Oh nee, dacht ze. Ze zag dat ze helemaal in het begin van de trein hun coupé hadden gekozen. En tante Hermelien en oom Ron stonden helemaal aan de achterkant. Dus waarschijnlijk zou ze eerst al die kleine eerstejaars moeten passeren, die altijd vooraan in de trein zitten, zodat ze zeker als eerste uit de trein zouden kunnen. Ze wilden natuurlijk geen minuut missen van het schoolleven. Stel je voor, zeg.

Ze zuchtte nog dieper, toen er inderdaad twee voor haar voeten liepen. Worden ze echt elk jaar kleiner?, vroeg ze zich geïrriteerd af.

In de verte zag ze de vrouw met het snoepkarretje al beginnen aan haar jaarlijkse ronde. Net toen ze dacht dat ze misschien zelfs de tweedejaars nog moest passeren, hoorde ze een stem achter zich.

'Hé, Lily, waar zat je?'

Met een grote glimlach draaide ze zich om en deed ze zowat een stormloop naar het meisje dat haar naam had geroepen.

'Roos!' riep ze blij, terwijl ze haar kapot knuffelde. 'Wat zie jij er goed uit, zeg!'

Ze zag er inderdaad goed uit. Nu ze in haar zesde jaar zat, zag ze er al bijna uit als een jonge vrouw. Maar het mooie aan haar was dat vooral haar ogen altijd straalde.

'Wel, wel, straks heb je nog de brains & the looks, hé, Roosje,' vervolgde Lily plagend.

'Ja, ja het is al goed,' glimlachte ze en stak haar tong uit. Toen Roos haar meetrok in de ongelofelijk warme en rode coupé waar ze juist uit was gekomen, vlogen er ineens twee dingen op haar af. Ze kon nog net een paar blauwe ogen en zwart lang recht haar onderscheiden voor ze letterlijk geplet werd tussen de coupédeur en de twee meisjes.

Lily maakt een paar stik-geluidjes en na nog een nep-flauwval-poging lieten ze haar eindelijk los. Het meisje met de blauwe ogen riep meteen in haar oor:

'Als je het nog eens waagt om me niet meteen terug te schrijven, dan zal ik er persoonlijk voor zorgen dat je haar groen wordt! Is dat begrepen, mini-Potter?'

Mini-Potter. Zo noemde ze haar altijd als ze volgens hun niet braaf genoeg was. Bijna altijd, dus. Ach wat, zo lang het maar niet mormel-Potter was, deden ze maar wat ze wilde. Maar als Hugo haar ooit zou wagen zo te noemen zou hij rechtstreeks met de grond te maken krijgen. Ze was trouwens helemaal niet zo klein, hoor, dacht ze, de rest is alleen maar groter!

'Ja, baas.' mompelde ze.

Myra was altijd al haar beste vriendin geweest. Altijd al. Ze zou zich niet meer kunnen inbeelden hoe ze ooit nog zonder dat vrolijke gezichtje met sproetjes de keukens zou kunnen overvallen. Ja, Myra en Lily, lange zwarte krullen en korte bruine haren, blauwe ogen en groene ogen, aardbeien en chocolade, voor altijd! Zo was het altijd geweest, zo zou het altijd blijven. Dat hadden ze elkaar beloofd!

Midden in een gesprek over wie de nieuwe, ongetwijfeld knappe, leerkracht Verweer Tegen de Zwarte Kunsten zou worden schoof de coupédeur.

'Dag dames,' klonk een zware stem.

De meisjes stopten meteen hun interessante conversatie en gaapten de mensen die net hun coupé binnen waren gekomen ongegeneerd aan. Twee jongens hadden zich ondertussen nonchalant tegen de deurposten gezet. De ene was bruin, had kortgeknipte bruine haren, afgetekende gezichtstrekken en hij was net iets groter als de tweede en hij wist zo te zien niet zeker of hij hier wel mocht zijn. Afgezien van de twijfels op zijn gezicht kon je niet ontkennen dat hij er best wel stoer uitzag.

De andere daarentegen stond tegen de muur geleund alsof hij hier altijd al thuis had gehoord. En dat was helemaal niet zo. En hij wist maar al te goed dat hij vanaf zijn blonde nonchalante haar tot zijn achternaam hier helemaal niet thuishoorde. En dat was exact de reden waarom hij hier was.

Alhoewel, het gezelschap in de coupé was ook niet niets. Een blond meisje dat een, zo te zien veel te dik, boek aan het lezen was, zat naast twee die hij herkende van in zijn jaar. En dan nog Nocté en Potter natuurlijk. Griffoendor, wist hij. Uitschot, maar sexy.

'Verkeerde coupé, jongens?' hoorde hij Potter geïrriteerd zeggen.

'Of zijn jullie je vriendjes kwijt of zo?' voegde Myra er nog aan toe.

Malfidus grijnsde naar Zabini, die zijn zelfvertrouwen leek terug te hebben gevonden door het vertrouwde vijandig gevoel van de meisjes.

'Ik dacht het niet, hé Scorp,' antwoordde hij droog en zette zich rustig naast/tegen Myra. Ook Malfidus leek nog niet van plan te zijn om te vertrekken en zette zich zonder schroom (té) dicht bij Roos.

'Alles goed met je zielige broertje, Wemel?' vroeg hij tegen Roos terwijl hij zijn arm over haar schouder gooide. 'Heeft hij nog pijn van zijn laatste Malfiduservaring?'

Roos keek hem vreemd aan en besloot om zo snel mogelijk ergens anders gaan zitten en toen ze merkte dat er helemaal geen plaats meer was, zette ze zich toen maar op het tafeltje. Maar Lily's ogen spoten vuur.

'Hoe waag je het. Je bent een stuk vuil, Malfidus!' siste ze woedend.

Vorig jaar was Malfidus in een gevecht geraakt met Hugo, maar ook Ward en Zabini raakten er bij betrokken en dat leverde hen strafwerk, veel strafpunten en dan ook nog eens een brief naar hun ouders op. Tante Hermelien was woedend geweest… Niet op Hugo, hoor, maar op Malfidus. Ze had Huug zelfs de tip gegeven dat vooral de linkerwang bij een Malfidus een goed target was. Ward had echter niet zo veel geluk gehad en zijn moeder had hem een brulbrief gestuurd, waardoor hij was vernederd voor heel Zweinstein én gedumpt door zijn eerste liefje. En een maand later was ze iets met Zabini begonnen en had Malfidus hem nog eens staan uitlachen. En zo kwam er weer een vicieuze cirkel van strafwerk en vechten. Mannen.

'Vind je dat, Potter?' vroeg hij, toen hij opschoof en nu zijn arm rond haar schouder legde.

Zij smeet die echter weg en barstte uit in een hevige tirade.

'Je bent echt achterlijk, weet je dat. Zomaar denken dat iedereen aan je voeten ligt, voor je zou zwichten als je met je vingers knipt… Ik bedoel… Euh, die trucjes met je ogen en al dat warme-stem-flirt-gedoe… Dat hemd, ik bedoel… En ik die dacht dat jij toch wel zeker een spiegel hebt. Afschuwelijk!' riep ze, terwijl ze hem met een neerbuigende blik aan keek.

Myra grinnikte. Er heerste een pijnlijke stilte. Blaise keek verward naar Scorpius. Hij was namelijk niet bepaald het type dat over zich heen liet gaan, zeker niet als het over kleding ging! Malfidus rekte zich echter kalm uit – waardoor hij Roos haar wang raakte – en zei quasi-geshockeerd:

'Je bent de eerste die daarover klaagt, Potter!'

Hij zette zich recht over Lily en vervolgde:

'De meeste vinden het eerder…'

Hij wachtte even en boog voorover totdat zijn neus Lily's wang raakte. Ook zijn been raakte haar been, toen hij in haar oor fluisterde:

'… sexy.'

Alles wat daarna gebeurde ging allemaal heel snel. Roos snakte naar adem, terwijl zowel Myra, Anouk als Lily tegelijkertijd één van hun favoriete vloeken op Malfidus afschoten waardoor hij en Blaise enerzijds uit de coupé werden gejaagd door honderden kleurrijke waterballonnen die door de vogeltjes van Myra en Lily werden kapot geprikt op alle denkbare plaatsen. Roos' vriendin kwam niet bij van het lachen.

'Ik bedoel, vraagt hij zich nooit eens af hoe het ook al weer komt dat alleen Zwaderaars geïntereseerd zijn in hem?' brieste Lily, toen ze kwaad de coupédeur dicht gooide en probeerde onzichtbare olie van haar wang weg te schrobben.

'Die gast is echt niet normaal…' grinnikte Myra. 'Hij probeerde verdomme jou te versieren zonder dat je het doorhad!'

Lily mompelde iets dat klonk als 'niet-grappig' en ging gefrustreerd zitten. Zwaarademend keek ze de coupé rond. Anouk had haar boek al terug opengeslagen, Neena staarde alweer lachend uit het raam en Myra deed een poging om één van de tijdschriften te bemachtigen waar Roos op was gaan zitten tijdens haar vlucht-weg-van-Scorpius-moment. Ze trok even aan de Kibbelaar, wachtte, trok nog een paar keer; maar toen er geen reactie kwam, riep ze zo luid als ze maar kon: 'ROOS!' Deze vloog bijna een meter omhoog en gilde het uit. Toen ze terug op haar beide voeten stond, vroeg ze verwilderd: 'Wadisser?'

'Ooh niets…' grinnikte Myra die nonchalant haar benen op de tafel gooide en begon de eerste pagina van de Kibbelaar omdraaide. 'Lily, volgens mij heeft er iemand last van Malfitis!'

Lily keek op en zag de rode kleur op Roos haar gezicht en staarde verbaasd naar haar. Roos plofte naast haar neer op de bank en zuchtte:

'Weet je, wat niet eerlijk is?' Ze begroef haar gezicht in haar armen. 'Het is NIET eerlijk dat dat hij elk jaar, verdomme, nog knapper wordt!'