De andere keken naar mij. 'Jij eerst, Cloetje' zeiden ze, de reden wist ik al. Qua hoe ik er eind vorig schooljaar voorstond was er een kans dat ik niet naar de tweede kon. Ik ben nogal rampzalig met spreuken en met spullen vast houden. Twijfelend opende ik mijn brief en las hem rustig door, heel rustig. 'AAAAAH' alle levende binnen twee kilometer zouden zich doodgeschokken zijn van mijn gegil. 'En moet je van school?' vroeg Hannah bijna enthousiast. 'Moet je het jaar overdoen zoals ze op dreuzelscholen ook doen?' vroeg Stephanie, die zo te merken weer eens met haar neus in de dreuzelschoolregel heeft gezetten. 'Of ben je gewoon over en blijven we samen voor altijd en eeuwig' vroeg Mila. 'Ik mag blijven, ik mag naar de tweede, maar -' 'Maar wat, wat is de grote maar voor het kleine meisje?' zei Jill die er ook ineens was. 'Jill?' ik keek verbaast naar Jill die in de deuropening stond. 'Dus de grote maar is?' vroeg Hannah die Jill volledig negeerde. Mila rende naar Jill voor een knuffel, maar Jill duwde haar meteen weg 'geen knuffels, weet je nog' zei Jill. 'Ja, ik weet het, maar knuffelen is zo leuk.' zei ik terwijl ik Stephanie knuffelde. 'Knuffel lekker met hun, maar niet met mij' zei Jill. Mila rende naar mij en Stephanie en knufflede mee. 'Maar Cloetje me zoetje, wat was nou die maar' vroeg Jill. 'Dat ik het dit jaar beter zou doen, oh en dat ik bijles zou nemen van iemand, maar dat was nog niet besloten. Uhm Maya jou beurt' zei ik. Maya opende haar brief en las hem rustig door met een glimlach.'En?' Hannah was veel nieuwsgieriger dan normaal. 'Ik moet meer mijn best gaan doen, want ze willen dat ik het beter doe dan mijn moeder deed' zuchtte Maya. Na alle brieven die allemaal ,behalve die van Hannah, vooral negatief waren, gingen we eten.

We gingen rustig aan tafel zitten, oke ik bedoelde dat de andere rustig gingen zitten en ik bleef springen. 'Cloetje, zit' zei Hannah. Ik keek verward naar haar, ze wist dat ik daar meestal naar luister. Ik ging snel zitten op een stoel. Stephanie, Jill, Mila en Maya schoten in de lach. 'Wat is er zo grappig?' vroeg ik, ergens wetend dat het was hoe ik reageerde op Hannah. 'Je luisterde naar comando's' zei Jill nog een beetje nagrinnikkend. 'Logisch, weet je wel niet hoeveel ik er naar me hoofd gesmeten krijg thuis?' ik begon lichtelijk geïrriteerd te raken. 'Ohja, sorry Cloetje' zei Hannah met een grijns terwijl ze me knuffelde en over mijn hoofd wreef. Het was zo akward dat ik haar hand weg wou duwen. Fleur, de moeder van Stephanie en Mila kwam binnen met een stapel borden met brood. 'Dus dames, wat staat er in jullie brieven?' glimlachte Fleur. 'Negatifiteit' zuchtte Maya. 'Onfatsoenlijk gedrag' Stephanie rolde met haar ogen. 'Bijna van school gestuurd' zei ik gewoon wetend dat ik dat thuis niet kon gaan vertellen, ik zou weer eens een schande zijn. 'Uitermate perfectie' glimlachte Hannah. 'Slechte cijfers' zuchtte Jill. 'Oke, ik hoor het al, ze zijn weer eens lekker positief, ik ga misschien toch nog eens bespreken om jullie over te plaatsen' zei Fleur terwijl ze de borden neer zette op tafel. We keken verbaast naar haar 'wat?! Overplaatsen' zei Mila. 'Ja, die school verzint maar wat en dat haalt mijn meiden omlaag, op Beauxbatons was dat niet zo' zei Fleur. 'Maar op Zweinstein normaal gesproken ook niet' zei Stephanie nog erg rustig voor als je net gehoord hebt misschien naar een andere school te moeten. 'Wel alles op eten, he' zei Fleur terwijl ze de kamer uit liep. 'Ja' zeiden de andere meiden geïrriteerd. 'Cloetje, jij ook, he' zei Stephanie die mij net iets beter kende dan de andere. 'Jaja' zei ik zeurderig, ik wou helemaal niet eten, want ik heb niet echt trek. 'Wat gaan we doen als we klaar zijn?' vroeg Hannah ineens. 'Uhm, naar de wegisweg, dat kunnen we niet meer naar Beauxbatons, want dan hebben we al onze spullen voor Zweinstein' grijnste Mila.

We begonnen met eten en zoals ik al verwachtte kreeg ik het echt niet op, twee boterhammen. 'Cloetje, eten!' riepen Stephanie en Maya om mij gewoon genoeg te laten eten. 'Maar ik zit vol' zei ik geïrriteerd. 'Je had bij het ontbijt ook al te weinig gegeten dus nu eet je het gewoon op' zei Maya bozig. Ik schudde heftig mijn hoofd. Stephanie en Mila keken elkaar aan. Ik keek naar mijn bord waar nog anderhalve boterham lag. Mila en Stephanie pakte allebei een van mijn armen beet en ik raakte even in paniek, omdat ik het niet snapte, het kwam voor mij uit het niets. Maya pakte mijn boterham en probeerde die met moeite in mijn mond te krijgen. Jill liep duidelijk met een plan naar de deur. Ik moest weten wat ze ging doen, maar als ik het haar zou vragen, zou ik een boterham in mijn mond krijgen en kon ik nog niets. Ik moest het er op wagen en opende mijn mond 'Ji-' en zoals ik had verwacht blokkeerde het brood mijn zin. Jill grijnsde en Maya begon te juichen. Was dat Jill's plan, was haar plan mijn nieuwsgierigheid opwekken. Ik voelde me ontploft, maar ook weer niet. 'Jill, waarom deed je dat?' vroeg ik een beetje bozig. 'Nou, eerst wou ik Fleur roepen dat je niet wou eten, ALWEER' zei Jill duidelijk met een gevoel van waarom ben je zo stom om niet te eten terwijl je extreem druk bent. Ik begon ineens te merken dat het iedereen boeide dat ik niet at behalve Hannah, Hannah leek het niet erg te vinden. Dat vond ik wel fijn, zij dwong me niet om te eten als ik dat niet wou. De andere dachten dat ik mezelf zou laten verhongeren, maar overal letten ze op mij, hoe ik me gadraag, hoeveel ik eet, wat ik eet, wat ik graag doe, alles, er is niets dat ze niet in de gaten houden.