Jaa, hier dan een hoofdstuk dat ik zelf leuk, en tegelijk heel moeilijk vond om te schrijven, het kan ook zijn dat ik het morgen opeens haat en alles verwijder, maar nu vind ik het een goed hoofdstuk. Het is het laaste hoofdstuk dat ik klaar had, dus vanaf nu kan ik alleen een hoofdstuk plaatsen als ik tijd heb om te schrijven. En dat heb ik de komende tijd niet bepaald. Dus zie dit als een cliffhanger! Hoop dat jullie het leuk vinden.

XXX

Hoofdstuk 4

Hermelien en Draco besloten het Zweinsveld weekend door te brengen op Zweinstein, ze hadden beide niets te zoeken in het dorpje en ze hadden wel zin in een middagje bij de haard. Kerstmis kwam er snel aan en er begon al sneeuw te vallen op Zweinstein.

'Verdorie, ik ben natuurlijk mijn boek weer eens vergeten in het lokaal van Banning. Ik ga hem even halen.' Hermelien liep snel het portretgat uit en holde bijna de gangen door. Het was koud en ze wilde haar opdracht snel af hebben. Het lokaal van Banning zat op slot, maar met een zwaai van haar toverstok vloog hij open. In het lokaal zag ze Ron en Belinda, in een innige omhelzing. Belinda zat met haar dikke kont op Hermeliens boek. Ze hadden beiden niet in de gaten dat Hermelien was binnen gekomen en ze hoorde Belinda zacht kreunen. Dat was voor Hermelien de druppel. Ze schraapte haar keel.

'Dus dit noemt men tegenwoordig huiswerk maken?' Ron schrok zich dood en liet Belinda snel los, hij wist niet wat hij moest zeggen, en hij durfde ook niets te zeggen. Mooi, want alles wat je zegt kan en zal tegen je gebruikt worden! Jep, ze keek teveel misdaad series als ze thuis was.

'Nou? Was dit je strafwerk? Het is in ieder geval wel een straf om dat te moeten zoenen.'

'Hermelien, het is niet wat je denkt.'

'Daar ben ik niet zo zeker van, mijn observerend vermogen is zeer groot. Ik denk dat jij hier, terwijl je tegen mij gezegd hebt dat je huiswerk aan het maken was, een…barbie aan het aflebberen was.'

'Een wat?'

'Niet belangrijk, dat kan jouw notenbrein niet aan. Was je nog van plan om mij iets te vertellen?'

'Geef mij niet de schuld,' Ron barstte opeens uit. 'jij bent hier degene die afstandelijk is en niets meer wilt ondernemen. Je sluit je voor mij af en je trekt steeds meer naar Malfidus toe.' Hermelien zag dat Belinda ongemerkt het lokaal uit probeerde te sluipen.

'Ik heb met Draco tenminste niets verkeerd gedaan, we wonen samen dus kunnen we net zo goed vrienden zijn, het is jouw probleem als je jaloers bent en het is ook jouw probleem als je er niet mee om kan gaan. Maar dan moet je niet achter mijn rug om met een ander er vandoor gaan. En niet zo snel jij.' Ze draaide zich om haar Belinda.

'Jij wist dat we iets hadden, barbie. Heb je dan helemaal geen gevoel van eigenwaarde? Vind je het oké om gebruikt te worden als tweede keuze? Ik had eigenlijk ook niets anders verwacht van jullie tweeën, het verbaasd me alleen dat jullie niet in Zwadderich zitten, als je achterbaks bent zit je daar meestal. Hoewel niet alle Zwadderaars achterbaks zijn, dat had jij geweten Ronald, als je de moeite nam om eens vriendelijk te doen tegen mensen die proberen fouten toe te geven. Als dit de manier is waarop jullie alles in jullie leven gaan aanpakken wens ik jullie veel succes, als je zo doorgaat mag je misschien friet verkopen in een friettent.' Hermelien griste haar boek van tafel.

'Stel je niet zo aan Hermelien, je kan het gewoon niet hebben dat ik je niet leuker vind dan als een vriendin. Geef het maar toe, je bent gewoon niet zoveel aan.' Ron keek heel tevreden met zichzelf. Hermelien had genoeg gehad en sloeg Ron hard in het gezicht, haar hand deed er zeer van maar ze zag dat het Ron meer pijn deed, en dat deed haar goed.

'Ik weet tenminste hoe ik me niet moet gedragen als een idioot die niet eens een normaal gesprek kan bijbenen. En als je het lef hebt om opdrachten in te leveren die ik voor je heb gemaakt, zal ik er hoogst persoonlijk voor zorgen dat je al de opdrachten die ik ooit voor je heb gemaakt over moet doen. En ik kan je vertellen, dan zit je hier nog wel even. Heb een fijn leven Ron. En jij,' ze keek naar Belinda. 'misschien kan jij ooit nog eens iemand anders man afpikken en heb je ook nog iets van een leven. Al moet je wel je hele leven met een schuldgevoel leven. Maar ik denk dat je daar niet zoveel moeite mee hebt. Als ik ooit nog merk dat je iemand anders vriendje afneemt zal ik wel even zorgen dat al die schoonheidsspreuken niet meer werken. En dat wil je niet kan ik je vertellen, een bergtrol is nog mooier dan jij. En slimmer, maar dat maakt niet uit, want jij bereikt toch nooit iets.' Hermelien liep het lokaal met opgeheven hoofd uit, ze zag Ron nog net met open mond naar haar kijken en ze hoorde Belinda zacht snikken.

'Hé, dat duurde lang, kwam je nog iemand tegen?'

'Ja, dat kan je wel zeggen.' Hermeliens stem brak.

'Oje, vertel.' Hermelien ging naast Draco voor het vuur zitten. Ze sloeg haar armen om haar benen en staarde het vuur in.

'Het gaat over Ron, hé?' Hermelien knikte. Ze hoorde Draco zuchten, hij sloeg zijn armen om haar heen en hield haar stevig vast. Hermelien verwachtte de tranen, maar ze kwamen niet. Ze zag alleen maar voor haar hoe Ron met Belinda stond te zoenen, en ze kon niet begrijpen waarom hij hun vriendschap zo zou verpesten.

'Je wist het al, waarom heb je me niets verteld? Ik voel me zo'n sukkel.'

'Hoe kan ik je nou zoiets vertellen als het je hart breekt? Trouwens je zou me niet eens geloven, je zou denken dat ik gewoon probeer je leven te verwoesten.'

'Misschien, maar ik denk het niet. Je bent echt veranderd, heb je niet door dat je een al een hele week niet naar de Zwadderich kerkers bent geweest?' Draco drukte Hermelien dichter tegen zich aan. Ze zaten een tijdje zwijgend voor de haard.

'Het voelt heel anders dan ik had verwacht. Ik had gedacht dat ik gekwetst zou zijn of heel boos, maar ik ben eigenlijk heel opgelucht.'

'Hoe bedoel je, ik dacht dat je Wemel echt leuk vond?' Hermelien dacht eens na.

'Dat vond ik ook denk ik, maar ik had al een tijdje het gevoel dat het niet zo goed tussen ons ging. En nu dit gebeurd voel ik me bevrijd alsof ik nu door kan gaan met mijn leven.'

'Maar denk je niet dat je hem zult missen.'

'Waarom zal ik hem missen als hij mij bedrogen heeft?'

'Als vriend?'

'Ja, dat kan ik niet ontkennen, onze vriendschap is verloren, dat was ook een van de redenen dat ik zo'n lange tijd mijn gevoel heb onderdrukt. Ik ben altijd bang geweest dat onze vriendschap eronder zou leiden. Maar toen ik erachter kwam dat hij hetzelfde voelde kon het me allemaal niets meer schelen. We zijn te snel gegaan, we gedroegen ons als een getrouwd stel en we vergaten tieners te zijn, alleen maar bezig met de toekomst. We hebben nooit iets leuks met elkaar gedaan. Mensen denken dat ik alleen maar om school geef, terwijl ik juist veel meer om andere dingen geef. En ik probeer echt om die andere kant ook te laten zien, maar dan denk ik dat het toch nutteloos is en fixeer ik me weer op school.'

'Heb je er wel eens aan gedacht om je niets meer van anderen aan te trekken en gewoon te doen waar je je zelf goed bij voelt?'

'Heel vaak, maar dan denk ik aan mijn toekomst. Als ik nu niets aan school doe…'

'Je kent alle schoolboeken al uit je hoofd, je staat alleen maar U's, het is tijd om je leven te gaan leven, anders is het straks voorbij en dan heb je spijt. En trouwens, je hebt geholpen Voldemort om zeep te helpen, je kunt overal terecht voor een baan.'

'Denk je?'

'Ik weet het wel zeker…kan jij eigenlijk wel vliegen?'

'Wat?'

'Nou, ik heb je nooit zien vliegen, en ik kan me onze eerste vliegles wel herinneren, dat ging niet zo denderend, toch?'

'Nee, inderdaad ik heb nooit leren vliegen.'

'Kom. Dan gaan we het je nu leren.'