Ik ben niet de eigenaar van Harry Potter.

Zwadderich's Potter

Hoofdstuk Vier: Vuil Spel

De tijd voor de wedstrijd Zwadderich tegen Griffoendor kwam steeds dichterbij, waardoor er constant gevechten waren over wie er op welke dagen mocht trainen. Niemand wist precies wat er was gezegd tijdens het gevecht tussen Lily en James, maar iedereen merkte de spanning tussen hen. Lily negeerde haar broer, en de rest van haar familie. De enige met wie ze praatte was Hugo, en dat was wanneer de één de andere boos wou maken. Het eindigde meestal dat de één de ander betoverde.

Lily was verrast dat ze geen brief van haar ouders over Scorpius had gekregen, dus Lily kreeg het gevoel dat James had gebluft. Hij kon ze niet veel vertellen zonder dat ze te weten kwamen over hun gevecht.

"Wat een watje," had Scorpius gelachen toen Lily hem haar vermoedens vertelde.

Lily ging vaker met Scorpius Malfidus om, deels omdat het haar broers irriteerde, en ze wist dat Scorpius dat ook leuk vond, maar vooral omdat hij een aardige jongen was. Hij liet haar lachen, en ze dacht nooit na over wat haar broer had gezegd. En sinds hij haar Lily Loena noemde, had het zich verspreidt en nu noemde bijna elke Zwadderaar haar dat, behalve Jace en Lola. Lana deed het ook niet, maar vooral om Scorpius te irriteren.

Toen de dag van de wedstrijd aanbrak, at Lily een hele maaltijd, maar niet veel, want dan zou er een kans zijn dat ze over zou geven. Een deel van haar was een beetje bang. Aaron had het Griffoendor team geïntsrueerd, en had haar verteld dat ze tegen Albus moest gaan. Lily had toen geslikt. Ze wist dat Albus een goeie Zoeker was. Ze had hem thuis zien spelen. Ze wist niet of ze hem echt kon verslaan.

Lola bleek haar gedachten gelezen te hebben. "Maak je geen zorgen over Albus," zei ze tegen Lily. "Jij bent kleiner, dus je bent sneller."

"Ja," stemde Jace in. "En als je dat niet bent, duw je hem gewoon van z'n bezem af."

Lily gaf eindelijk een klein lachje.

Later in de middag, zat Lily met de rest van het team in de kleedkamer. Aaron was voor hen aan het ijsberen, proberend om de juiste woorden te vinden. "Oké, team. Dit is de belangrijkste wedstrijd voor ons. We hebben de afgelopen jaren verloren, maar deze keer denk ik dat we het kunnen. We hebben nu een goede Zoeker." Hij grijnsde naar Lily. "En ik heb gehoord dat kleine Albus een beetje geschrokken is van het nieuws dat hij tegen zijn zusje moet. Aarzeling kan een voordeel voor ons zijn. Maar James Potter is de afgelopen dagen nogal aggresief geweest, dus de andere Jagers moeten goed opletten en voorzichtig zijn."

"Ja, sorry voor dat," grapte Lily. De anderen lachten.

Aaron grijnsde eindelijk. "Oké. Laten we naar buiten gaan."

Ze liepen het stadion binnen en gingen naar het midden. Het Griffoendor team was al buiten en was al aangekondigd.

"En in het Zwadderich team, aanvoerder Aaron Kwast, Adriaan Hork, en Scorpius Malfidus spelen als Jagers. Dante van Beest is terug als Wachter, net zoals Raven Beulsvreugd en Lars Kwast, die terug zijn als de Drijvers.

En de nieuwe populaire speler is hun Zoeker, Lily Potter. Het eerste meisje in het Zwadderich team sinds jaren." Marianne Marsman, een oudere Griffoendor, was de commentator.

De teams liepen naar het midden, waar Madam Hooch stond, met de ballenkrat aan haar voeten, en de Slurk in haar handen. De teams keken elkaar boos. Lily keek naar Albus, en Aaron had gelijk. Hij leek aarzelend.

"Ik wil een net spel," vertelde Madam Hooch. "Aanvoerders, schud handen."

Aaron en een stevige zesdejaar Griffoendor waarvan Lily zeker wist dat hij Caspus Plank heette, liepen naar voren en schudde stijfjes elkaars hand. Toen ze uit elkaar gingen, strekten ze allebei hun vingers.

"Klim op je bezems," zei Madam Hooch toen de aanvoerders weer bij hun team waren. Lily klom op die van haar en keek naar het Griffoendor team. Het grootste deel was familie van haar. James en Rose waren allebei Jagers, Lucy was de Wachter, Fred was een Drijver, en Albus was natuurlijk hun Zoeker.

Opeens gaf Madam Hooch een luide, schelle fluit, en ze stegen allemaal de lucht in. Toen werden de Beukers en de Snaai losgelaten, en de Slurk was in de lucht. Het spel was begonnen.

"En James Potter heeft de Slurk, en hij gaat richting de goals. Maar Aaron Kwast zit hem achterna," sprak Marianne.

Lily vloog boven de andere spelers. Albus had hetzelfde gedaan, maar ze bleven ver weg van elkaar. Lily's ogen dwaalden wel af en toe naar haar broer. Als hij de Snaai zag, zou Lily haar best doen om hem eerst te vangen. Maar na een paar minuten, merkte Lily dat hij ook naar haar keek, en toen ze zijn blik ving, keek hij snel weg.

"De score is tien-tien, en Zwadderich is in balbezit,' zei Marianne terwijl het spel verder ging. "Het is een ruw spel, dusver. Malfidus heeft de Slurk in het midden, maar Roos Wemel steelt de bal, maar oh! Er botst een Beuker tegen haar schouder, geschoten door Lars Kwast. Hork vangt de bal en schiet richting de Griffoendor goals. Hij komt daar, gooit de Slurk en … hij scoort," Marianne klonk niet al te blij. "Twintig-tien, Zwadderich in de leiding."

Opeens zag Lily een glinster goud in haar ooghoek, en Lily vloog er heen. Maar Albus had het ook gezien. Ze waren snel nek aan nek, en hadden allebei een hand uitgestrekt. Maar toen was James ineens voor ze, en ze botsten beide tegen hem aan. Albus wiebelde, en Lily viel bijna helemaal van haar bezem af. De Snaai was verdwenen.

"Je kan het beter dan haar, Al!" schreeuwde James terwijl hij wegvloog. Het Zwadderich team was aan het klagen, maar Madam Hooch noemde het geen overtreding, omdat ze allebei tegen hem aan waren gebotst. Lily was woedend. James was aan het klagen dat Scorpius vals speelde, maar dan doet hij dit? Albus knikte naar zijn broer, en gooide zijn schouder tegen die van Lily aan terwijl ze elkaar passeerde. Lily beet de drang om Jace's advies te nemen en hem aan te vallen tegen. Ze vlogen beide weer omhoog om verder te gaan met hun zoektocht.

"Na een korte onderbreking van James Potter," de Zwadderaars begonnen "vlasspeler" te roepen, "gaan we verder met het spel, en Rose Wemel is heeft balbezit."

Het spel ging nog anderhalf uur verder, en Lily en Albus hadden beiden geen enkel teken van de Snaai gezien. Het spel bleef de hele tijd ongeveer gelijk.

"Kwast scoort weer tien punten voor Zwadderich," zei Marianne nors. "Nu is de score honderdveertig tegen honderdtien, met Griffoendor in de leiding." Door deze worden leek ze op te vrolijken.

Lily begon zich zorgen te maken. Griffoendor kwam steeds hoger in de leiding, en Albus leek alerter te zijn. Ze begon aan de woorden van de anderen te denken. "Duw hem gewoon van z'n bezem af." "Aarzeling kan een voordeel voor ons zijn." " … speel altijd vuil." Opeens wist Lily hoe ze zeker kon zijn dat Albus de Snaai niet zou vangen, maar het zou een vuil tactiek zijn. Ze keek naar haar broer en dacht aan James's eerdere acties, en hoe Albus haar daarna had behandeld. Het boeide haar niets meer. Ze draaide om richting Albus en flitste door de lucht. Ze ging langs hem en ging daarna in een duik. Ze keek voorzichtig naar achter, en net zoals ze had gedacht, volgde Albus haar.

"En het lijkt erop dat Lily Potter de Snaai heeft gezien!" schreeuwde Marianne bijna. "Kom op, Albus!" Ze was niet de enige die schreeuwde. Het grootste deel van het publiek deed het ook. Sommige andere spelers waren hun posities vergeten, en de Zwadderich Jagers maakten drie goals totdat het Griffoendor team terug in het spel was. Ze stonden nu gelijk.

Lily kwam steeds dichterbij de grond, en Albus volgde haar nog steeds. Lily begon zenuwachtig te worden, maar ging verder. En toen ze minder dan een meter van de grond af was, ging ze in een hele scherpe bocht omhoog. Albus had minder geluk, en botste tegen de grond. Hij rolde van zijn bezem en slipte over het gras. Het publiek en de spelers snakte naar adem. De stemmen werden hysterisch toen Albus niet opstond. Lily negeerde het allemaal en vloog de lucht in.

"Albus Potter is uitgeschakeld door een vuile truc van de Zwadderich Zoeker," siste Marianne. Het Zwadderich team juichte van blijdschap terwijl Lily een rondje om hen heen vloog. Ze keek naar Scorpius, en hij had zijn beroemde grijns op zijn lippen.

"Goed gedaan," zei hij terwijl ze langs hem vloog.

Lily glimlachte terwijl ze boven de spelers steeg. Het spel ging weer verder, maar Lily keek terwijl Albus van het veld geleviteerd werd. Lily zuchtte terwijl ze lui rond het veld vloog. Er kwam geen nieuwe Zoeker, en Lily was niet verrast. In haar gedachten dacht ze dat ze hadden verwacht dat Albus het beste zou zijn. Ze hadden niet gedacht dat hij voor één van haar trucjes zou vallen. Dus nu had ze alle tijd die ze wou, en kon ze relaxen.

Terwijl het spel verder ging, zag Lily de Snaai drie of vier keer, maar ze ging er niet achterna. Ze bleef hoog in de lucht, en vermeed een paar Beukers. Soms kwam Lars Kwast omhoog om ze weg te slaan.

"Geweldig gedaan, Lily Luna," zei hij een keer.

Lily grijnsde. "Ik speel gewoon als een Griffoendor's Zwadderaar." Na de paar weken na haar en James's gevecht, had Lily geleerd wat een Griffoendor's Zwadderaar was. Simpel uitgelegd, was het gewoon als je je gedroeg zoals Griffoendor's dachten hoe een Zwadderaar was. Sluw, listig of 'vuil'. Het was een veelgebruikte term bij de oudere leerlingen.

Het spel was nu honderdveertig tegen honderdnegentig. In hun opwinding over Albus' val, had de rest van het Zwadderich team de Griffoendors ingemaakt. En Lily zag dat het Griffoendor team paniekerig leek nadat hun Zoeker buiten westen was.

Na wat een eeuwigheid leek, verliet Aaron eindelijk de andere Jagers en vloog naast Lily. "Hé, volgende keer dat je de Snaai ziet, ga er maar voor. We hebben dit te pakken," zei hij met een lach.

Lily lachte ook. "Oké. Ik krijg hem gemakkelijk."

Aaron lachte terwijl hij terug het spel in vloog. Lily ging nu echt naar de Snaai zoeken. Na een tijdje lachte ze weer. De Snaai vinden was veel lastiger als je het niet echt probeerde. Maar ze zag eindelijk een glinster goud boven de tribunes. Lily vertrok en ging er heen. Marianne zei niets, maar mensen hadden het gemerkt, en het Zwadderich team was luid aan het juichen. Lily volgde de Snaai terwijl het over de mensen zoemde, en het veld verliet. Lily strekte haar hand en snaaide het uit de lucht in haar bocht. Het gejuich van de Zwadderaars leek haar te oorverdovend.

"En Lily Potter vangt de Snaai. Het spel eindigt met Griffoendor met honderdveertig punten en Zwadderich met driehonderdveertig. Zwadderich wint," zei Marianne met een pruil in haar toon.

Lily landde op de grond, de Snaai nog steeds in haar hand. De rest van het team landde, en omringde haar meteen. Lars en Scorpius tilde haar op hun schouder. Lily grijnsde terwijl ze het Griffoendor team zag landen.

"Hé, Potter!" schreeuwde ze over het veld. Het publiek leek stiller te worden terwijl ze schreeuwde. James keek terug naar haar, zijn ogen vol boosheid. Lily grijnsde. "Bedankt dat je me hebt gefeliciteerd voor in het team komen. Ik had het niet kunnen doen zonder jouw zekerheid!" zei ze luid.

Het Zwadderich team en publiek barstte in lachen uit. Scorpius en Lars lieten haar bijna vallen omdat ze zo hard lachten. James keek haar woedend aan, en moest naar de kleedkamer geleid worden door Fred.

De twee jongens tilden Lily naar de kleedkamer, maar zette haar neer zodat ze zich kon omkleden. Lily voelde alsof ze veel adrenaline had terwijl ze dat deed. Ze had zich nog nooit zo melig gevoeld in haar leven. Dat spel winnen was verfrissend geweest! Ze verliet de kleedkamer en zag dat Scorpius op haar wachtte met een grijns.

"Dat was briljant spel," zei hij.

Lily lachte. "Ja, dat dacht ik ook. Maar ik wist niet zeker of Potter dom genoeg zou zijn om mij te volgen."

Scorpius grinnikte. "Ik weet niet zeker of ik ooit zoiets bevredigends als hem op de grond vallen heb gezien. Ga je hem bezoeken?" spotte hij.

Lily grijnsde. "Als het gewonde katje wil dat ik op bezoek kom, dan vraagt hij wel om mij."

Scorpius lachte om de naam voor Albus. Snel werden ze gevonden door Jace, Lola en Lana.

"Dat was geniaal spel!" juichte Jace.

"En natuurlijk geven ze een feest in de leerlingenkamer," vertelde Lana ze.

"Waar wachten we dan op?" zei Scorpius met een grijns.

De volgende dag was Lily uitgeput. Het feest was leuk, maar Lily bracht een heleboel tijd door met andere Zwadderaars die haar wouden feliciteren omdat ze de Snaai had gevangen, en het meeste, voor Albus buiten westen krijgen. Lily had het geaccepteerd, maar ze ging pas laat naar bed, en ze deed haar best om niet tijdens het ontbijt in slaap te vallen.

De volgende paar weken, vergezelde een oudere Zwadderaar Lily altijf in de hallen. De Griffoendors konden slecht tegen hun verlies, en ze richtte het grootste deel van hun boosheid en bezweringen af op Lily. Zelfs James had haar vlak voor één van haar lessen geconfronteerd. Hij zei niets, maar hij was dreigend voor haar gaan staan en keek boos. Na een tijdje liep hij weg. Lily verwachtte een leerkracht te zien, iets om uit te leggen waarom hij ineens wegliep, maar er was niemand anders.

Albus verliet de Ziekenhuis Vleugel twee dagen na de wedstrijd. Lily had niet met hem gepraat, maar de rumoren hadden haar bereikt, en ze kreeg te horen dat hij woedend was. Blijkbaar had hij het geformuleerd als: "ze was gewoon een doodnormale vieze slang." Lily had gelachen toen Lars Kwast haar dit vertelde.

De leerkrachten bleken het heerlijk te vinden om extra huiswerk voor de vakantie op te geven, terwijl ze de vakantie nodig hadden. Maar Lily wou bijna helemaal niet naar huis gaan. Ze wist niet zeker of het het waard was om naar huis te gaan, want ze wist dat ze haar broers bijna elke dag zou moeten zien, en dat er daardoor problemen zouden komen. Maar toen Professor Lubbermans langskwam met het aanmeld blad voor degene die bleven, gaf Lily het blad meteen door.

"Zo, Lily Loena," vroeg Scorpius op een dag bij het ontbijt, "wat doet jouw familie met Kerst?"

"Nou, we gaan allemaal naar mijn grootouder's huis op Kerstavond, we blijven daar slapen, en we vieren Kerstdag daar ook," legde Lily uit. "Het is altijd heel druk, omdat er soms ook anderen komen."

"Zoals?" spoorde hij aan.

"De Scamanders komen heel vaak. De Filisters zijn ook een paar keer gekomen, en Karel Thomas en zijn ouders," zei ze. "En er zijn al heel veel van ons, dus als er nog meer zijn, dan wordt alles heel hectisch." ze keek naar hem. "Wat doet jouw familie?"

"Nou, op Kerstochtend, wordt ik wakker en ik maak cadeautjes open met mijn ouders en grootouders, en dan komen mijn tante, oom, en neefjes en nichtjes. Dan openen we daar nog meer cadeautjes, en we hebben die avond een groot formeel diner. Een beetje saai, eigenlijk." peinsde Scorpius.

"Je kan tenminste rondhangen met je neefjes en nichtjes," zei Lily. "Of zijn ze jonger?"

"Jonger, maar Teun is maar een jaar jonger, dus ik praat het meest met hem," vertelde Scorpius.

Lily beet op haar lip in gedachten. "Wacht, Teun Zabini?"

Scorpius grijnsde. "Ja, dat is mijn neef. Hij heeft drie jongere zusjes en broertjes, maar ze zijn heel klein."

"Je hebt tenminste één iemand," antwoordde Lily.

"Nou, er komen meer," vertelde Scorpius. "Het zijn niet alleen de Malfidussen en Zabini's die samen een diner hebben."

"Wat bedoel je?" vroeg Lily.

"Nou, de Kwasten komen, en ook de Horks, de Arduins, en de Van Beesten," zei Scorpius terwijl hij ze telde op zijn vingers. "Dus het diner wordt best wel vol, maar verder is het stil."

"Nou, het zijn tenminste niet allemaal familieverwanten van je. Ik moet twee dagen met ze omgaan, en ze daarna nog steeds zien," herinnerde Lily hem.

Scorpius gaf haar een nep medelijdende blik. "Ik hoop dat je het in de leeuwenkuil overleefd."

Lily gaf een neppe rilling. "Ik hoop dat leeuwen geen slangen eten."

De treinrit terug naar King's Cross was veel leuker dan de rit naar Zweinstein, het grootste deel omdat ze haar broers niet aan hoefde te horen over afdelingen en Zweinsveld. Inplaats daarvan zat ze in een coupé met Lola en Jace, en met mega grote hoop snoep in het midden.

"Eindelijk, een lange vakantie zonder huiswerk!" kreunde Jace terwijl hij zich uitrekte over zijn plaats. Hij zat tegenover de meisjes, en had zijn benen uitgestrekt over het hele bankje.

De meisjes giechelde. Lily zuchtte terwijl ze een Chocolade Kikker pakte. Ze nam een hap, maar uit gewoonte, keek ze naar de kaart. Ze was geen verzamelaar, maar Hugo wel, en ze gaf altijd de kaarten aan hem. Wat ging ze nu met Falco Aesalon doen? Kon ze zichzelf forceren om hem aan Hugo te geven? Ze dacht dat hij het sowieso niet zou aannemen. Hij was razend geweest na de Zwerkbalwedstrijd.

"Ga je die kaart houden?" vroeg Lola.

Lily trok een wenkbrauw op. "Verzamel jij ze?"

Lola lachte. "Nee, maar een paar van mijn broetjes wel. Ik vind het leuk om ze te zien dicussiëren over wie de kaart krijgt. Soms worden het zelfs gevechten." Ze rolde haar ogen.

Lily lachte, maar ze hield de kaart. "Eigenlijk, denk ik dat ik deze ga houden."

Lola haalde alleen maar haar schouders op terwijl ze haar eigen Chocolade Kikker opende. Lily schoof de kaart in haar zak.

Toen ze bij King's Cross waren, gaf Lola Lily een dikke knuffel. "Je moet me echt schrijven. Ik denk niet dat ik kan omgaan met de feit dat ik mijn broertjes weer te zien krijg. Ik zal je hulp nodig hebben," zei ze.

Lily lachte terwijl ze zich wegtrok van de knuffel. "Hetzelfde bij mij."

Lola keek naar Jace, en haar gezicht werd strakker. "Vrolijk kerstfeest, grote oren," plaagde ze.

Lily rolde haar ogen, maar Jace grijnsde. "En jij ook, vieze." Toen draaide hij om naar Lily en gaf haar een vlugge knuffel. "Ik ga jouw huis waarschijnlijk overspoelen met brieven. Als enig kind, vind ik het snel heel saai."

Lily glimlachte. "Maak je geen zorgen, ik gooi er gewoon een paar in de kachel," plaagde ze.

Jace grijnsde. "Zolang je er maar één terug schrijft. Doei, jullie twee." En met een knik, draaide hij om en liep weg.

Lily keek naar Lola. "Misschien mag je wel eens komen logeren van mijn ouders. Vrolijk Kerstfeest."

"Opschieten, Lola!" Schreeuwde Lola's zus achter hen.

Lola negeerde haar. "Jij ook, Lily. Dag."

"Dag." Lily keek terwijl Lola wegliep naar haar oudere zus. Lily zuchtte en liep door de menigte en zocht haar familie. Al snel werd het niet zo lastig om haar oom Ron's rode haar boven de menigte uit te zien steken. Maar voordat ze daar kon komen, had iemand haar bij haar pools gegrepen. Lily draaide om om het knappe gezicht van Scorpius Malfidus te zien. Op zijn lippen was de gewoonlijke grijns.

"Blij dat ik je gepakt heb, Lily Loena," zei het in een geamuseerde stem.

Lily rolde haar ogen. "Inderdaad gepakt, ja." Hij liet haar los, en ze begon te lopen, maar Scorpius liep met haar mee. "Dus wat wil je?" vroeg ze.

"Ik wou je gewoon een vrolijk Kerstfeest wensen, en vragen wat voor een cadeautje je wilt? Ik heb geen idee wat ik voor je moet kopen," antwoordde Scorpius.

Snel kwam Lily's familie in zicht, dus Lily stopte met lopen. Ze wou een gevecht vermijden. Scorpius stopte ook, en ze wist dat hij haar familie ook had gezien.

"Wat vind je ervan als je niets voor me koopt," stelde Lily voor. "Het is niet nodig."

Scorpius zwaaide dat idee weg. "Ik denk dat ik je gewoon moet verassen. Vrolijk Kerstfeest," zei hij tegen haar. En toen, waarschijnlijk om haar broers te irriteren, trok Scorpius Malfidus haar in een knuffel. Lily voelde haar wangen warm worden, en ze knuffelde hem terug. Toen hij wegtrok, merkte Lily dat zijn wangen ook roze waren. Hij gaf haar een klein doosje.

"Vrolijk Kerstfeest, Lily Loena," zei hij weer.

Lily glimlachte. "Vrolijk Kerstfeest, Scorpius," mompelde ze.

Met één laatste grijns, draaide Scorpius zich om en liep weg. Lily keek hem na totdat hij verloren was in de menigte, en toen keek ze terug naar het doosje. Ze draaide hem om en las het etiket. 'Gekristalliseerde Ananas.' Hoe had hij geweten dat ze dat lekker vond? Maar ze grijnsde alleen maar en schudde haar hoofd. Ze stopte het kleine doosje in haar jaszak. Het stak een beetje uit, maar het viel niet terwijl ze weer naar haar familie liep.

"Zo te zien heeft Lily een vriendje," spotte Hugo, zijn wenkbrauw gefronst.

"Helemaal niet!" gromde James.

Lily negeerde hem, maar keek naar Hugo. "Maak je geen zorgen, Hugo. Ik weet zeker dat jij er op een dag ook wel een krijgt."

Ze hoorde een paar giechels, en Hugo's oren werden knalrood. Hij opende zijn mond om te reageren, maar werd gestopt door zijn moeder.

"Kinderen, genoeg," zei Hermelien, en ze legde een hand op Hugo's schouder. Hij keek alsof er honderd kilo op hem was geplaatst, en hield zijn mond dicht.

"Trouwens, Lily heeft helemaal geen vriendje," mopperde Harry.

Lily hield haar glimlach in. "Natuurlijk, Pap. Ik ben nog maar elf, en niemand heeft zoveel geluk."

"Alles zou zomaar kunnen bij een Zwadderaar, Pap," siste Albus kalmpjes.

Deze keer moest Lily haar pijn samen met boosheid inhouden.

Lily was de hele rit terug gespannen, en toen ze het huis binnenkwam bracht ze haar spullen naar haar kamer en bleef daar. Na alles wat Albus had gezegd, wou Lily haar broers helemaal niet zien.

En ze bleef bijna twee dagen in haar kamer, ze ging alleen maar weg voor de toilet. Knijster bracht haar maaltijden, en nam ze ook mee terug. Lily schreef naar de anderen, en ze zei even hoe het met haar was. De enige persoon die haar opzocht was Teddy. Hij sprak nooit over de anderen, of over haar afdeling. Hij vroeg over haar lessen en vrienden. Lily vertelde hem alles, en ze was blij dat ze iemand in de familie had om mee te praten. Er was iemand in haar familie die ze nog kon vertrouwen.

"Je moet me vaker schrijven," zei hij tegen haar op de tweede dag.

Lily besloot om hem te plagen. "En waarom?"

Teddy glimlachte. "Dan hoef je niet alles op te sluiten, en jezelf hier op te sluiten, totdat je uitbarst," antwoordde hij.

Lily rolde haar ogen. "Ik ga niet uitbarsten."

Maar Teddy haalde gewoon zijn schouders op. "Ik maak me zorgen." Zijn toon liet Lily weten dat zijn woorden een leugen waren. Hij maakte zich geen zorgen. Het was de rest. Haar ouders, tantens en ooms, grootouders, en waarschijnlijk Victoire. Teddy maakte zich nooit zorgen over haar. Hij wist dat ze overal met hem over zou praten.

Hij zei er niets anders over. Hij veranderde het onderwerp naar Zwerkbal, maar excuseerde zichzelf daarna al snel.

Op de derde dag terug, verliet Lily eindelijk haar kamer. Ze wou gewoon doen alsof er niets was gebeurt, en dat ze de afgelopen 48 uur helemaal niet in haar kamer had gezeten. Maar toen ze beneden kwam voor de lunch, viel haar moeder haar meteen aan. Ze probeerde Lily aan het praten te krijgen, maar dat wou Lily niet. Ze dacht niet dat haar moeder het zou begrijpen.

Haar vader kwam een uur na de lunch thuis, en was blij om zijn dochter uit haar kamer te zien. Hij probeerde ook om overal met haar over te praten, maar Lily bleef stil.

Bij het avondeten, besloot Lily eindelijk om iets te zeggen.

"Mam, Pap," adresseerde ze.

"Ja?" vroeg Harry.

Lily beet op haar lip, maar negeerde haar zenuwen. "Ik heb de afgelopen twee dagen met een vriendin van me geschreven," begon ze. "Haar naam is Lola Pieters. Ik vroeg me af of ze een paar dagen zou mogen komen logeren?"

Lily merkte dat haar broers chagrijnig keken door het idee, maar haar ouders glimlachte allebei. "Daar heb ik geen problemen mee," zei Harry met een glimlach.

De volgende dag, wachtte Lily in de huiskamer op Lola. Haar broers waren er ook, maar ze zagen er naargeestig uit. Ze zeiden niets tegen haar. Toen er eindelijk geklopt werd, haastte Lily zich naar de deur. Toen ze hem opende, zag ze Lola daar staan met een tas, en haar wangen waren roze.

"Mijn vader verschijnselde me een paar straten hiervandaan," vertelde ze. "Hij liep terug nadat we het huis hadden gevonden."

Lily grijnsde en schudde haar hoofd. "Nou, kom mee naar de keuken. Mijn moeder wil je ontmoeten."

Lily leidde haar naar de keuken en stelde Lola voor, maar toen gingen beide meisjes snel naar haar kamer.

"Dus hoe waren de laatste paar dagen voor jou?" vroeg Lola.

Lily zuchtte. "Mijn broers negeren me, en mijn ouders maken zich zorgen. Het was geweldig!" spotte ze.

Beide meisjes lachten. "Mijn kleine broertjes en zusjes hebben me niet alleen gelaten. Ze vragen steeds vanalles over Zweinstein. Vooral Jonatan," klaagde Lola.

"Waarom vraagt hij zoveel?" Vroeg Lily nieuwsgierig.

Lola twijfelde. "Tja, … hij wil ook heel graag naar Zweinstein."

Lily was niet verrast. Zij was zelf ook zo geweest. Maar ze snapte niet waarom Lola zo onzeker was over het onderwerp. Maar ze wou geen ongemakkelijke sfeer brengen. "Dus hoeveel zussen en broers heb je?"

"Tien."

"Serieus?" zei Lily met verbazing. Haar eigen oma had maar zeven kinderen.

Lola knikte grimmig. "Ja, zeven jongens en vier meisjes als ik mezelf meereken. Het is een enorme rommel thuis."

"Dat kan ik me voorstellen," zei Lily. "Deze plek is al een rommel met maar twee jongens!"

"Nou, mijn moeder zei dat ze een grote familie wou sinds ze enig kind was. Ik heb helemaal geen neefjes of nichten, dus alle broers en zussen vervangen ze, denk ik."

"Nou, ik heb negen neven en nichten, denk ik," zei Lily terwijl ze probeerde te tellen in haar hoofd. "Dus ik denk dat er dertien van ons zijn, als je Teddy meerekent, natuurlijk."

"Heb je ooit ook gewenst dat je enig kind was?"

Lily zuchtte weer. "Nooit, tot een tijdje geleden."