'Paarden waren niet echt praktisch in het Verboden Woud, maar wel handig voor het stuk tussen Camelot en het bos in. De dieren werden achtergelaten bij een boer. Met Aiden als zijn ogen liep Gareth vooraan, gevolgd door Kayley die er met een slecht verborgen enthousiasme wel zin had in wat avontuur. Arthur volgde zijn ridders en Devon en Cornwall sloten de groep af.

'Waarom helpt Merlijn ons eigenlijk niet?' vroeg Kayley, terwijl ze de takken aan de kant duwde.

'Die is met Vivianne naar Afrika en zal de komende jaren waarschijnlijk niet terug komen,' zei Arthur. 'Maar we moeten onszelf toch ook kunnen redden zonder de hulp van die ouwe bok. Je wilt niet weten hoe vervelend die man soms kan zijn.'

'Merlijn vervelend?' vroeg Gareth.

'Iemand die je nooit rechtstreeks een antwoord geeft is soms best vervelend,' zei Arthur.

'Waar beginnen we eigenlijk met zoeken?' vroeg Devon. 'Drakenland?'

'Weet jij het meer bij de stenenkring te vinden, Gareth?' vroeg Gareth. De ridder dacht na.

'Geen idee,' zei hij uiteindelijk. 'Er zijn hier tientallen meertjes en wateren te vinden en een heleboel zijn omringd door stenen.'

'De Vrouwe van het Meer huist in dat water,' zei Arthur. 'Aurora zal naar die plek gaan.'

Gareth dacht een moment na.

'We kunnen naar de heuvel van Zam. Het ligt redelijk centraal tussen de meeste wateren. Vanuit daar kunnen Devon en Cornwall van meer naar meer vliegen tot we de goede hebben gevonden.' Dat deden ze. Na een wandeltocht van een paar uur waren ze halverwege.

'Voor iemand die een hele dag op de troon zit houdt u het goed vol,' begon Cornwall tegen de koning.

'Ik zit geen hele dag op de troon,' zei Arthur. 'Ik mag heen en weer rennen tussen dagelijkse taken zoals 's ochtends hof houden, 's middags minstens drie vergaderingen en 's avonds het papierwerk van die dag doornemen.'

'En de theaters, steekspellen en ateliers dan?' vroeg Devon. 'U wordt als koning toch uitgenodigd bij dat soort evenementen.'

'Jawel, maar ik heb er maar heel weinig tijd voor.'

'Lijkt me toch veel zitten,' mompelde Cornwall.

'Ik train samen met Balin en Balan drie keer in de week, dus ik doe nog wel wat meer dan alleen een stempel in de was drukken,' zei Arthur.

'Dat is de tweeling, nietwaar?' vroeg Kayley.

'Ja, die twee zijn vrijwel altijd op Camelot, maar je merkt heel weinig van ze.'

'Waarom traint Cai niet mee?' vroeg Gareth.

'Cai loopt mank sinds hij in een veldslag zijn gewond raakte aan zijn been,' vertelde Arthur.

Ze waren in een deel van het bos aanbeland waar de planten dicht op elkaar stonden en je geen stap kon zetten zonder zeker te weten dat je niet zou vallen. Het kostte tijd, veel tijd verder te komen. Tegen het einde van de dag hadden ze de dichte begroeiing achter zich gelaten, maar de heuvel van Zam konden ze niet meer voor zonsondergang bereiken.

Er werd een kamp opgeslagen in de buurt van een klif. Devon en Cornwall maakte een vuurtje, terwijl Kayley en Gareth begonnen te zoeken naar wat zachts om op te liggen. Arthur had een konijn weten te vangen en was het beest nu aan het villen.

'Wat ik niet begrijp is wat een twaalfjarig meisje opgevoed als prinses hier zou zoeken,' zei Cornwall toen het konijn boven het spit roosterde. Allen keken de koning afwachtend aan. Arthur zuchtte.

'Dat is niet jullie zaak. Niets persoonlijks, maar het beetje privéleven dat ik nog heb wil ik liever voor mezelf houden.'

De ridders en de draken knikten. De rest van de maaltijd verliep met wat luchtige gesprekken. Uiteindelijk gingen ze slapen. Arthur zou de eerste wacht houden. Al snel hoorde hij zijn reisgezellen slapen. Zelf porde hij een beetje verveeld in het vuur. Het was lang, lang geleden dat hij hier voor het laatst was geweest, maar er was niets veranderd.

Nog steeds was die overheersende kracht van de machtige natuur om hen heen. Een kracht waar je nederig bij werd en die je moest eerbiedigen zoals Merlijn hem had geleerd. Die les had Arthur op zijn beurt weer aan Aurora geleerd. Aurora. Ze moest hier ergens zijn. Het Verboden Woud was een van de vele geheimen tussen haar en haar vader. Hier waren ze talloze keren gekomen wanneer ze het leven aan het hof wilden ontsnappen.

Arthur zuchtte. Hij was nog niet zo oud. Twaalf jaar geleden was hij zelf net zestien toen Aurora geboren werd. Hij was dertien toen hij koning werd en daarvoor kwam hij al op deze plek. Dertien jaar en koning. Merlijn had hem heel veel geleerd. Alles over het koningschap, politiek, talen, wetenschap, maar opgroeien en opvoeden was iedereen vergeten hem te leren.

Dat je een kind niet meeneemt naar een plek als dit was nooit bij Arthur opgekomen tot de Vrouwe van het Meer hem er op wees. Nu zou Arthur dat ook niet meer doen, maar destijds was hij zestien. Jong en lustig naar avontuur. Het hof liet hem alleen niet gaan. De zeldzame momenten die hij voor zichzelf had nam Guinevere van hem af door hem te gebieden om op Aurora te letten.

De prinses was een maand oud toen ze voor het eerst in het Verboden Woud kwam en kwam daar tot een week voor de scheiding tussen haar ouders. Ze moest hier ergens zijn. Hier ging ze met of zonder Arthur heen wanneer de wereld haar niet aanstond. Hier voelde ze zich veilig. Arthur bleef zitten piekeren over wat er gebeurd was tot zijn wacht was afgelopen. Hij maakte Gareth wakker en ging zelf op de harde bosgrond liggen. Al snel viel hij in slaap. Een rusteloze nacht volgde getergd door talloze dromen.

Next time: flashback!