Woah! Twee updates in een kwartier.. Go me! Owkeey… dit hst. mijn aller-aller eerste 'echte' zoenscene #spannend# :P Naja, ik hoor wel wat jullie ervan vinden, ik heb n vaag vermoeden dat het nogal achterhaald is… maar ik hoor het wel #hoop ik#
Cicillia: Dankje zeer voor mijn enige #snik# revieuw!! En blij dat je het met me eens bent
Veel plezier met het hoofdstuk!!
x Anne

Hoofdstuk 3

Toen ik de hal uitliep zag ik nog net een stukje van haar lange, kastanjebruine haar om de hoek verdwijnen en rende er snel achteraan. Pas twee gangen verder was ik eindelijk dicht bij genoeg om haar aan te spreken: "Britt?"

Ze stond onmiddellijk stil en draaide zich om, haar gezicht was betraand en keek me geschrokken aan: "Fred… Wat doe jij hier?"

Langzaam liep ik dichterbij: "Ik kwam kijken of het wel goed ging, je leek overstuur. Wat is er aan de hand?"

"I-ik… Ik weet het niet meer." Toen zakte ze op de vloer en begon hartstochtelijk te snikken.

Voorzichtig ging ik naast haar zitten en trok haar tegen me aan, ik kon het niet helpen te ruiken hoe heerlijk haar haar naar aardbeien rook. Ik gaf mezelf mentaal een klap en dwong mezelf te focussen.

Zacht wiegde ik haar heen en weer en fluisterde: "Kun je mij vertellen wat er is? Heeft het met Sid te maken?"

Ze schudde haar hoofd tegen mijn borst: "Niet met Sid? Hmm… Iets thuis misschien?"

Weer schudde ze haar hoofd. Ik zuchtte, wat kon het dan zijn? "Is er iets mis met jou?" vroeg ik ten einde raad. Doelend op ziekte of zoiets.

Even snikte ze alleen maar, toen knikte ze aarzelend. Ik schrok en legde mijn handen onder haar kin zodat ik haar kon aankijken, niets dan bezorgdheid in mijn ogen: "Ben je ziek?"

Ze schudde haar hoofd, even keek ik haar gepuzzeld aan, onze neuzen enkele centimeters van elkaar verwijderd. Toen zei ze aarzelend: "Fred, jij ben bi toch?"

Ik knikte, het was te uitputtend geweest er een geheim van te maken dus had ik het ruim een jaar geleden gewoon verteld en besloten er niet meer over te liegen.

Ze slikte een keer, ik merkte dat ze aan het rekken was. Zachtjes drong ik aan: "Wat is er dan?"

Nog een keer slikte ze: "H-hoe wist je dat je –jeweetwel- op meisjes viel?"

Mijn hart maakte een sprongetjes, zou het kunnen? Nee, het zou niet… toch?

"I-ik weet niet…" Stotterde ik. "Ik had al een vermoeden maar probeerde het weg te stoppen, maar ik werd verliefd op een meisje op vakantie, zij was ook verliefd op mij, en toen kon het me allemaal niet zo heel veel meer schelen…"

Haar mondhoeken draaiden even tot een kleine glimlach, toen werd ze weer serieus: "En je familie dan? Hoe heb je het hun verteld?"

Ik glimlachte: "Zoals je weet ben ik niet echt het type om mijn mond lang voer dat soort dingen dicht te houden." Brit knikte. "Ik heb wel besloten het eerst aan mijn ouders te vertellen. Mijn moeder deed er heel cool over, ik denk dat ze het altijd wel soort van geweten heeft. Mijn vader had het er iets moeilijker mee maar hij heeft me altijd gesteund. Meteen die zaterdagavond tijdens het familiediner heb ik het iedereen verteld. Ik dacht dat oom Ronald in oma's butterscotch pudding zou stikken." Even lachte ik bij de gedachte aan zijn paars aanlopende gezicht. "En voor een tijd heeft James me genegeerd."

Britt knikte: "Dat was begin vorig jaar, of niet?"

"Ja," knikte ik terug. "De hele school dacht dat we ziek waren en Anderling heeft nog nooit zo'n rustige maand gehad, geloof ik.

Britt's ogen lichtten op terwijl ze lachte, geen van ons verbrak oogcontact en ik probeerde de vlinders die zo te voelen een houseparty in mijn maag aan het houden waren te kalmeren terwijl ik verder sprak: "Maar ze trokken allebei wel weer bij. De rest van de familie bleef er eigenlijk aardig rustig onder. Toen kwam het engste deel, vond ik tenminste, mijn vriendinnen. Ik bedoel: familie ben je toch wel, die raak je niet kwijt maar vrienden is iets heel anders, die kunnen je laten vallen als ze willen. En daarbij had ik mijn ouders niet op school om me bij te staan, maar al mijn angst bleek ongegrond. Mijn vriendinnen hadden het ook al gemerkt en bleven er relaxt onder. De jongens hadden het er moeilijker mee dat ze me moesten delen,"

Ik gaf Britt een vlugge knipoog en ze lachte. "Maar toen begonnen ze al over dat we nu samen naar meisjes konden zoeken en of ik, als ik een lekker ding tegen kwam dat toch hetro bleek te zijn, haar nummer wou doorspelen. Natuurlijk zijn er altijd lui die er een probleem van maken." Ik haalden mijn schouders op. "Maar die konden me niet zoveel maken, ik had mijn familie en vrienden die me steunden en samen met hen kan ik de hele wereld aan.

Met een hand streek ik haar tranen weg en zei met een glimlach: "Ga je me nog vertellen waarom ik dit uiterst interresante deel van mijn levensgeschiedenis heb verteld of moet ik gewoon maar beginnen met raden?"

Het feit dat ze zo dicht bij me zat maakte me gek.

Even leek ze te aarzelen, toen fluisterde ze bijna onhoorbaar: "Ik denk dat ik verliefd op je ben."

Mijn hartslag ging de driehonderd voorbij en de vlinders draaiden overuren, dit moest ik verkeerd hebben verstaan.

Ze moest het aan mijn gezicht gezien hebben want ze herhaalde terwijl ze zekerderklonk met elk woord: "Daarom heb ik het uitgemaakt met Sid, het enige waaraan ik kon denken was jij. Ik ben verliefd op je, Fred Wemel."

Ik had mijn handen nog steeds onder haar kin en trok haar zachtjes, niet in staat iets te zeggen omdat mijn keel dichtgeschroefd zat, naar me toe.

Even keek ze verbaasd, toen sloot ze haar ogen en leunde naar me toe. Op het moment dat haar lippen de mijn raakten ging mijn hartslag door het dak, het leek alsof de vlinders in mijn buik aan de drugs waren en mij met zich meenamen. Mijn hoofd was licht en haar hand in mijn haar leek mijn huid te verbranden, toch wou ik absoluut niet dat ze stopte.

Ik had vaker met meisjes gezoend, maar zij was anders: voorzichtig maar toch gepassioneerd. Precies zoals ik het me had voorgesteld maar dan tien miljoen keer beter.

Toen ze de kus verbrak, veel te vroeg, en met haar voorhoofd tegen het mijne leunde, allebei zachtjes hijgend, haar ogen gesloten fluisterde ze: "Wow…"

"Uh-huh." Was ik het met haar eens terwijl ik naar haar keek en de tegelijkertijd probeerde mijn hartslag en de vlinders te kalmeren, iets wat niet samen leek te gaan.

Na een flink aantal minuten toen mijn hart eindelijk gekalmeerd was stond ik moeizaam op, waarom was het me niet eerder opgevallen dat de vloer zo koud was?

Ik reikte Britt mijn hand en trok haar overeind: "Leerlingenkamer maar?" zei ze toen ze stond.

"Morgen maandag…" Zuchtte ik, de droeve ondertoon niet uit mijn stem kunnen houdend. Ik verstrengelde onze vingers waarna we zwijgend op weg gingen naar het portret van de dikke dame.

Vlak voor de laatste bocht bleef ze stil staan: "Zou je… ik bedoel… Ik heb het Tess per ongeluk al verteld maar ik zou het nu toch graag eerst aan mijn ouders vertellen."

Ik knikte en liet met tegenzin haar hand los. Even bleven we in de drukkende stilte staan en toen liepen we de hoek om: "Dwaaloog Dolleman." zei ik tegen de vrouw in het portret voor ze erom kon vragen. Op het moment dat ze zich omdraaide, net voor het portret open zou gaan drukte ik snel nog een kus op Britt's wang, die een zachtroze kleur kreek waarna ze me grijnzend aankeek en voorging het portretgat door.

Op het moment dat ik mijn vriendinnen samen met James en Tess in de verder lege leerlingenkamer bij het haardvuur zag zitten drong het pas tot me door: ZE HADDEN HET AL DIE TIJD AL GEWETEN!!

Ik keek naar Britt bij wie het kwartje ook was gevallen en die een rode kleur kreeg, identiek aan het bordeauxrode bankstel.

Ze keek me aan en ik haalde mijn schouders op met een blik van: 'Nu valt er toch niets meer aan te doen.'

Met een glimlach knikte ze en ik voelde haar vingers in mijn hand en verstrengelde ze meteen met de mijne terwijl we naar het haardvuur liepen. Daar aangekomen plofte ik op de enige lege bank neer, Britt ging naast me zitten.

James keek ons aan, weer met die griezelig brede grijns. Ik wierp hem een dodelijke blik toe en siste: "Als je ook maar het lef hebt…"

Hij keek met een opgetrokken wenkbrauw terug: "Dan wat?"

Ik grijnsde op een manier die menig Zwadderaar jaloers zou hebben gemaakt: "Dan denk ik dat in mijn statement bij Anderling maar weer in moet trekken."

Zijn ogen werden gigantisch: "Dat zou je niet doen."

"Dat ligt eraan," zei ik met dezelfde grijns. "Zou jij het doen?"

"Kijk," zei Tess. "zo hoort een bedreiging te klinken."

En we lachten allemaal. Toen iedereen uitgelachen was zei ik: "Jongens, kunnen jullie alsjeblieft allemaal beloven het niet verder te vertellen? Britt wil het eerst aan haar ouders zeggen."

Ik sloeg beschermend een arm om haar middel en ze ging tegen mij aan liggen.

Ze knikten allemaal een voor een, wat was ik toch blij met mijn vrienden.

Nou? NOU?! ZEG HET ME!! #rent hysterisch rondjes#