet. Of het hem verteld is of niet." "Duh, hij geef Verweer tegen de Zwarte Kunsten. Hij-" "Potter!" Sirius werd midden in zijn zin onderbroken toen Lily Evers verscheen. "Ik eh-" zei Sirius en ging ervandoor.

Midden op de trap bleef James stil staan, Lily kwam naar hem toe gelopen. "Hoi Lily." Zei hij met een glimlach naar het meisje. "Er valt niks te lachen, Potter. Heb je enig idee hoe rot Remus zich nu voelt?" snauwde Lily boos. "Ik- eh- weet niet waar je het over hebt." Verweerde James zich, niet wetende dat Lily het al lang wist. "Je weet maar als te goed waar ik het over heb, Potter. Hij vertelt jou iets en dan behandel jij hem, ZO! Je zegt niets, je laat niet merken wat je denkt! Niet is erger dan niet weten!" snauwde Lily, terwijl ze dichterbij kwam staan. James keek war verdwaasd. "Wacht, wat? Hij vertelt mij iets? Wat denk jij dat hij mij verteld heeft?" vroeg James, terwijl het nu wat duidelijker voor hem begon te worden. "Hij vertrouwt jou Potter. En datzelfde geldt voor Pippeling en Zwarts. Hij vertelt jou in vertrouwen wat zijn geheim is en je zegt niets. Je gaat er vandoor om te Zwerkballen. Is die stomme sport belangrijker dan je vrienden?" vroeg Lily, die iets rustiger leek te worden. "Nee, natuurlijk niet. Ik kan er niets aan doen dat jij het wel zag aankomen en wij niet. Jij bent gewoon slimmer dan ons. Het kwam totaal onverwacht. Sirius en ik hadden allebei geen idee hoe we hierop moeten reageren. Het feit dat hij is wat hij is, zorgt ervoor dat iets wat ons van kleins af aan geleerd is niet altijd klopt. Dat besef je dan op zo'n moment pas. Het draait in tegen iets wat je dacht te weten. Jij bent opgevoed door Dreuzels, dus jij hebt dat misschien niet zo in de gaten." Zei James opgefokt. Lily kwam een paar stappen naar beneden gelopen. "Hoe bedoel je, zo opgevoed?" zei Lily bedenkelijk. Ze deed duidelijk haar best om hem te begrijpen. "Nou, van kleins af aan leren wij dat weerwolven gevaarlijk zijn, dat we niet buiten mogen komen met volle maan en dat we zo ver mogelijk bij welke weerwolf dan ook uit de buurt moeten blijven. Als weerwolven eenmaal veranderd zijn, moet je ze hetzelfde zien als wilde dieren, onverwachts en onbetrouwbaar. Maar we kennen Remus al zo lang, die zal altijd vrienden met ons blijven. Het is alleen wennen dat we dit-" James werd midden in zijn zin afgekapt door Lily.