Hallo allemaal. Ik ben nogal laat met het publiceren van dit hoofdstuk. Ik ben druk geweest en dit hoofdstuk was een beetje langdradig om te schrijven. Maar het is wel het hoofdstuk waarin het verhaal op gang komt en dus heb ik er mijn best op gedaan. Ik hoop dat jullie het leuk vinden.
Peeta en Katniss zetten hun problemen aan de kant en sluiten vriendschap, maar bij hun toespraak in District 11 gaat er iets vreselijk mis.
De slaap komt pas laat die avond. Gelukkig kan ik de volgende dag uitslapen, omdat we nog steeds niet in District 11 zijn aangekomen. Helaas lukt het uitslapen niet echt. Doordat ik gewend ben vroeg op te staan kan ik de slaap niet meer vatten. Daarom sla ik de dekens van me af en pak wat kleren uit de ladekast en kleed me aan. Schoenen uitkiezen is het makkelijkst. Ik heb maar twee keuzes. Ik moet altijd de schoen kiezen die past bij mijn kunstbeen en ik heb maar twee kunstbenen. Aan één kunstbeen zit een stevige praktische laars. Die gebruik ik vaak in district 12 wanneer ik brood bak of de broden rondbreng. Aan het andere been zit een stijlvolle schoen. Ik kies ervoor om het stijlvolle been aan mezelf te bevestigen. Ik zal er immers in de districten ook stijlvol uit moeten zien en dus ook goed op de been en de schoen moeten kunnen lopen.
Ik besluit als eerste naar de restauratiewagon te gaan. Ondanks dat ik weet dat daar een lekker ontbijt op me staat te wachten heb ik geen honger. Maar wanneer ik niet ontbijt zal ik me alleen maar ellendiger voelen dan nu. Ik weet waar het ellendige gevoel vandaan komt. Ik heb slecht geslapen en toen ik eenmaal sliep had ik een vervelende droom. Niet een nachtmerrie zoals ik er zoveel heb gehad, maar een droom waarin Katniss en ik elkaar kusten. Niet omdat dat van ons verwacht word zoals gisteren, maar omdat we van elkaar hielden. Ik wil daar niet over nadenken, maar de droom zorgt er alleen maar voor dat ik er meer over nadenk.
In de restauratiewagon tref ik Cinna en Portia aan. Ze zien er beide moe uit. Ik ga bij de twee stylisten aan tafel zitten en leg een wit broodje op mijn bord. Een bediende zet een glas sinaasappelsap en een mok warme chocolademelk voor me klaar. Cinna en Portia begroeten me kort en richten zich dan weer op het weinige eten op hun bord. 'Jullie zien er moe uit,' zeg ik in een poging een gesprek te beginnen. Cinna glimlacht. 'We hebben allebei tot laat aan jullie kostuums gewerkt. Vandaag moeten we een goede samenstelling kiezen zodat jouw kostuum bij dat van Katniss past.' 'Jij ziet er anders ook moe uit Peeta,' zegt Portia. Ik knik. 'Slecht geslapen en raar gedroomd,' antwoord ik. 'Waarover?' vraagt Portia. Ik schud mijn hoofd. 'Het is gewoon één van die rare nietsbetekenende dromen,' antwoord ik. Cinna en Portia kijken elkaar aan. 'Wij hebben vroeger op school geleerd dat alle dromen te maken hebben met gedachten die een persoon bezig houden,' zegt Cinna. Daarom komen je verlangens en je angsten vaak boven in je dromen,' val Portia hem bij. 'Heb jij dat nooit op school geleerd, Peeta?' vraagt ze. Ik glimlach. 'Op de school in District 12 leer je een beetje schrijven en rekenen. Voor de rest gaat het vooral over steenkool.' De stylisten knikken begrijpend. Ik kijk naar het onaangeraakte broodje op mijn bord. Ik pak het broodje op. 'Ik denk dat ik deze maar in mijn coupé opeet,' zeg ik. Ik loop met grote stappen uit de restauratiewagon voordat de stylisten het mij nog moeilijker maken met hun beweringen dat dromen niet alleen beïnvloed worden door je angsten, maar ook door je verlangens.
Wanneer ik in mijn kamer ben krijg ik het broodje maar met moeite door mijn keel. De uren tot de lunch dood ik door de kaarten met persoonlijke opmerkingen over de tributen van elk district nog eens over te kijken en door een schilderij te maken van het landschap tussen District 12 en District 11. Het is mooi om te zien hoe het besneeuwde landschap langzaam veranderd in mooie groene weiden. Net wanneer ik allerlei kleuren aan het mengen ben om dezelfde kleur blauw te krijgen als het blauw van de lucht krijg ik te horen dat het tijd is voor de lunch. Ik loop met trage stappen naar de restauratiewagon. Ik zou blij moeten zijn. Tijdens de lunch zal ik Katniss te zien krijgen en haar duidelijk kunnen maken dat ik haar wil spreken. Maar ik weet dat vriendschap sluiten niet hetgene is wat ik echt wil.
Iedereen is aanwezig bij de lunch. Behalve Katniss. Zij komt wat later bij ons aan tafel zitten. Net op het moment dat ik met Effie en de stylisten de toer bespreek. Ik hoop dat ze snapt dat mijn enthousiasme voortkomt uit beleefdheid en niet doordat ik echt zin heb in de toer. Maar aangezien Katniss weet wat ik heb meegemaakt zal ze wel snappen dat ik ook met tegenzin op de trein ben gestapt. Katniss krijgt een heerlijke kom met gele soep aangereikt van een Capitoolbediende, maar ze eet er nauwelijks van. Dat is niets voor haar. Katniss is in District 12 vooral simpel eten gewend en geniet daarom altijd volop van het eten uit het Capitool. Hiernaast komt er geen woord uit haar mond. Iedereen probeert haar bij onze gesprekken te betrekken. Cinna vraagt of het voorbereidingsteam weer de oren van haar hoofd heeft gepraat. Portia vraagt of ze de jurken voor de toer al heeft gezien. Effie vraagt of ze haar persoonlijke opmerkingen voor de tributen al af heeft. En ik raad haar aan wat van de romige yoghurt met stukken aarbei te eten, maar ze reageert niet of amper.
Net wanneer de sfeer in de wagon zo ongemakkelijk is geworden dat iedereen stil zijn eten opeet, minder de trein vaart totdat het stil staat. Er moet getankt worden. Maar even later vertelt de ober dat een krukas ook vervangen moet worden waardoor de stop een uur zal duren. Ik kijk met een schuin oog naar Effie. Deze reageert precies zoals ik al verwachtte. Ze raakt helemaal in paniek, pakt haar schema en begint luid te jammeren over de gevolgen die volgens haar zomaar onze dood zouden kunnen betekenen. Totdat de boze stem van Katniss haar onderbreekt. 'Het kan niemand iets schelen Effie!' Iedereen lijkt zijn adem in te houden en kijkt naar Katniss die met een rood aangelopen gezicht van woede aan tafel zit. 'Nou, het is toch zo!' zegt ze nog. Hierna staat ze op en verlaat de wagon.
We blijven allemaal even in stilte kiezen. Haymitch verbreekt de stilte. 'Wat?' zegt hij tegen Effie die hem doordringend aankijkt. 'Je moet met haar praten en zeggen dat haar gedrag echt niet kan,' zegt Effie beslist. Haymitch gromt wat en richt zich weer op zijn muffin waar hij de hele lunch nog geen hap van heeft gegeten. Hij kwam aan bij de lunch met een flinke kater en ziet een confrontatie met Katniss blijkbaar niet zitten. 'Ik ga wel met haar praten,' zeg ik terwijl ik opsta. Ik zie Effie goedkeurend naar mij knikken terwijl ik wegloop. Ze moest eens weten hoe weinig haar schema mij kan schelen.
Terwijl ik door de trein loop, hoor ik een alarm afgaan. Wanneer ik nog iets verder ben gelopen zie ik waarom het alarm is afgegaan. De wagon waar ik in sta heeft een deur die open is. Ik spring door de deur uit de trein en kijk om me heen. De buitenwereld ziet er prachtig uit met al het groen om ons heen. Zeker wanneer je het vergelijkt met het donkeren besneeuwde District 12. Rechts van me zie ik hoe een klein figuur langs de rails gaat zitten. Aan de zwarte haren kan ik zien dat het Katniss is. Ik loop naar haar toe. Ze hoort me al voor ik bij haar ben. 'Ik ben niet in de stemming voor de preek,' zegt ze zonder op of om te kijken. Ik glimlach. 'Ze denkt waarschijnlijk dat Cinna haar achteraan is gegaan. 'Ik zal proberen het kort te houden,' zeg ik terwijl ik naast haar ga zitten. Ze kijkt naar me. 'Ik dacht dat je Haymitch was.' 'Nee die is nog met zijn muffin bezig,' zeg ik denkend aan hoe Haymitch totaal geen zin had om achter Katniss aan te gaan. Ik zie hoe Katniss me bekijkt. 'Rotdag?' vraag ik. 'Stelt niks voor,' zegt ze. Ik knik. Ze wil er nog niet over praten. Maar ik wil wel met haar praten. 'Luister, Katniss, ik wil eigenlijk al een tijdje met je praten over de manier waarop ik me in de trein heb gedragen. De vorige trein, bedoel ik. Waarin we naar huis zijn gereden. Ik wist dat je iets met Gale had. Ik was jaloers op hem voor ik je officieel had ontmoet. En het was niet eerlijk om dingen van jou te verwachten door wat er tijdens de Spelen is gebeurd. Het spijt me.' Door alles te vertellen, inclusief eerlijk vertellen dat ik altijd al wist dat Gale niet haar neef was, zorgt ervoor dat ik me kwetsbaar en opgelucht tegelijk voel. Haar antwoord verrast me. 'Het spijt mij ook.' Maar ik weet dat ze geen spijt mag hebben van wat ze heeft gedaan. Door haar liefdesact waren er niet één, maar twee winnaars. Dat is nooit eerder gebeurd. 'Jij hoeft je nergens voor te verontschuldigen. Jij hebt ons alleen maar in leven gehouden. Maar ik wil niet dat we zo doorgaan, dat we elkaar in het echt negeren en dan elke keer als er camera's in de buurt zijn in de sneeuw vallen. Dus ik heb me bedacht dat als ik me nou, zeg maar, niet meer zo gekwetst zou gedragen, we misschien zouden kunnen proberen om gewoon vrienden te worden.' Ik kijk haar aan. Wachtend op een antwoord. Ze kijkt terug naar mij. 'Goed,' zegt ze. Ik legt niet op haar stem, maar op de blik in haar ogen en zie dat ze het meent. Wie weet durft ze me nu te vertellen wat haar zo dwars zit. 'Maar wat is er nou aan de hand?' vraag ik haar. Ze antwoordt niet en graaft wat met haar vingers door de grond. 'Laten we beginnen met iets simpels,' zeg ik om in ieder geval met haar te spreken. 'Is het niet raar dat ik weet dat jij je leven op het spel zou zetten om dat van mij te redden… maar dat ik niet weet wat je lievelingskleur is?' Voor het eerst in lange tijd zie ik haar glimlachen. 'Groen,' antwoord ze. 'En de jouwe?' 'Oranje,' antwoord ik. 'Oranje? Zoals Effies pruik?' vraagt ze. Ik denk aan de feloranje pruik die Effie dit seizoen draagt. 'Iets minder fel. Meer als… een zonsondergang,' leg ik uit. Katniss kijkt nadenkend. Alsof ze zich een zonsondergang probeert voor te stellen. 'Iedereen is zo lyrisch over je schilderijen. Best stom eigenlijk dat ik ze nooit gezien heb,' zegt ze dan. 'Nou, ik heb een hele wagon vol,' antwoord ik. Ik sta op en steek mijn hand naar haar uit. 'Kom op.' Ze pakt mijn hand vast en zo lopen we samen terug naar de trein. Gisteren zou ik mijn schilderijen misschien nog niet aan haar willen laten zien. Zij staat immers op bijna al mijn schilderijen. Maar nu ik vandaag volledig eerlijk ben geweest en toegegeven heb hoe ik jaloers ben op Gale, maakt het niet meer uit. Als we de trein instappen blijft Katniss opeens staan. 'Ik moet eerst nog mijn excuses aan Effie aanbieden.' Ik glimlach. 'Schroom vooral niet om het er lekker dik op te leggen,' zeg ik denkend aan hoe verontwaardigt Effie was door Katniss' uitbarsting. In de restauratiewagon maakt Katniss zo'n uitgebreide excuses dat je zou denken dat ze iets vreselijks op haar geweten zou hebben. Effie accepteert de excuses, maar laat Katniss pas gaan wanneer ze nog eens goed uitlegt waarom een schema zo belangrijk is. Na Effies monoloog vertrekken Katniss en ik naar de wagon waar mijn schilderijen uitgestald zijn. Met open mond kijkt ze naar alle schilderijen. Ik kijk niet naar de schilderijen, maar naar haar. En ik zie hoe er bij elke schilderij die ze bekijkt weer herinneringen aan de Spelen naar boven komen. 'Wat vind je ervan?' vraag ik wanneer ze haar ogen langs alle schilderijen heeft laten gaan. 'Afschuwelijk,' zegt ze. Ik snap gelijk dat ze het niet over mijn schilderkunsten heeft, maar over wat ze ziet. 'Ik doe mijn uiterste best om de arena te vergeten en jij hebt hem weer tot leven gewekt. Hoe komt het dat je je al die dingen nog zo precies herinnert?' vraagt ze. Ik denk aan de dromen die mij maar niet met rust laten. 'Ik zie ze elke nacht,' antwoord ik dan. Katniss kijkt naar beneden. 'Ik ook,' zegt ze dan. 'Helpt het? Om ze te schilderen?' 'Ik weet het niet,' zeg ik eerlijk. 'Ik ben geloof ik iets minder bang om te gaan slapen 's nachts, of dat houd ik mezelf in elk geval voor. Maar ze zijn er nog steeds.' 'Misschien gaan ze wel nooit meer weg. Haymitch heeft ze ook nog,' zegt Katniss. Ze heeft een punt. Voor Haymitch zijn de Spelen al veel langer geleden. 'Dat is waar,' zeg ik. 'Maar ik vind het persoonlijk fijner om wakker te worden met een kwast dan met een mes in mijn hand.' Ik kijk nog eens naar de schilderijen die ik allemaal met zorg geschilderd heb. 'Vind je ze echt afschuwelijk?' 'Ja,' zegt ze. 'Maar ze zijn heel bijzonder. 'Echt. Wil je mijn talent ook zien? Cinna heeft er iets heel moois van gemaakt.' Ik lach bij de gedachte dat ik met bewondering naar Katniss' modeproducten moet staren. Ik weet te weinig over mode om daar iets over te zeggen. 'Een andere keer,' zeg ik dus. Op hetzelfde moment begint de trein weer te rijden. Ik kijk door het raam naar het groene landschap en ik besef dat we bijna in District 11 zijn. 'Kom,' zeg ik. 'We zijn bijna in District 11. 'Dat wil ik wel eens zien.'
Samen lopen we naar de achterste coupé van de trein. Daar kunnen de achterste ramen helemaal het plafond in zodat alle zijkanten openstaan. Het landschap in District 11 is anders dan het landschap thuis. Waar District 12 is omringd door bossen , is District 11 omringd door weilanden waar koeien graaien. Ik weet dat District 10 het district is waar vee de belangrijkste tak is en daarom verbaasd het me dat ik hier ook veel vee zie. Het vee is hier waarschijnlijk voor bemesting van de akkers en om een directere bron van voedsel te hebben voor de grote bevolking van dit district.
De trein mindert vaart en we reden door een enorm hek. Het hek is veel hoger en beter beveiligd dan dat in ons district. Daarnaast staan er ook nog wachttorens met gewapende bewakers verspreid langs het hek. Ik betwijfel of er iemand onder de grote bevolking van district 11 is die zou kunnen ontsnappen met deze strakke bewaking. 'Dat is wel even wat anders,' zeg ik tegen Katniss terwijl ik blijf kijken naar het hek en de wachttorens. 'Hoeveel mensen zouden hier wonen?' vraag ik. Katniss schud haar hoofd. Ze weet het ook niet. Maar dat het er veel zijn is snel uitgevogeld. Hoewel we het district al binnen zijn, zijn we nog lang niet bij het station. De trein rijd maar verder. Na een tijdje haalt Effie ons, omdat we ons moeten omkleden. Het voorbereidingsteam probeert nog eens mijn weerbarstige haren in een net model te werken en Portia geeft me een net pak voor de gelegenheid. Ik bekijk mezelf nog eens in de spiegel voor ik naar Effie ga om alles door te nemen. Ik vind dat ik er maar zakelijk uitzie in mijn nette pak. Wanneer ik Katniss tegenkom bij Effie ziet zij er in tegenstelling tot mij, heel liefelijk uit in haar oranje jurk.
In de meeste districten is het de bedoeling dat de winnaars door de stad worden gereden onder gejuich van de menigte, maar in District 11 moeten we gewoon een toespraak op het plein houden. We houden de toespraak voor de ingang van het gerechtsgebouw. Op het betegelde gedeelte tussen de trap en ingang. We worden voorgesteld en de burgermeester houdt een toespraak voor ons. Wij moeten reageren met een dankwoord dat is geschreven door het Capitool. Het is de bedoeling dat een tribuut iets zegt over zijn of haar bondgenoten. Katniss heeft echter niets geschreven. Ik heb daar eigenlijk al een beetje rekening mee gehouden. Ze is nooit goed geweest met woorden. Gelukkig kan ik ook wat zeggen over Thresh en Rue. Zij hebben Katniss gered en Katniss heeft mij gered en daardoor ben ik hen dankbaar. Na de toespraak krijgen we nog een aandenken waarna we weer het Gerechtsgebouw ingaan voor een speciaal diner.
Het ontvangst in het district is verrassend. Ik had verwacht door een aantal hooggeplaatste mensen van het district opgewacht te worden. Misschien zelfs de burgemeester, maar in plaats daarvan worden we opgewacht door acht vredebewakers die ons in een gepantserde vrachtwagen laten instappen. Effie is hierdoor ontstemt. 'Tjonge, he ou haast denken dat we allemaal een stel misdadigers waren,' zegt ze kribbig wanneer de deuren van de vrachtwagen dichtslaan.
De vrachtwagen rijd rechtstreeks naar het Gerechtsgebouw en parkeert aan de achterzijde. De vredebewakers leidden ons snel naar binnen. Tijd om rond te kijken in het gebouw is er niet. We worden gelijk naar de vooringang gebracht waar Katniss en ik allebei een klein microfoontje aan onze kleding bevestigt krijgen. Ik kijk naar Katniss die rechts van mij staat en pak haar hand vast.
Nadat de burgermeester ons heeft aangekondigd, zwaaien de deuren open. Effie geeft ons een duwtje terwijl ze licht dwingend "lachen!" zegt. We krijgen een enorm applaus van het publiek. We lopen naar voren totdat we niet meer in de schaduw van de overdekking van de veranda staan. Het plein staat helemaal vol met mensen. Voor het Gerechtsgebouw is een podium opgezet voor de familie van de overleden tributen. Aan de kant van Thresh staan enkel twee personen. Een oude vrouw die de oma van Thresh moet zijn, omdat ze er te oud uitziet om zijn moeder te zijn. En een jonge vrouw die zijn zus moet zijn, omdat ze er te jong uitziet om zijn moeder te zijn. Aan de kant van Rue staan haar ouders en haar vijf jongere broertjes en zusjes. Hoewel ik beide tributen amper, krimpt mijn hart een beetje samen bij het zien van de families die hun kinderen zijn verloren aan de Spelen.
Na het applaus houd de burgermeester een eretoespraak waar ik niets van meekrijg, omdat ik nog steeds naar de families staar. Vooral de familie van Rue ziet er aangeslagen uit. Het meisje was ook zo onschuldig en zo jong toen ze stierf. Twee kleine meisjes lopen de trap op om ons beide een mooi bos met bloemen in allerlei kleuren te geven. Ik lees mijn deel van het standaarddankwoord op. Het zijn nietszeggende woorden over de eer om deel te nemen aan de Spelen en de eer om in dit district te zijn. Katniss zegt hierna haar deel van het dankwoord.
Hierna mag ik persoonlijk iets zeggen over de tributen. Ik voel de kaartjes in mijn handen waar ik mijn opmerkingen heb opgeschreven. Effie heeft ze nog even nagekeken om te zien of er niets raars opstond. Maar ik til de kaartjes niet naar ooghoogte om erop te kijken. Ik weet wat ik wil zeggen en heb daar geen kaartjes voor nodig. 'Thresh en Rue zijn twee tributen die zich op hun eigen manier onderscheiden hebben in de Spelen,' begin ik. 'Thresh was met zijn enorme kracht en kennis over eetbare planten een tribuut om rekening mee te houden. En Rue was ondanks haar jonge leeftijd bijzonder slim. Ze wist uit de handen van andere tributen te blijven en haarzelf in leven te houden. Door hun vaardigheden wisten ze het allebei tot de laatste acht te schoppen.' Ik zie een aantal mensen in het publiek licht knikken bij mijn woorden. 'En deze twee tributen kenmerkten zich niet alleen door zichzelf in leven te houden,' ga ik verder. Wat deze tributen zo bijzonder maakten voor mij en voor Katniss is dat ze naar anderen omkeken. Rue zorgde voor Katniss zodat ze lang genoeg in leven bleef om mij te vinden toen ik dodelijk gewond bij de rivier lag. En zonder het offer van Thresh waarbij hij Katniss redde van de tributen van District 2 zou Katniss mij nooit het medicijn hebben kunnen geven dat mijn leven redden. Beide tributen hebben een offer voor ons gemaakt wat uiteindelijk het einde van hun leven betekende. De schuld tegenover deze twee tributen zullen we nooit kunnen aflossen.' Voordat ik mijn laatste deel zeg kijk ik nog even naar de beide families. Het is makkelijk te zien aan hen dat ze in armoede leven en nu zijn ze ook nog allebei een familielid verloren die extra geld had kunnen verdienen voor het gezin als ze niet gestorven waren. Bij het zien van de arme gezinnen die nog steeds het verdriet moeten verwerken van hun verlies weet ik dat ik de juiste keuze maak. En dan zeg ik het laatste deel van mijn opmerkingen die ik niet op de kaartjes heb geschreven. 'We kunnen uw verlies nooit goedmaken, maar als blijk van onze dank willen we graag de gezinnen van de tributen uit District 11 zolang wij leven elk jaar één maand van ons prijzengeld geven.'
De opmerking heeft effect. In de menigte word naar adem gehapt en gemompeld. Ik weet zeker dat Effie zit te jammeren bij mijn keuze om dit zomaar te zeggen zonder te weten of het mogelijk is om het prijzengeld te schenken. Maar nu deze mededeling op nationale televisie is uitgezonden moet het haast wel opgevolgd worden. Katniss kijkt me aan en ik probeer naar haar te glimlachen wat door de ernst van de situatie niet echt lukt. Katniss beloond me met een kus. De burgermeester geeft ons een enorme gedenkplaat die hij aan Katniss geeft. Ze legt haar bos bloemen weg en pakt de gedenkplaat aan.
Na het uitdelen van de gedenkplaat maken we aanstalten om weer het Gerechtsgebouw in te gaan. 'Wacht!' Het is de stem van Katniss. Ze struikelt naar voren. 'Wacht, alstublieft.' En dan begint ze te spreken. 'Ik wil de tributen van District 11 bedanken,' begint ze. Hierna kijkt ze naar de familie van Thresh. 'Ik heb Thresh maar één keer gesproken. Dat was voor hem net lang genoeg om mijn leven te sparen. Ik kende hem niet, maar ik heb altijd respect voor hem gehad. Voor zijn kracht. Voor het feit dat hij de Spelen alleen op zijn eigen voorwaarden wilde spelen. De beroeps hebben vanaf het allereerste begin geprobeerd hem bij hun team te krijgen, maar hij weigerde. Daarom heb ik respect voor hem.' Haar woorden hebben effect. De oude vrouw die aan de kant van Thresh staat lijkt te glimlachen en de menigte is doodstil. Hierna kijkt ze naar de familie van Rue. 'Maar ik heb Rue wel leren kennen,' zegt ze. 'En zij zal altijd bij me zijn. Bij alle mooie dingen moet ik aan haar denken. Ik zie haar in de gele bloemen die in het Weiland bij mijn huis bloeien. Ik zie haar in de spotgaaien die in de bomen zingen. Maar bovenal zie ik haar in mijn zusje Prim.' De emotie is in haar stem te horen. Iets wat ik nooit heb meegemaakt tot nu. 'Ik wil u bedanken voor uw kinderen. En ik wil u bedanken voor het brood.' Het laatste zegt ze tegen de menigte. Ik herinner me dat ze vertelde dat ze brood toegestuurd kreeg van District 11.
Na haar toespraak is het publiek nog steeds doodstil. En dat gebeurt het. Iemand in het publiek fluit een viertonig deuntje dat ik Katniss heb horen fluiten vlak voordat Cato en de mutilanten uit het bos kwamen stormen. Ik zie een oude man in het publiek die het deuntje gefloten heeft. Dan drukken alle mensen in de menigte de drie middelste vingers van hun linkerhand tegen de lippen en steken die daarna uit in onze richting. Ik ben verbaasd. Is het toeval dat iedereen gelijktijdig dit gebaar maakt? Het is duidelijk een eerbetoon voor Katniss die haar gevoelens voor de tributen zo mooi verwoord heeft. De burgermeester zegt nog kort iets en na een applaus gaan we weer terug naar het Gerechtsgebouw. Katniss loopt langzaam en staat opeens stil. Ik trek mijn wenkbrauwen op. 'Gaat het wel?' vraag ik. 'Beetje duizelig. De zon was zo fel,' zegt ze. Ik knik en wacht tot het wat beter met haar gaat. Ik zie hoe ze naar het boekt bloemen kijkt dat ik nog steeds vast heb. 'Ik ben mijn bloemen vergeten,' zegt ze warrig. 'Ik ga ze wel even halen,' zeg ik. Bezorgd dat ze misschien flauwvalt als ze weer de zon ingaat. 'Dat kan ik zelf wel,' zegt ze. We lopen samen terug de veranda op. En dan zien we wat er gebeurt op het plein. De oude man die het deuntje floot wordt door twee vredebewakers het plein opgesleept. Eenmaal boven wordt de man ruw op zijn knieën gesmeten. Ik zie het zonlicht fonkelen op het metaal van het pistool dat één van de vredebewakers uit zijn holster trekt waarna hij een kogel door het hoofd van de man schiet.
