Ver van de drukte van de pub waren David en Annika aan de oever van de kreek neergestreken. Ze lagen languit in het gras en peuzelden van de sandwiches en het fruit dat Annika had meegenomen. Het water kabbelde vriendelijk, een zacht briesje deed de blaadjes van de struiken ritselen, en twee kleine vogels kwetterden tegen elkaar hoog in de lucht. Alles ademde vrede.

"Zeg David," begon Annika op het laatst, "komen zulke dingen als die van gisteren vaak voor?"

Hij draaide zijn hoofd naar haar toe. "Noodoproepen, bedoel je? Een paar keer per week gemiddeld. Maar er zijn ook weken dat er niets gebeurt. En ook weken dat we aan de gewone clinics niet eens toekomen."

"Nee, ik bedoelde die operatie. Dat je dingen moet doen waarvoor je helemaal niet bent opgeleid."

Hij glimlachte in een zucht. "Een enkele keer. Meestal red je het nog wel op tijd om in het ziekenhuis te komen."

"Maar ik had toch de indruk gisteren dat opereren op zich niet nieuw voor je is. Daarvoor wist je veel te goed wat je nodig had en hoe je het moest doen. De techniek, bedoel ik."

Hij knikte. "Ik heb inderdaad heel beperkte bevoegdheden in het opereren. Eerste noodhulp, zeg maar. Een blindedarm verwijderen is mijn maximum; zo´n ingreep mag ik in een noodsituatie zelfstandig uitvoeren. Maar dat is me pas één keer gebeurd. Over het algemeen hebben we de patiënt nog wel op tijd in het ziekenhuis, en dan nemen Geoff en Chris het vanzelfsprekend over. En verder word ik er bij gecompliceerde operaties nog weleens bijgehaald voor hand- en spandiensten. De beademing en zo. Dan pik je toch ook wel het één en ander op. Maar een keizersnee... och, daar draaien Geoff en Chris hun hand niet voor om. Daar hebben ze mijn assistentie echt niet bij nodig."

Het bleef even stil.

"Geoff en Chris zijn dus wel echte chirurgen, begrijp ik," concludeerde Annika.

David knikte. "Ik heb zelfs weleens gehoord dat Geoff een eigen chirurgische kliniek had in Sydney voor hij hier kwam. Geoff is echt een topchirurg!"

"Wat doet hij hier dan?" plaagde Annika, en ze kreeg prompt een por.

"Niet zo neerbuigend over de Outback, jij!"

Ze grinnikte.

"Soms denk ik er ook wel over om nog door te gaan voor chirurg," vervolgde hij dromerig. "Specialisatie of zo. Tijdens mijn opleiding heb ik een tijdje stage gelopen op een transplantatieafdeling. Dat was nog eens mooi werk. Dat trekt toch ook wel." Hij zweeg even. En zuchtte diep. "Maar dat zou natuurlijk wel betekenen dat ik me in de stad moet vestigen. Sydney, Melbourne... En clinics in de open lucht met hun gezelligheid en lekkernijen zijn er dan niet meer bij. Om maar niet te spreken van de onvoorspelbare avonturen hier..."

Annika glimlachte voor zich heen. "Waaruit ik dus mag opmaken dat je het best naar je zin hebt hier."

Hij grijnsde betrapt. "Eigenlijk wel, ja. Het is alleen... Ik heb het gevoel dat ik veel meer aankan dan alleen huisarts."

"Best mogelijk," antwoordde ze peinzend. "Maar joh, je hebt nog zoveel jaar te gaan tot aan je pensioen. Je hebt het nu hier naar je zin. Als je de Outback zat wordt, kun je toch altijd nog verder gaan kijken?"

Hij grinnikte. "Mijn pensioen nog wel! Dan heb ik nog wel een jaar of veertig."

"Zie je wel? Tijd genoeg!"

David grijnsde en keek op zijn horloge. "Tijd genoeg voor zulk soort dingen, ja, maar jammer genoeg niet meer voor gezellige picknicks. Ik moet er toch echt ongeveer vandoor als ik om één uur op het vliegveld wil zijn."

Hij kwam overeind en klopte het zand van zijn kleren. Annika kwam ook overeind zitten en vroeg: "Wat staat er op het programma vanmiddag?"

"Clinic bij de Robsons." Hij trok haar overeind en ving haar op in zijn armen. "Zin om mee te gaan misschien? Dan zie je ook nog wat van het normale leven van een flying doctor."

"Staan er geen keizersnedes op het programma?"

"Zelfs geen zwangere vrouwen, voor zover ik weet, dus je bent veilig. En Kate gaat ook mee, dus..."

Ze grinnikte. "Nou, als het dan mag..."

"´t Is niet de gewoonte om toeristen mee te nemen," gaf hij toe, "maar de beslissing ligt bij de verantwoordelijke arts. En dat ben ik vanmiddag. Dus... ga je mee?"

Ze sloeg haar armen om zijn nek en kuste hem. "Mm... Met jou altijd."

Een wat langere kus volgde, maar David wist zich plichtsgetrouw los te scheuren en grinnikte: "Op deze manier komen we nooit bij de Robsons."

Annika slaakte een zucht en liet hem los. Ze pakten de picknickspullen bij elkaar, en even later liepen ze hand in hand naar de basis.

Davids hand drukte even de hare. "´t Was gezellig, die picknick," zei hij, en gaf haar een snelle kus.

xxxxx

"Tammy! Stacey! Zijn jullie zover? We moeten gaan!"

"Momentje!" hoorde Mary Beckett haar dochter antwoorden.

"Jullie appelflappen staan al in de auto, dus..."

"Ja mam, we komen eraan. We zijn bijna klaar."

Mary Beckett schudde haar hoofd en liep vast naar de auto. Lionel stond al op haar te wachten.

"Mag ik voorin, mam? Die meiden willen toch alleen maar giebelen..."

"Nou, vooruit maar. Dan kunnen Tam en Stacey zoveel giebelen als ze willen. Zit jij er ten minste niet tussen, hè jong?" Ze kroesde even door zijn bruine pieken en opende de deur voor hem.

Lionel - blij met het ereplaatsje - dook meteen de auto in en nestelde zich pontificaal op de passagiersplaats. "Zo. En geen vrouw die mij hier nog weg krijgt!"

Maar zijn moeder hoorde hem amper. Want de twee figuurtjes die ze daar uit het huis zag komen... De één met een air van zelfverzekerdheid die net iets te onverschillig was, de ander wiebelend op hoge hakken in een poging de zelfverzekerdheid van haar nichtje te evenaren. En beiden in een uur tijds gegroeid naar de volle volwassenheid, wat nog geaccentueerd werd door de strakke, zogenaamd hippe kleding die ze droegen en de veel te zware make-up...

"Sinds wanneer exploiteert de familie Robson een nachtclub?" informeerde ze droogjes toen de meisjes bij de auto kwamen.

Tammy keek naar de grond, maar Stacey vestigde haar zwartomrande ogen op haar tante en antwoordde onschuldig: "U zei toch dat een clinic van de Flying Doctors een sociale gebeurtenis was? Daarom. Nu ik al die mensen uit de buurt zal ontmoeten, wil ik natuurlijk wel een goede indruk maken. En Tammy ook."

Mary monsterde haar dochter en haar nichtje. Een doordringende lucht van haarlak, nagellak en iets te overvloedig gebruikte parfum hing om hen heen. "Indruk maken zullen jullie zeker," mompelde ze ironisch.

Wat nu? Moest ze de meisjes naar binnen sturen om zich als de wiedeweerga te wassen en zich als normale dertienjarigen te kleden? ´t Zou haarzelf een hoop vorsende blikken besparen, maar aan de andere kant... de meisjes zouden waarschijnlijk zelf het meeste commentaar krijgen. En dat zou weleens heel anders kunnen uitvallen dan ze verwachtten.

Ze zuchtte even. Beter waarschijnlijk om ze maar te laten begaan. Door schade en schande wordt een mens tenslotte wijs. Ook als die mens pas dertien is.

Ze zuchtte diep. "Nou, instappen dan maar."

xxxxx

"Hallo, Mrs. Carnegie."

"Ah, hallo Lizette! Alles goed met Roger en de kinderen?"

"Ja hoor. Prima."

"Zeg, heb je het grote nieuws al gehoord? Kate en dr. Geoff krijgen een baby komend najaar!"

"Wat leuk," reageerde Lizette Beaumont spontaan. "En ´t is maar goed ook. Met de paar kinderen per jaar die hier geboren worden... Roger is bang dat hij straks de school nog moet gaan inkrimpen."

"Nou, ´t gaat toch heel aardig de laatste tijd," vond Violet. "Vorige week die tweeling bij Maguire, gisteren dat kindje dat in het vliegtuig geboren is... Ik zou denken dat Roger toch niet te klagen heeft."

"Ja, maar die wonen te ver weg," verduidelijkte Lizette. "Dat worden leerlingen voor de School on the Air. Maar als het zo doorgaat hier in de Crossing en omgeving, wordt de school hier straks nog zo´n minischooltje met één leerkracht en alle kinderen in één klaslokaal."

Violet schudde bezwerend haar hoofd. "Zover komt het heus niet. Vergeet niet dat ze op de basis van de Flying Doctors allemaal in de leeftijdsfase zijn om een gezin te stichten! Kate en dr. Geoff nu, en Sam en Emma zijn toch ook al vier jaar getrouwd; daar zullen eerdaags toch ook wel kindertjes komen. En dr. David staat op het punt te trouwen, en Debbie en dr. Chris zullen toch ook wat op moeten gaan schieten... DJ is misschien nog niet rijp voor zoiets, maar bij Nick en Annie zie ik toch ook wel wat moois groeien. Je zult zien: met een paar jaar hebben we hier een heuse geboortegolf!"

xxxxx

"Tegen zessen ben ik hier weer terug, okay?" Sam liet de motoren draaien terwijl David, Kate en Annika hun gordels losmaakten.

"Weet je wel wat je zegt? Wil je werkelijk al het lekkers van Mrs. Robson mislopen?" plaagde Kate hem.

"Eigenlijk niet," gaf Sam toe, "maar ik heb het één en ander aan onderhoud te doen aan de Nomad. Dus als jullie wat voor me meenemen vanavond..."

"Geen zorgen, dat is Mrs. Robson wel toevertrouwd," grijnsde David. Hij pakte zijn koffer en één van de koelboxen en sprong naar buiten. Annika en Kate volgden zijn voorbeeld.

"Ha, dr. Ratcliffe! Fijn u weer eens te zien!" begroette Len Robson hem joviaal. Hij schudde David hartelijk de hand, en pas daarna richtte hij zijn aandacht op de beide dames. "Hallo Kate! Wel, en wie hebben we hier?"

David stelde Annika aan hem voor, en hij schudde ook haar hartelijk de hand.

"Annika komt uit Holland. Ze is speciaal voor de Flying Doctors naar Coopers Crossing gekomen, dus we vonden dat ze dan ook maar eens moest zien hoe het er hier in de praktijk aan toegaat."

Len knipoogde naar hem. "Ja ja. Je bruid moet tenslotte een idee hebben wat voor werk haar echtgenoot doet, hè?"

Davids mond viel open van verbazing; Annika kleurde. En Kate proestte.

"Jongen, nu woon je hier al een paar jaar... Ik dacht dat je onderhand wel wist dat dergelijke privézaken hier binnen de kortste keren publiek eigendom zijn." Len grijnsde en wisselde een blik van verstandhouding met Kate.

David deed zijn mond weer dicht. "Nee... ja..." stamelde hij toen. "Maar ik dacht dat dat een hersenspinsel van Mrs. Carnegie was..."

"Best mogelijk," knikte Len, "maar inmiddels is het al een paar dagen het gesprek van de dag in het district. Het roddeluurtje op de radio gaat over niks anders. Tja, wat wil je: als Mrs. Carnegie via de radiotelefoon contact opneemt met father Jacko om hem te vragen jullie huwelijk in te zegenen..."

Ongelovig staarde David hem aan. "Wàt?!" Hij keek eens naar Annika. Die had een kleur als vuur, en wist duidelijk ook niet waar ze kijken moest. Hij slaakte een zucht en haalde ietwat wanhopig zijn hand door zijn haar. In wat voor wespennest waren ze nou toch verzeild geraakt?!

Kate grinnikte vol leedvermaak. "Ik zie het er nog van komen dat jullie volgende week onder druk van de publieke opinie wel móéten trouwen!"

"Hoezo?" Len scheen nu toch te begrijpen dat er iets niet klopte. Vragend keek hij van de één naar de ander.

"Len," verklaarde David met een diepe zucht, "Annika en ik kennen elkaar net een week. Het is waar dat ik... eh... nou ja, nogal gek op haar ben, maar ze moet binnen twee weken het land uit vanwege haar visum. Mrs. Carnegie is dus rijkelijk voorbarig met haar conclusies, en als ik geweten had dat ze zó voortvarend was in haar maatregelen, dan... dan..."

"Dan had je haar misschien wel de nek omgedraaid," voltooide Len met pretlichtjes in zijn ogen. Zijn gezicht brak open in een geamuseerde lach. "Nou jongen, dan kun je vanmiddag beginnen met de boel recht te zetten. Want reken maar dat je er van je patiënten het nodige over te horen zult krijgen. En als je dan je gedoodverfde bruid nog meebrengt ook..."

Hij knipoogde, maar Annika keek hunkerend om naar de Nomad. Doch het vliegtuig was nauwelijks nog een stipje aan de azuurblauwe hemel.

David slaakte nog maar eens een zucht, en keek haar aan.

"David... ik geloof dat ik toch liever terug ga naar de Crossing... Zouden we Sam niet terug kunnen roepen?"

Hij schudde spijtig zijn hoofd. "Ik zou er ook wat voor over hebben om deze middag maar even over te slaan. Maar ik denk dat we er beter aan doen om er toch maar doorheen te bijten."

"Dan leer je ook dat onderdeel van de Outbackcultuur kennen," plaagde Kate. "Joh, dat is een voorrecht! De meeste toeristen dringen niet diep genoeg door in de samenleving om dat te kunnen meemaken!"

David zuchtte diep. "Op naar het tribunaal dan maar..."

xxxxx

De auto stond nog niet stil voor het huis of Hannah Robson kwam al naar buiten gesneld.

"Fijn dat jullie er zijn! Hallo dr. Ratcliffe! Ik zat gistermiddag aan de radio gekluisterd, dat begrijp je zeker wel! Zo´n keizersnee in het vliegtuig... Mens, wat spannend! Maar je hebt m´n vertrouwen allerminst beschaamd; ik wist zeker dat het je zou lukken! Hallo Kate! Alles goed? Wat zie ik, hebben jullie een gast meegebracht?"

Len knipoogde naar haar. "Hannah, dit is nu Annika."

"Oh!" Hannah lachte, stralend van ondeugd.

"Hannah," wilde David al met een vermoeide zucht beginnen met uitleggen.

Maar ze gaf hem de kans niet. "Ja, ik weet het. Je Hollandse bruid, hè?" lachte ze vrolijk. Ze nam Annika bij de arm en voerde haar mee naar binnen. "Ik vind het hartstikke leuk om je te leren kennen. En ik kan je wel vertellen dat je de hemel op je blote knieën mag danken dat je zo´n geweldige man als onze dr. Ratcliffe gevonden hebt. Hij is er altijd heel bescheiden over, maar als hij er niet was geweest, waren Len en ik allebei dood geweest. De eerste keer was toen Len onder de tractor kwam. Hij lag te brullen van de pijn, en ik riep natuurlijk in paniek de Flying Doctors op. Dr. Ratcliffe was op een clinic bij de Mullens. En hij heeft daar gewoon alles laten vallen, is in een auto gesprongen en hierheen geraced. En..."

David zuchtte nog maar eens toen hij ze naar binnen zag verdwijnen. En over zijn hoofd deelden Len en Kate een binnenpretje.

"Zullen wij de boel vast klaarzetten? Dan drinken we daarna wel een kopje thee en dan kunnen jullie beginnen," stelde Len voor.