Oké, met lichte frustratie upload ik dit hoofdstuk. Ik heb zelfs overwogen om dit hoofdstuk achterwege te laten omdat ik 'm zelf best wel slecht geschreven vind –tot zover de promotie van dit hoofdstuk :')-, maar ik vind toch dat dit stuk erbij hoort. Dus ja, eeeeh, jaaaa.. here we go? ;)

Emma liep naar de woonkamer en legde het notitieboekje op het tafeltje dat aan de rechterkant naast de hoekbank stond. Vervolgens liep ze naar de linkerzijde van de grote hoekbank en nam daar plaats, alsof de afstand tussen haar en het boekje haar probleem zou kunnen oplossen. Vanuit haar ooghoeken zag ze het boekje liggen. Wat moet ik nu doen? Waarom begon ik niet meteen aan die opdracht in plaats van het uit te stellen?Ze zuchtte nog eens diep.

Ze rende met volle vaart richting de ingang van de Universiteit.

Fuck, fuck, fuck!

Natuurlijk waren er draaideuren die ervoor zorgden dat het vijf minuten duurde, voordat ze eindelijk een keer binnen was. Graham had haar gelukkig het lokaalnummer ge-sms't, dus ze wist waar ze naartoe moest. Ze rende de gang door richting de liften.

Haar Volkswagen Super Beetle had haar die ochtend in de steek gelaten. Natuurlijk moest de gele auto het net vandaag begeven. Uiteindelijk had ze besloten de bus te nemen, maar die was zoals gewoonlijk weer eens te laat geweest. Last but not least, kon het niet ontbreken, dat ze ook nog eens in lokaal 7.21 moest zijn. Zeven verdiepingen!

Eenmaal bij de liften aangekomen, drukte ze minstens vijf keer op het knopje voordat ze hetzelfde deed bij het knopje van de tweede lift. Twee vrouwen naast haar, die waarschijnlijk ook op de lift stonden te wachten, keken haar met grote ogen aan. "Eén keer drukken is genoeg hoor." Grapte de vrouw met het steile blonde haar.

Emma antwoordde niet. Haar aandacht was alleen maar gericht op de cijfers boven de lift. Verdieping vijf, verdieping vier, verdieping drie, verdieping tw—

"Wow, meid," Ze voelde een hand op haar schouder. "Ik wordt bijna zenuwachtig van je." zei de

vrouw.

"Geloof me, je zou precies hetzelfde reageren in mijn situatie." Antwoordde Emma vluchtig, aangezien de liftdeuren elk moment open konden gaan.

Ping!

Ze stormde naar binnen en drukte zenuwachtig op het knopje 'zeven'. De twee vrouwen die ook stonden te wachten, liepen achter haar aan de lift in. De blondine die haar eerder toesprak drukte op het knopje voor verdieping acht.

"Wacht! Hou de lift even open!" hoorde Emma een onbekende stem roepen. Een medestudent probeerde de lift te halen. Ze zag hoe één van de twee vrouwen de lift open wilde houden, door op een knopje te drukken.

"Waag het eens!" riep ze, terwijl ze haar hand voor het knopje hield. Ze had nog maar een halve minuut om op tijd te komen en dit was haar enige kans.

De lift ging dicht en de drie vrouwen in de lift hoorden de student verbaasd, "hé!" roepen.

In een andere situatie had de blondine hier de humor wel van in gezien, maar op dit moment viel er niks te lachen. Een ieder voor zich, dacht ze. Dat had ze al vroeg geleerd. Door de verschillende pleeggezinnen waar ze in haar leven had gezeten, wist ze niet beter. Ze zag het bijna als haar levensmotto.

"Nou, dat was niet zo aardig.." De blondine met het lange steile haar, keek haar ongeloofwaardig aan. "Ik ben nu toch wel reuze benieuwd naar jouw zogenaamde 'situatie'?" vroeg ze met een frons op haar gezicht. De lift was inmiddels op verdieping twee.

"Mijn werkcollege docent is nogal een.. pain in the ass, om het zo maar te zeggen." Vertelde Emma. "Ik moet nu echt op tijd zijn, anders heb ik écht een probleem." De lift was aangekomen op verdieping drie.

Ondanks dat de blondine erg druk was geweest, had ze toch nog het verslag af kunnen krijgen. Sinds mevrouw Mills als docent op de Boston University werkzaam was, had ze Emma al twee keer een verslag laten schrijven. De studente was er bijna van overtuigd dat de brunette iets tegen haar had. De eerste keer was tijdens een hoorcollege, vlak voor de tentamenweek. De tweede keer was toen ze te laat was gekomen. En nu? Nu dreigde ze opnieuw te laat te komen. Ze bewoog haar hand omhoog en draaide een blonde krul om haar vinger en trok eraan. Dat deed ze vaak wanneer ze nerveus was.

"Hm.. laat me raden. Slank? Bruin haar? Bruine ogen?" vroeg de blondine met een grijns.

"Ja, precies!" antwoordde Emma. "Jij hebt vast ook les van mevrouw Mills a.k.a de Evil Queen?" Ze vond de bijnaam belachelijk, maar daardoor wist de vrouw waarschijnlijk wel over wie ze het had. Ze had het vermoeden dat minstens twintig procent van de studenten, geeneens haar echte naam wisten.

De blondine grijnsde, "Nee, Regina is een hele goede vriendin én collega van mij."

Emma's mond viel open. Het viel haar nu pas op dat de andere twee vrouwen in de lift, pasjes om hun nekken hadden hangen. Dat betekende meestal dat het docenten waren. Ze dacht vanochtend dat haar dag niet slechter kon beginnen, maar ze had het blijkbaar mis. Het kon nog veel erger.

"O mijn God, I-ik—"

"Sssht, rustig maar," probeerde de blonde docente haar gerust te stellen, "Ik weet hoe ze kan zijn, anders had ik het ook niet kunnen raden. Your secret is save with me." Ze gaf Emma een knipoog. Een fractie van een seconde later voegde ze eraan toe, "Ik wil alleen die bijnaam niet meer horen."

Emma, die inmiddels rood aangelopen was, bleef met een kaakverzwakking naar de blondine staren. Ze was dus voor één keer niet de pineut?

"Lieverd, dit is verdieping zeven." zei de docente met een lach.

Emma knipperde, "O! Ja!" riep ze, waardoor de docente nog harder moest lachen.

"Dat je het weet, ik ben zelf ook geen fan van die bijnaam." zei Emma zachtjes.

Zonder nog een reactie af te wachten, rende ze de lift uit.

Richting lokaal 7.21.