Ja jongens, weer een hoofdstukje! En ik presenteer u: De herinneringen van Christine!

De Heer van het Duister verliet zijn kantoor. Een klein meisje van 9 jaar piepte het kantoor binnen. De regels waren duidelijk:

zij moest zorgen dat het kantoor schoon bleef.

Zij mocht niet gezien worden in zijn kantoor.

Simpel. De Heer was betrouwbaar. Je wist dat hij altijd het slechtste met je voor had. Dat maakte het leven makkelijk. Christine opende de deur en verdween het kantoor in.

Ze wilde net de schoonmaakspreuk uitspreken toen ze hét zag. Het glinsterde en trok de aandacht. Ze móest gewoon even gaan kijken. Even maar…

Met een zucht stak ze haar neus in de hersenpan. Langzaam verdween ze in de herinnering die Heer Voldemort er net in had gestopt.

Een man zat in een stoel. Hij had een beetje rat-achtig gezicht en was erg nerveus. "Gaffel? Weet je het zeker? Ik denk niet dat het een goed idee is… Snuffel is…. Meer getalenteerd enzo… Weet je het zeker? Ik denk niet dat…"

Maar de man tegen wie hij praatte maakte een ongeduldig gebaar. "Ja Wormstaart, het is een goed idee. Snuffel stelde het zelf voor!"

Christine draaide eens in de rondte. Ze bekeek de kamer. Wat ze zag was een plaats van gezelligheid, met een vuur, meerdere fauteuils met hoge rugleuningen en een grote bank.

De deur ging open. Een jonge vrouw kwam binnen. Op haar heup hield ze een kleine jongen. In haar vrije hand hield ze een glas vuurwhisky. "Hier is je whisky Peter."

De man met het ratachtige gezicht nam de whisky een beetje nerveus aan. Toen keek hij met vertederde ogen naar de jongen die op de heup van de vrouw zat.

"Weet je dat Harry echt als tweedruppels op jou lijkt, James? Alleen zijn ogen niet, zijn ogen heeft hij van zijn moeder. " Lilly glimlachte. "Hij heeft gelijk, James. Harry begint steeds meer op jou te lijken. Zelfs in zijn karakter." Ze ontfutselde Harry een koekje dat hij net van de tafel had gepakt. "Nou! Hij heeft net zo'n eetlust als ik! Misschien vind hij jou zang ook wel net zo mooi. Toe, Lilly, zing voor ons!"

Lilly nam plaats op de bank. Ze zette Harry op de grond, die meteen weer naar de tafel liep om nog een koekje te proberen te bemachtigen. James ging achter zijn zoon aan. Lilly begon te zingen.

"Er was eens een strijd tussen kwaad en goed,

Aan de ene kant de sheriff, aan de andere Robin Hood,

De sheriff was een gemene, flauwe vent,

Haalde veel belasting op, maar was zelf een krent,

De koning was zijn baas, maar die was nu weg.

"Bah" zei Robin, "Dat noem ik nou pech."

"Nee, dit komt nooit meer goed," aldus Robin Hood,

"We gaan nu de bossen in, van ons mooie Sherwood!"

Zijn kameraden riepen: "Oké daar gaan we dan!"

De paus was geschokt en deed hen in de ban.

Had ik al over de paus verteld? Nee? Dat was de man van god.

Maar niet van alle burgers, want tegen hen deed 'ie bot.

En dan hebbie nog Marian, zij had een prachtig figuur,

Had een relatie met Robin, maar dat was van korte duur,

Toen zij de sheriff zag, was ze meteen verkocht,

En trouwde met de man tegen wie Robin vocht!

En Robin? Lieve vrouw Marian had hem liever dood.

Bedacht ze, waarna ze arme Robin voor zijn kop schoot.

En het moraal van dit verhaal? Ja het is echt waar.

Mannen zijn als waardebonnen; altijd inwisselbaar!"

James grijnsde. "Feminist, die vrouw van mij! Dit is één van mijn lievelingsliedjes! Nog een liedje? Die van de ridders van de ronde tafel? Wist je dat Lilly ze zelf maakt" voegde hij er trots aan toe.

"Ah, kom op. Lilly! Zing het voor mij! Alsjeblieft?" Smeekte Peter. Lilly giechelde en begon te zingen.

"Heb je gehoord van Arthur?

Nee? Nooit over Excelabur?

Dat wordt dan hoog tijd!

Een verhaal dat u verblijd!

Arthur was heel gewoon,

Een simpele smids zoon,

Maar een held, oh ja!

Probleemklant van de horeca!

Want zijn tafel moest rond,

Omdat hij dat mooi vond.

"Vierkant is voor zwakken,

Geef mij maar ronde vlakken!

Elke man is dan gelijk,

Zoals ik het bekijk!"

Maar het schaakt niet goed,

Als het aan een ronde tafel moet,

Dat werd aangekaard,

Dus trok Arthur zijn zwaard,

En hakte alle randen af,

De anderen stonden paf!

"Zo," zei hij, "iedereen tevree?

Dit is rond en vierkant, oké?"

Peter klapte. "Nog één? Je bent zo goed!" Lilly schudde haar hoofd. "Andere keer. Maar weet je al of je onze geheimhouder wilt worden?" Langzaam knikte Peter met zijn hoofd.

Er verscheen iemand naast Christine. "Wég! NU! De brutaliteit…" Het was de Heer van het Duister. "Narcissa vertelde me dat je hier was." Christine keek hem geschrokken aan.

De heer kneep in haar schouder en Christine kreunde van de pijn. Ze voelde een ruk rond haar navel en ze stonden weer in het kantoortje van de Heer van het Duister.

"Wat deed je daar? Ik heb een hekel aan nieuwsgierige aagjes, wist je dat? Nou, wat deed je daar?" Christine stapte naar achter. "Niets! Echt… ik…" Ze kreunde. Hoe had ze het voor elkaar weten te krijgen? Het leek wel of ze naar problemen op zoek was.

Wacht eens… zei hij niet dat Narcissa hem had verteld dat ze in de kom was geweest? OH DAT KRENG!! Narcissa was de perfecte dooddoener: een gluiperig, klein kreng…… Ze haatte dat kreng! Eigenlijk was ze wel een beetje jaloers op haar. Met haar ijskoude instelling was Narcissa het lievelingetje van de Heer geworden. Terwijl zij zijn dochter was!

Ze keek de Heer woedend aan. Maar haar woede sloeg om in angst toen ze erachter kwam dat deze haar met de koude ogen aankeek die niets goeds betekende. Angstig deinsde ze achteruit.

En dan wil ik de mensen die hier op gereviewd hebben héél erg bedanken! Ik heb een lijstje gemaakt van wel 2 mensen:

Fire.Rooz: Bedankt voor je review! Ik zal me best doen om dit af te maken, dat is de reden dat ik dit hoofdstuk heb geschreven ;P.

Love Fantasy: Yay, tis spannend! Das fijn! K ben onwijs blij met je review! Dus tip aan alle mensen die nog niet zo'n leuk reviewtje hebben achtergelaten: Klik nu op dat blauwe knopje, linksonder in je scherm, je weet wel, met 'review'erop!