Hoofdstuk 4
Eenmaal aangekomen op zweinstein werden alle eerst jaar voor de grote hal gezet. Draco leunde op een pilaar. Vanuit zijn ogen zag hij een jonge met zwart haar. Op zijn voorhoofd zat een litteken. 'Damn.. dat is Harry Potter. Wat een uitslover. En hij is dat geen wemel?' Fluisterde Patty. Terwijl ze naar een jonge met rood haar wees. 'Dat leren we hem even af.' Fluisterde Draco. En hij liep op de jongen af. ' Dus het is waar, DE Harry Potter zit hier op zweinstein.' Riep hij van een afstandje. 'Malfidus is de naam.' Draco liep verder. Terwijl alle eerstejaars in het rond keken. ' Draco Malfidus.' De jonge met het rode haar grinnikte. 'Vind je mijn naam soms grappig joh?'zei Draco terwijl hij de jongen minachtend van top tot teen bekeek. 'Je hoeft me jou naam echt niet te vertellen, rood haar en een tweedehans kloffie. Jij MOET wel een wemel zijn.' De grijns van de jonge was verdwenen als sneeuw voor de zon en hij keek naar de grond. Draco keek Harry weer aan. 'Je zult merken dat sommige families beter zijn dan andere. Je moet net omgaan met de verkeerde soort.' Zei hij terwijl hij vluchtig naar de jonge met het rode haar keek. 'Daar kan ik je bij helpen.' Vervolgde Draco terwijl hij zijn hand naar Harry uitstak. 'Ik denk dat ik dat heel goed zelf kan.' Antwoordde Harry arrogant terug.
Op dat moment kwam een oude vrouw binnen en Draco moest aan de kant. 'Jullie zullen nu gesorteerd worden. Volg mij maar.' Alle eerste jaar liepen achter haar aan. Toen ze in de grote hal aan kwamen keek iedereen zijn ogen uit. Het leek of er geen plafon in zat en je zo de buitenlucht in kon kijken maar een of andere nitwit moest even slim lijken en vertelde dat het nep was. (alsof ze dat zelf aan de buitenkant niet hadden gezien..) Voor een soort podium bleef iedereen staan. 'Ik noem een voor een jullie namen, je loopt naar voren, ik zet de sorteer hoed op je hooft en dan word je gesorteerd. Je behandeld de mensen van je afdeling als je eigen familie.' Instrueerden de oude vrouw. 'Draco Malfidus.' Draco liep het podium op en ging op een houten kruk zitten.' Voor de oude hoed zijn hoofd raakte riep het. 'ZWADDERIG.' Draco acteerde snel een voldane glimlach op zijn gezicht. Alsof hij dat nog niet verwacht had. Hadden ze dáár nou echt een hoed voor nodigt zegt de naam Malfidus niet genoeg ofzo? Na een tijdje waren alle studenten ingedeeld. En een oude man met een paarse mantel stond op. 'Perkamentus.' Dacht Draco. Zijn vader had verhalen verteld hem. Volgens Lucius was het een seniele oude man met een veel te hoge dunk van zichzelf, waarmee alle contact maar mee moest worden vermeden. Ook al had die seniele oude gek vaak in de krant gestaan, afgeschilderd als een held. Was Draco verteld dat, dat gewoon puur geluk en onzin was geweest.
Draco's aandacht werd in eens getrokken door een meisje dat zonder vrienden aan de griffoendor tafel zat. Hij keek per ongeluk iets te lang naar haar. Haar ogen dwaalde ook door de hal. Tot ze bij zijn blik stopte. Voor fracties van secondes keken de twee elkaar aan. Het voelde of Haar ogen dwars door hem heen keken. Ze keek dwars door hem heen. Toen hij doorhad wat er gebeurde keek hij snel weg. Terwijl hij afwezig probeerde te luisteren naar wat de leraren aan de grote tafel vertelde. Vroeg Draco zich af, 'Wie is dat? Waarom keek ze naar me? Zou ze nog naar me kijken? zal ik haar ooit spreken?' Even draaide Draco's hoofd terug naar het meisje. Ze keek nu niet meer naar hem. Maar ze scheen aandachtig naar de leraren te luisteren. Draco keek onbewust nog steeds naar haar. Toen hoorde hij achter in zijn hoofd wat zijn vader tegen hem had gezegd. 'Gryffindors, Zijn schijnheilige modderbloed liefhebbers. Ze hebben geen eer gevoel zoals als wij dat hebben. Ze zijn net zo erg als dreuzels.' Draco keek maar snel weer de andere kant op. Wat hij niet wist is dat zij nu naar hem keek…
Later die dag..
De eerste jaars kregen een snelle rondleiding door het enorme kasteel zodat ze niet zo makkelijk zouden verdwalen. De rondleiding werd door een van de eindejaars leerlingen van je afdeling gegeven. De uren verstreken maar traag voor Draco. Zonder enig echt contact te hebben. Hij probeerde zo weinig mogelijk actie te ondernemen. Hij liep nu rustig door de grote gangen. De enorme bogen en de eindeloze rijen tegels zorgde ervoor dat je jezelf daar snel heel klein voelde. Tijdens het feestmaal had hij geen tijd ergens aandacht aan te besteden, hij kon eigenlijk niet veel doen. Hij had het veel te druk met die Patty van zich af te slaan.
Hij liep nu over de binnenplaats een beetje de boel te verkennen. Met een zeurende Patty en dat lompe stel holbewoners achter zich aan. Ineens werden Draco's ogen groot. DAAR LIEP ZE! Het griffoendor meisje! Hij kon het niet laten even te staren. Hij had het niet eens door. Het meisje liep langs De jongen met het rode haar, die wemel. Nou ja, eigenlijk ga ze hem een onvriendelijke beuk tegen zijn schouder en liep kwaad door. Draco kon haar gezicht amper zien nadat een lange golvende lok voor haar gezicht viel. Hij keek haar na. Hij wilde naar haar toe rennen haar naam vragen maar… hij wist niet wat het was. Als hij haar zag wilde hij eigenlijk blijven kijken maar aan de andere kant wilde hij zo hard mogelijk weg rennen. Ookal was het meisje snel door gelopen. Liep de Wemel nu pas langs Draco en gooide hem al lopend een vuile blik toe. Draco hield de blik strak vast. De Wemel bleef hem daardoor enkele seconden aankijken. Het waren maar een paar seconden. Maar Draco's blik was koud en werd hoe langer, hoe arroganter. De spottende lach op zijn gezicht daagde uit. De jonge keek nu snel een beetje vernederd weg. Draco keek nu voldaan en in gedachte verzonken ook een andere kant op.
8 uur later…
Die nacht kon Draco niet slapen. Hij volgde de lijnen die in de eiken houten pilaren van het oude hemelbed waren gegraveerd, in het kleine doffe lantaarn licht terwijl hij rechtop in zijn bed zat. Het voelde raar, niet de hele tijd moest opletten of zijn vader binnen kwam. En nu hij Patty aan zijn voeten had liggen door zijn nieuwe attitude, was er niets meer om zich zorgen te maken. Gelukkig viel Patty alleen al voor alle arrogante modderbloed hatende jongens. En omdat Draco rijk was, was hij meteen het einde. Zij daarentegen was alles wat Draco NIET wilde. Ze was een verwend *******. En dacht dat ze alles was. Iedereen moest altijd alles voor haar doen. Dat had Draco wel gemerkt in de laatste drie dagen. Het leek of ze ieder uur een nieuwe vervelende gewoonte erbij kreeg. Ze was van slecht naar vreselijk gepromoveerd. Iedereen die niet bij "de groep" hoorde werd door haar en wat meelopers (ook wel slaven genoemd.) uitgescholden en genegeerd.
Zwadderig was niet zijn plaats. Dat wist hij wel. Hij voelde het gewoon. De meeste waren net als hij zou moeten zijn. Maar op de een of andere manier voelde hij zichzelf toch anders. Dat lelijk stuk antiek van een hoed moest het gewoon mis hebben. Of misschien was er wel wat fout gegaan in z'n hoofd ofzo. Draco keek de jongensslaapzaal rond. Iedereen sliep. 'Vind je het gek? het is half drie. Welke malloot is er om half drie nog wakker als ter geen zak te doen is.' Dacht Draco. Hij pakte zijn rooster erbij. De lessen begonnen morgen pas. Hij had gehoord dat er soms twee afdelingen door elkaar zaten tijdens een les. 'Hopelijk.. NEE, je mag het niet denken!' Draco moest zorgen dat hij zijn gedachte er van kon weerhouden steeds weer af te dwalen naar dat meisje. 'Hoe hete ze?' hij begon na te denken. Hij dacht aan het sorteren. Daarbij hebben ze haar naam toch genoemd? 'waar is een fotografisch geheugen als je het nodig hebt?' fluisterde hij zacht. Hij kon altijd alles onthouden maar nu niet! Alle namen en gezichten schoten door zijn hoofd. 'GRIFFEL!' mooi nu had hij een achternaam. Daar heb je veel aan! (Mooi Niet dus.) 'Het was iets 'Herv, hern, herm?
'De eerste vier letter en een achternaam DAAR HEB JE IETS AAN! Daar kon je heel gezellig galgje mee spelen.' Dacht Draco sarcastisch.
Na een tijdje nadenken over het griffel meisje, voelde Draco zijn gedachten eindelijk wegzakken en was hij in slaap gevallen. Hij ook al moest hij aan die rust wennen. Kreeg hij die nacht voor het eerst sinds jaren geen enge visioenen, of pijnlijke herinneringen als droom. Maar de beste.
Hij was daarin echt een doorsnee dreuzel. Geen Patty of vader die hem op z'n nek zat. Jammer genoeg begonnen de lessen om kwart over negen. En was iemand van plan vroeg op te staan. Nog geen 3 uur later (Om kwart over zes!) vulde het harde geluid van een oude vals ruisende wekkerradio de jongens slaapzaal en schrok iedereen zich de pleuris.
Maar niemand gaf meer als een kreun van ongenoegen. Tussen het gesteun en de radio Riep Draco, ' Wil de #&^*(&$# van een eigenaar van dat ^(%)^%% ding . Zo vriendelijk zijn. Zijn k*t herrie die hij muziek noemt uit zetten en een te gaan leven zoeken?' Er kwam echter geen reactie alleen wat gelach. En het geluid werd niet uit gezet.
'Anders zorg ik er persoon lijk voor dat die wekker en bijbehorende eigenaar een mooi gat in de grond krijgen en heerlijk kunnen uitslapen!' Vervolgde Draco als laatste poging. Nog steeds geen reactie en alleen gelach. Draco stapte zijn bed uit, hij liep naar het bed waar het geluid vandaan kwam. Zette een raam open, pakte de wekker en liet hem vallen. De eigenaar van de wekker was door het geluid heen geslapen. Maar begon nu langzamer hand te ontwaken. Hij haalde zijn halflange zwarte haar dat voor zijn gezicht weg. En keek nog slaapdronken om zich heen. Iedereen keek hem aan. 'Wat?' Hij had nog niet door dat de wekker naast zijn bed was ontvreemd.
Draco haalde zijn hand binnen, deed het raam dicht en liep terug naar zijn bed. 'Iemand anders nog zo'n k*t radio of andere irritante voorwerpen uit het tijdperk dreuzel , die graag vlieg les zou willen krijgen?' Zei hij met zijn blik op het raam en langs alle bedden. Niemand reageerde met meer dan gegrinnik. De jonge met het zwarte haar kwam er nu pas achter dat zijn wekker weg was. En keek verward en kwaad om zich heen.'Ik ga weer pitten.' Zei Draco met weer een voet in bed. 'Wie me wakker maakt krijgt problemen. Dat wil tie weten!' Alle jongens in de zwadderig slaapzaal gingen terug slapen. Met als gevolg dat meer als de helft te laat lachend of niet in de les kwam. De eerste les twintig minuten te laat komen, ach ja waarom niet? Draco had nu gemerkt dat er wel wat aardige mensen tussen zaten, Ach ja zo gaat ieders eerste dag.
