Kimberly's POV
Mijn moeder was 1 van de beste moeders die ik ooit gekend heb. Maar dat zeg je altijd over je eigen ouders. Na mijn vaders dood was mijn moeder sterker geworden. Onze familieleden steunde ons ook veel. Ik was toen nog klein en wist niet wat er aan de hand was. Maar vanaf dat moment kon ik niet zonder mijn moeder. Ik bleef bij haar, waar dan ook.
Toen ik groter werd kon ik alleen thuis blijven en mijn moeder kon weer werken. Ik was dus vaak alleen thuis, dat vond ik niet zo erg. Maar toen kwam ik het woord 'alchemie' tegen. Sindsdien zit ik heel vaak achter de computer alchemie leren.
'Schat, wat ben je aan het doen?'
'Niks bijzonders, ma. Zit te computeren.'
Zo ging dat altijd. Later kon ik zelf gebruiken met een alchemiecirkel. Maar omdat je geen alchemie kan gebruiken op aarde, zette ik het om in energie.
Toen ik hoorde dat ook mijn moeder is overleden, stortte mijn wereld in. Ik wou haar koste wat het kost terughalen. Maar dat mislukte. Het enigste wat ik zag was een grote deur en een schim. door de transmutatie ben ik mijn rechterarm en been verloren.
Toen ik mijn ogen open deed wist ik niet wat er gebeurd was met mij. Ik ontmoette een aardig meisje die Winry heette. Zij vertelde me alles over het land waar ik terecht ben gekomen; Amestris.
Winry gaf me automail, en ik ging naar Central. Ik wou graag een State Alchemist worden om zo Winry terug te betalen. En ik wou ook informatie zoeken om terug te gaan naar Aarde. Tijdens de reis kwam ik twee jongens tegen, Edward en Alphonse Elric.
Edward was een State Alchemist. Hij vroeg mij allemaal vragen, maar sommige kon ik niet antwoorden, dus ik loog. Ik loog dat ik uit East Central kwam, dat ik automail had door een treinongeluk. Hij vond al die dingen wel erg verdacht, en ik werd boos op hem. Het liep bijna uit tot een gevecht, maar Alphonse kwam ertussen.
Bij de examen voor State Alchemist geloofden ze me wel, gelukkig. Ik leef nu eigenlijk in een grootte leugen, maar alleen zo kom ik verder. Ik hoop alleen dat ik ooit terug naar huis kan gaan.
Chers's POV
Ik was bij Roy toen de deur open ging er kwam een jongen de kamer inlopen hij had blond haar en een vlecht in. Ik stopte mijn gesprek met Roy hij hoefde niet te weten waar dat over ging. Ik kwam erachter dat hij een state alchemist was, of beter gezegd was geworden. Roy vertelde mij dat ik met hem en zijn broer op een missie moest, het was tegen mijn wil in ik hield er niet van om met mensen samen te werken, maar ik kon niet anders. De missie liep anders dan verwacht. De twee jongens, Edward en Alphonse waren eigenlijk best wel aardig, ik had ze anders verwacht veel meer zoals alle andere State Alchemisten : arrogant, en alleen maar aan hun zelf denken, en niet te vertrouwen. Maar Edward en Al waren juist helemaal niet zo.
Ik voelde me erg bij hun op me gemak alleen ze wisten allebei niet wat ik nou precies was ik zal het ze ooit moeten vertellen schoot er elke dag wel een paar keer door mijn hoofd. Ik lag in het ziekenhuis en Edward had het rapport gelezen over mijn DNA er was geen ontkomen meer aan ik moest het wel vertellen, en dat deed ik ook. Ik vertelde ze over mijn ouders dat ze waren vermoord toen ik geboren werd, dat mijn vader me aan Roy heeft gegeven en dat ze mij en Roy allebei hebben ontvoerd en dat ze toen bij mij katten DNA in hebben gespoten. Roy wist te ontsnappen en nam mij mee. Ik had geen ouders meer en mijn broer moest alleen voor me zorgen, maar die taak kon hij niet alleen uitvoeren. En daarom ben ik dus opgegroeid bij de military omdat mijn ouders zijn vermoord. Ze schrokken niet toen ik ze vertelde dat ik een chimera was ze vroegen alleen maar meer.
Mijn relatie met Edward en Al werd daarna alleen maar beter. We begrepen elkaar goed en leerde elkaar ook steeds beter kennen. We liepen achter met de missie's en moesten dus allemaal alleen op pad, ik dacht eerst : Dat zal wel net als vroeger zijn, maar dat had ik fout ingeschat. Omdat normaal in gevechten Edward en Al altijd mee vochten en we elkaar beschermde liep het gevecht anders dan verwacht, het was lastiger ik werd niet meer beschermd, ik moest alles alleen doen, het lukte me uiteindelijk wel om de man te vangen en ik keerde terug naar East HQ.
Al en Edward waren daar ook, ik vertelde ze over mijn missie dat het zo raar voelde. Ze waren verrast maar aan de andere kant ook blij om dat te horen. Al had hetzelfde gevoeld, maar hij was zelf ook heel onzeker geworden omdat hij alleen was en in zijn schild liep keken veel mensen hem aan. Ik stelde Al gerust dat hij nergens bang voor hoefde te zijn. Edward vertelde weinig over zijn missie, maar ik wist dat Edward niet zo'n prater was.
De mensen waarmee ik vroeger samenwerkt, (niet allemaal voor mijn lol geloof me) kwam ik tegen, ze vertelde vele verhalen over hun missie, het interesseerde me niet echt. Dachten ze nou echt dat ik het vroeger leuk had gevonden met hun, de enige leuke missies waren met mijn broer maar dat was ook niet helemaal waar, de missie waarin hij dood ging was de ergste missie die ik ook van mijn leven had meegemaakt. Ik had Edward en Al verteld over deze missie en ze begrepen alles wat ik vertelde en hoe ik me voelde, dat was ook niet zo heel raar, ze hadden zelf ook zoveel meegemaakt.
Ik was erg gesteld op het gezelschap van Edward en Al. We deden bijna alles samen, sommige mensen zeiden dat Edward en ik wel broer en zus. Met Al kon ik goed praten en hij wist echt al mijn geheimen en ik de zijne ook. Ik hoop niet dat dit ooit gaat veranderen, dat er ook maar iets in onze relatie met elkaar gaat veranderen, ik zou niet weten wat ik dan moest doen.
