De volgende morgend werd ik al vroeg wakker. Omdat ik al zo vroeg wakker was, bleef ik stilletjes liggen en dacht aan Draco. Ik voelde de vlinders al fladderen. Gisteravond was echt… Daar had ik geen woorden voor. Maar Draco was nu mijn vaste vriendje. Was dat niet erg snel?
Plots hoorde ik de anderen opstaan en deed dat zelf ook maar.
Toen begon er een meisje tegen me te spreken: "Hey, Rose, we hebben ons nog niet voorgesteld" Ze stak haar hand naar me uit. "Ik ben Nelsy, Nelsy Hacer Brujerias en dat daar zijn Kate en Jennifer" Ik schudde haar hand.
Nelsy had zwart haar op schouderlengte en Kate en Jennifer waren beide blond. Maar het waren beslist geen zussen, want Kate was lang en dun, terwijl Jennifer klein en mollig was.
Kate had grote, blauwe ogen, en Jennifer kleine en groene ogen.
"Wat dacht je ervan om bij ons te komen zitten en elkaar leren kennen?" stelde Nelsy voor.
Ik wou bijna 'ja' zeggen toen ik bedacht dat ik al een afspraak had.
"Nee sorry, ik heb al met Draco afgesproken" zei ik.
Hun monden vielen letterlijk open van verbazing.
"Wow, ik kan wel zeggen dat jij – bij gebrek aan een beter woord – geluk hebt"
Nelsy glimlachte naar me. "Tot nu toe heeft niemand van ons succes bij hem gehad, hij is gewoon niet geïnteresseerd, soms dachten we soms dat hij misschien homo zou zijn…" Nu was het mijn beurt om verbaasd te kijken.
"…maar blijkbaar vind hij jou wel aardig. Ik bedoel, hij komt zélf naar je toe" besloot ze.
Ik kon niets bedenken om te zeggen.
Uiteraard wisten ze niet dat ik en Draco al hadden gekust, maar was wel zo slim om dat niet aan hun neuzen te hangen.
"Tja…Vraag hem er eens naar" zei ik grijnzend.
Nu sprak Kate: "Ben je gek geworden? Hij bijt onze neus eraf! Wat een groot ego dat ie heeft – ongelooflijk! Maar het is wel zo dat hij een knappe jongen is – maar niet meteen één van de vriendelijktse" voegde ze er duister aan toen en ze keek me doordringend aan.
"Kom, kom, gun Rose dat geluk nou maar, je bent gewoon jaloers omdat hij nooit één woord met je heeft gewisseld." Nelsy keek Kate spottend aan. Ze wendde zich terug tot mij. "Ik ben nooit zot van hem geweest, in tegenstelling tot Kate"
Kate werd meteen knalrood en liep kwaad vloekend weg, met Jennifer op haar hielen.
"Oeps" Nelsy keek even naar me "Dat ligt nogal gevoelig – vergeten. Ik ga achter hen aan – Kate even bedaren. Zie je straks nog wel!" En weg was ze.
Ik ging dan maar in m'n eentje naar de Grote Zaal. De meeste leerlingen waren er al en ik zocht naar Draco – wat niet moeilijk was, want zijn haar viel me meteen op. Ik plofte naast hem neer.
Ik kuste hem gauw op zijn wang en zei in zijn oor: "Goedemorgen, schatje, goed geslapen"
"Ja" zei hij en nu drukte hij een kus op mijn wang. "Ik heb van je gedroomd"
Ik zag dat verscheidene mensen naar ons keken, maar trok me er niets van aan en zei terug: "Mag ik weten wat?" Ik keek hem ondeugend aan.
Hij moest lachen en zei heel geheimzinnig: "Zou ik dat wel vertellen?" Ik keek hem smekend aan met een glimlachje om mijn lippen.
Hij fluisterde: "Straks"
Ik zag in de verte Nelsy naar ons kijken en ik moest een grijns onderdrukken bij het zien van Kate's gezicht. Ze was zo mogelijk nog woedender.
Stieken genoot ik er wel van om benijd te worden. Waar ik in Ierland om werd verracht, werd ik hier om geapprecieerd.
In mijn vorige school bestonden geen afdelingen, daar was iedereen gelijk – wat uiteraard lachwekkend was. Daar waren niet veel mensen die in Zwadderich thuisgehoord zouden hebben, buiten ik en mijn 2 vriendinnen en nog een 6-tal anderen waar ik geregeld mee had gesproken. Ons groepje waren de enige puurbloeden geweest. We zonderden ons dan ook af van de rest van de school.
Hier op Zweinstein was dat eigenlijk niet anders. Zwadderich sprak ook niet met de andere afdelingen, maar hier was de groep natuurlijk wel veel groter.
Tijdens het gesprek praatte ik met Draco en zijn vrienden Benno, Korzel en Kwast.
Alleen zeiden die laatste 2 niet erg veel.
We hadden het net over onze families en ik zag al een paar nieuwsgierige gezichten naar mij kijken dat ik enorm opgelucht was toen de post op dat moment arriveerde.
Ik wist niet goed waarom, maar ik wou niet over mijn thuissituatie beginnen.
Plots streek er een uil voor me neer. Hij had 2 enveloppen bij zich.
Ik pakte ze en zag dat de ene brief van m'n ouders was en de andere van m'n 2 vriendinnen – Sarah en Brittany.
Mijn ouders vroegen me of alles goed was gegaan en dat ik het een beetje naar m'n zin had.
De andere brief was iets minder vriendelijk.
Liefste (?) Rose,
Hoe durf je ons te verlaten?
Ik dacht dat wij vriendinne waren?
Dat wij elkaar nooit in de steek zouden laten.
Nu, wij zijn nog met 2, jij bent alléén.
Niemand heeft ons ooit gemogen, Rose, nu zal dat niet anders zijn.
Zit je nou te huilen? O wacht, jij huilt nooit he. Maar hoe lang ga dat volhouden?
Je kan je niet altijd overeind houden, zelfs jij niet, Rose, zelfs jij niet.
Ja meid, we zijn dingen over je te weten gekomen, maar dat kom je van ons lekker nooit te weten. Nooit, en ik kan je zeggen dat je daar spijt van zult hebben, want hetgeen we weten… Je zou steil achterover vallen. Maar je krijgt het niet te weten. Je hebt ons verraden!
Je verdient het niet te weten.
Sarah en Brittany
Ik merkte dat Draco over min schouder had meegelezen.
"Hé!" Ik vouwde de brief toe "Draco!" Ik was even de kluts kwijt. Dachten die 2 nu dat ze zomaar zo tegen me tekeer konden gaan? Ik besloot om die avond een brief terug te sturen. Een Brulbrief.
"Draco grijnsde "Ik weet alles nog niet van je he? Wat hebben ze over je ontdekt"
"Dat weet ik zelf niet" Ja, wat zouden ze te weten zijn gekomen? Bluften ze maar wat, of wisten ze echt iets?
Ik zou niet weten hoe ze iets te weten zouden zijn gekomen, dus ik besloot dat ze maar wat bluften.
Maar ik zou het er niet bij laten, zo sprak (of schreef) niemand tegen mij!
Draco keek naar me alsof hij op een antwoord wachtte.
"Oké, we praten nog wel eens , maar niet nu"
"Mooi, want volgens mij heb je nog wel wat te vertellen en kun je je niet langer bedwingen"
Draco speelde met een lok van mijn haar.
Ik keek hem met samengeknepen ogen aan."Volgens mij ben jij degene die zich niet langer kan bedwingen"
Draco keek nogal betrapt en ik moest lachen.