'Ένα γράμμα για μένα
Είχε σχεδόν σουρουπώσει, όταν ο Τέρενς ξαναγύρισε στον λόφο της Πόνυ και ξαπλωμένος στο υγρό γρασίδι , έκανε ένα απολογισμό της σημερινής ημέρας. Κοιτώντας τ' αστέρια που λαμποκοπούσαν στον ανοιξιάτικο νυχτερινό ουρανό, θυμήθηκε τα καταπράσινα φωτεινά μάτια της γιαγιάς του την στιγμή που του 'λεγε εκείνη, την μια και μόνη λέξη, " Σκωτία ".
Του ήταν αρκετό.
" Όταν ανακάλυψα τυχαία εκείνο το γράμμα, ήμουν ακόμη ένα παιδάκι, που λάτρευε να κρύβεται στο δωμάτιο της γιαγιάς του. Δεν καταλάβαινα πολλά... το διάβασα τόσες πολλές φορές, που παραλίγο να το μάθω απ' έξω... είχα μπερδευτεί, ήταν ένα γράμμα για μένα!... " Αγαπητέ Τέρρυ" έγραφε.. και όμως δεν ήταν...είχα σαστίσει...Μιλούσε για μια εποχή που δεν είχα ζήσει, για ανθρώπους που δεν πρόλαβα να γνωρίσω...Είχε τόση αγάπη μέσα του εκείνο το γράμμα, που αν και παιδί μου πόνεσε την καρδιά...Ένα μπερδεμένο κουβάρι οι σκέψεις μου, απορίες και περιέργεια...ποιός το είχε γράψει...? σίγουρα η γιαγιά μου αν και δεν υπέγραφε με το όνομα της..." φακιδομούρα ταρζάν ", μου είχε φανεί τόσο αστείο που 'βαλα τα γέλια!... γιατί δεν το έστειλε ποτέ σε εκείνο τον άνθρωπο που είχε το ίδιο όνομα με μένα?...ποιός ήταν αυτός?!...αναγνώρισα το όνομα του παππού μου... αυτός ήξερε για το γράμμα?...Τελικά ήμουν πολύ μικρός για να βγάλω κάποια άκρη και νιώθοντας ντροπή που είχα παραβιάσει άθελα μου, την προσωπική ζωή της γιαγιάς, το άφησα να περάσει ...Χωρίς να της το πω, παρόλο που δεν το ξέχασα ποτέ...Μερικά χρόνια όμως αργότερα, την εποχή που σπούδαζα στο Λονδίνο, ένα όνομα ήρθε από το παρελθόν για να με στοιχειώσει..."
- '' Τέρρυ! Θα έρθεις μαζί μας απόψε?''
- ''...μμμ που θα πάτε Κλαρίς? ''
- '' Λέμε να πάμε θέατρο... ο Πωλ είπε κάτι για την νέα επιτυχία, εκείνου του άγγλου συγγραφέα...''
-''... μμμ δεν έχω και πολύ όρεξη για θέατρο...ποιόν άγγλο λες?...''
- '' Τον Γκράχαμ βρε χαζούλη!''
" Ήταν δυνατόν να είναι το ίδιο άτομο με το γράμμα?!...όχι... εκείνος ήταν ηθοποιός...αν... όχι, όχι ήταν στην Αμερική...ναι αλλά ... χρόνια πέρασαν από τότε...δεν ήξερα πόσα... σίγουρα αρκετά...Αυτή την φορά δεν θα το άφηνα να περάσει... ήθελα πραγματικά να γνωρίσω εκείνον τον άντρα που τόσο αγάπησε η γιαγιά μου και τον οποίο άφησε για την ευτυχία μιας άλλης γυναίκας.
Ήταν μια τυπική λονδρέζικη μέρα... είχα γίνει σχεδόν μούσκεμα απ' το ψιλόβροχο, όταν μπήκα στην είσοδο της οικίας και βρήκα τον θυρωρό να με κοιτάζει με νυσταλέο ύφος..."
- '' Καλημέρα σας, μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε ποιό είναι το διαμέρισμα του κυρίου Γκράχαμ?''
- '' Λυπάμαι νεαρέ μου, ο κύριος Γκράχαμ δεν δέχεται επισκέψεις σήμερα''.
- '' Σας κάνει κόπο να τον ενημερώσετε, ότι θέλω να τον δω?''
- ''... καλά... και τι να του πω? ποιός τον ζητάει?''
- '' Πείτε του ότι έχω να του παραδώσω ένα γράμμα.''
- '' Τα ταχυδρομεία δεν λειτουργούν, νεαρέ?''
- '' Σας παρακαλώ... απλά πείτε του ότι έχω ένα γράμμα, από το σπίτι του μικρού αλόγου!''
- '' Αστείο παλικάρι είσαι...! Περίμενε εδώ''.
" Δέκα λεπτά αργότερα χτυπούσα το κουδούνι της πόρτας... το μυαλό μου έλεγε, ότι τρελάθηκα και δεν είχα καμία δουλειά εκεί πέρα, δεν μπορούσα όμως να φύγω έτσι απλά...η πόρτα άνοιξε και αντίκρισα έναν ψηλό άντρα, περίπου στην ηλικία της γιαγιάς μου, να με κοιτάει με το πιο βαθύ μπλε βλέμμα που είχα δει ποτέ στην ζωή μου..."
- '' Ο κύριος Γκράχαμ..?''
- '' Ο ίδιος! ''
" Διέκρινα μια ειρωνεία στην φωνή του? ή έτσι νόμισα?..."
- '' Δεν ήθελα να σας ενοχλήσω...αλλά..έχ...''
- '' Ναι αλλά ενοχλείς...''
" Τι αγενής για τόσο μεγάλος άνθρωπος!"
- '' Συγνώμη έκανα λάθος που ήρθα, αντίο σας!''
" Έβαλε τα γέλια μόλις τώρα ή εγώ δεν κατάλαβα..."
-'' Έκανε λάθος τελικά η γιαγιά σου... μοιάζεις σε αυτήν και όχι στον Άλμπερτ, Τέρενς!''
- ''...ορίστε...?!...''
- '' Πέρασε μέσα...φακιδομούρικο εγγόνι του ταρζάν!''
"..."
" Ήξερε! Ήξερε ποιός ήμουν!... Την στιγμή που πήρα την απόφαση να πάω... ποτέ δε μου πέρασε απ' το νου, ότι υπήρχε κάτι περισσότερο από αυτό που είχα φανταστεί!...Η κουβέντα που ακολούθησε εκείνη την μέρα στο σαλόνι του, ήταν καταλυτική για την ζωή μου...Απογοήτευση, θυμός, άρνηση στην αρχή. Kατανόηση, λύπη, συμπόνια και χαρά στην συνέχεια...λύτρωση στο τέλος!"
- '' Και με το γράμμα τι θα γίνει?''
- '' Νομίζω μου ανήκει...εσύ τι λες?''
- '' Η γιαγιά θα θυμώσει... το πήρα κρυφά!''
- '' Χμμ...ποιός την ακούει μετά την Κάντυ ε?!''
" Τελικά τον συμπάθησα, αυτόν τον σνομπ άγγλο κύριο... και με ανάλαφρη καρδιά, έφυγα...'Ένιωθα την γιαγιά μου... και 'γω έτσι θα λειτουργούσα...Το μόνο που εξακολουθούσε να με απασχολεί, ήταν ότι η γιαγιά δεν μου έκανε συζήτηση ποτέ για το περιστατικό, αν και πλέον γνώριζε...Δεν ήθελα να αισθάνεται ντροπή για τις επιλογές της..."
- '' Συγνώμη γιαγιά μου που σε αναστάτωσα…'', μονολόγησε ο Τέρενς και άρχισε να κατηφορίζει τον λόφο της Πόνυ.
Η βαρόνη
Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού μια γυναικεία φιγούρα βρισκόταν στα όρια της υστερίας.
Η βαρόνη βημάτιζε νευρικά πάνω κάτω στην κεντρική σάλα του πύργου της, καθώς προσπαθούσε να βάλει σε μια σειρά, τις σκέψεις της.
Η Ελίζα Ράνγκαν και νυν βαρόνη Ντιφούρ, δεν φημιζόταν για την εξυπνάδα της, αλλά για την υπέρμετρη πονηριά της. Έτσι και τώρα μελετούσε δόλια τις επόμενες κινήσεις τhς. Με αυτές ακριβώς τις κινήσεις, είχε σχεδιάσει όλη την γραμμή της ζωής της. Δεν το 'βαζε ποτέ κάτω, ήταν μια αδίσταχτη γυναίκα που δεν είχε αισθανθεί , ούτε ένα ίχνος συμπόνιας ποτέ και για κανέναν. Την μοναδική φορά που ένιωσε ηττημένη, ήταν όταν η Κάντυ "τύλιξε", κατά την δική της άποψη, και παντρεύτηκε τον Άλμπερτ.
Τότε ήταν που αποφάσισε να κρυφτεί για μερικά χρόνια στο παρασκήνιο και ήρθε να ζήσει στην Γαλλία. Ανά διαστήματα έβγαινε από την φωλιά της σαν την αλεπού που κλέβει αυγά, και προσπαθούσε να φέρει την δυστυχία στην αιώνια εχθρό της, τελικά όμως με τα χρόνια αφιερώθηκε στην εύρεση σκανδάλων, της υψηλής κοινωνίας του Παρισιού. Στο πίσω μέρος όμως, της σκοτεινής ψυχής της, πίστευε με λύσσα, ότι θα ερχόταν η μέρα που η Κάντυ θα πλήρωνε...
Το τηλεφώνημα του αδερφού της, δεν την είχε αναστατώσει απλώς. Την εξαγρίωσε. Αυτό που είχε κάνει η Κάντυ ήταν το ποτήρι που ξεχείλισε.
- ''Δεν θα το επιτρέψω ποτέ!'' ούρλιαξε μανιασμένη και διέταξε να της ετοιμάσουν το τζετ.
Αναχωρούσε για την Αμερική σήμερα.
Θέλω να είσαι ελεύθερη
Το δείπνο στο Λέικγουντ εκείνο το βράδυ, πέρασε τελικά μέσα σε μια πολύ όμορφη και ζεστή ατμόσφαιρα, παρόλη την ένταση της μέρας. Ο Άρτσυ είχε ξαναβρεί το κέφι του, και με την βοήθεια λίγου παραπάνω κρασιού, τους διασκέδασε αρκετά, με τις ιστορίες από την εποχή που φοιτούσαν στο κολέγιο του Αγίου Παύλου και την ακατάπαυστη προσπάθεια του αδερφού του Στίαρ ,να ανακαλύψει τρόπους επικοινωνίας με την Κάντυ.
"Γλυκές αναμνήσεις, ξέγνοιαστα νιάτα... Καλέ μου Στίαρ... πόσο μεγάλοι νιώθαμε τότε...", νοστάλγησε η Κάντυ.
Κανείς εκ των τεσσάρων δεν μπορούσε ακριβώς να φανταστεί την θύελλα που θα ερχόταν αύριο, αν και η Κάντυ ήταν προετοιμασμένη για τα χειρότερα. Οι ανακοινώσεις που είχε σκοπό να κάνει, δεν θα σόκαραν μόνο τον Νηλ, αλλά δυστυχώς και όλους τους άλλους. Δεν ήθελε να πληγωθούν τα παιδιά της, ούτε και οι φίλοι της, δεν μπορούσε όμως να πράξει διαφορετικά και ούτε ήθελε.
- '' Θα μου θυμώσουν Άλμπερτ...'' είπε η Κάντυ στην φωτογραφία του ,αργά το βράδυ, όταν πήγε στην κάμαρα της," Και συ τι θα κάνεις Κάντυ μου?" ,την ρωτούσε μες στο μυαλό της...
- ''..τι θα κάνω...? δεν ξέρω τι θα κάνω...''
" Θα ακούσεις την καρδιά σου Κάντυ μου...".
– ''Αποφάσεις, επιλογές...η ζωή μου πάντα σε μια δύνη επιλογών...", τα μάτια της πλημμύρισαν δάκρυα. Τώρα ήταν μόνη και μπορούσε να κλάψει. Δεν ήταν δάκρυα πόνου, ούτε δάκρυα λύπης, ήταν τα δάκρυα των αναμνήσεων...των επιλογών. Των δικών της επιλογών.
Ξάπλωσε στο κρεβάτι της και τα δάκρυα έτρεχαν ακόμη στα μάγουλα της, βουβά κυλούσαν ασταμάτητα..." μην κλαις Κάντυ μου... μην μετανιώνεις για την ζωή σου...εγώ δεν μετάνιωσα ποτέ Κάντυ μου...μη κλαις μικρούλα μου... το ξέρεις ότι είσαι πιο όμορφη όταν γελάς...είσαι πιο όμορφη και όταν κοιμάσαι!"...
- '' Τελικά δεν είσαι μόνο όμορφη όταν γελάς, αλλά και όταν κοιμάσαι!'' Είπε η ανδρική βαθιά φωνή στο ξανθό κορίτσι, που λιαζόταν γαλήνια στην κορυφή του λόφου.
- '' Άλμπερτ!'' πετάχτηκε επάνω και έπεσε στην αγκαλιά του.
- '' Κάντυ! Κάντυ μου!'' της είπε με την μοναδική του ζεστασιά.
- '' Αχ! Άλμπερτ νόμιζα ότι δεν θα σε ξαναδώ ποτέ! Γιατί άργησες να μου γράψεις!'' είχε τόσο παράπονο η φωνή της...'' Μου έλειψες, καλέ μου Μπερτ!''
- '' Και μένα Κάντυ μου, ήθελα να σου κάνω έκπληξη εγώ ο ίδιος! Πώς τα πήγα?!'' της χάιδεψε τα μαλλιά και η Κάντυ ένιωσε αμήχανα..." γιατί...? δεν ξέρω... κουτή Κάντυ... επειδή έχεις καιρό να τον δεις! ναι, ναι! αυτό είναι!"
- '' Νομίζω τα πήγες περίφημα! Με τρόμαξες για τα καλά!'' χαχάνισε χαρούμενη.
Ο Άλμπερτ καθώς κοίταζε τρυφερά το γλυκό της πρόσωπο ,δεν μπόρεσε να μην παρατηρήσει πόσο είχε ανθίσει η Κάντυ, αν και η ευγενική του φύση τον μάλωνε! Τρία χρόνια ήταν πάρα πολύς καιρός! "Νομίζω πως δεν γίνεται να το αναβάλλω άλλο..." ,σκέφτηκε και χωρίς να το καταλάβει, αναστέναξε σιγά. Η Κάντυ στην στιγμή το πρόσεξε.
- '' Θα ξαναφύγεις Άλμπερτ?...''
- '' Δυστυχώς ναι... Κάντυ μου...''
" Πάλι μόνη μου θα μείνω..." και μια μικρή υποψία υγρής γυαλάδας εμφανίστηκε στα πελώρια μάτια της. Ο Άλμπερτ το είδε και χωρίς να χάσει χρόνο συνέχισε.
- '' Κάντυ μου γι' αυτό τον λόγο ήρθα να σε δω από κοντά και δεν σου έγραψα...για να σου μιλήσω...''
Η Κάντυ κούνησε το κεφάλι... και του χαμογέλασε πλατιά... του έδινε τον χώρο να συνεχίσει.
- '' Κάντυ το ξέρεις ότι είσαι και επίσημα ενήλικη?''
- '' Ε... δεν είμαι και καμιά γριά Άλμπερτ!''
- '' Όχι... όχι, είπε μέσα απ' τα γέλια του, δεν είσαι Κάντυ μου!''
- '' Και τι αν είμαι ενήλικη Άλμπερτ...? Εγώ το ίδιο αισθάνομαι!'' και του 'βγαλε την γλώσσα.
- '' Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεσαι πλέον κηδεμόνα Κάντυ!'' της είπε το ίδιο ζέστα αλλά λίγο πιο σοβαρά.
- '' Αααα... κουτή που είμαι τελικά!'' ξεκαρδίστηκε. Ο Άλμπερτ όμως, είχε σοβαρέψει.
- '' Κάντυ τι θέλεις να κάνεις?''
- '' Τι εννοείς καλέ μου Άλμπερτ?'' την μπέρδεψε.
- '' Είσαι ευτυχισμένη εδώ Κάντυ? Πραγματικά ευτυχισμένη...? Έχεις μια ολόκληρη ζωή μπροστά σου, μπορεί να θέλεις να κάνεις κάτι... να σπουδάσεις... δεν ξέρω... ίσως ιατρική...!''
Ο Άλμπερτ ήταν καταιγιστικός! Η Κάντυ για πρώτη φορά από τότε που τον γνώριζε, τον έβλεπε και τον άκουγε να της μιλάει έτσι.
-''...δεν το έχω σκεφτεί... είμαι καλά εδώ Άλμπερτ, έχω τα παιδιά, το ιατρείο του κυρίου Μάρτιν, βοηθάω την κυρία Πόνυ... πρέπει...'' η φωνή της έσβησε.
- '' Τι δεν έχεις σκεφτεί Κάντυ μου?!'' Ο Άλμπερτ είχε θυμώσει τώρα.'' Δεν έχεις σκεφτεί τι θέλεις να κάνεις με την ζωή σου από 'δω και πέρα?! Είσαι εδώ τρία χρόνια! Θα περάσεις εδώ όλη σου την ζωή?!''
Πάγωσε.
- '' Δεν ξέρω...''
Τα πρώτα δάκρυα έκαναν την εμφάνιση τους.
Της πήρε τρυφερά το χέρι μέσα στα δικά του...
- '' Εγώ ξέρω Κάντυ μου...ήρθες εδώ για να παγώσεις τον χρόνο... και την καρδιά σου για να μην πονάς για τον Τέρρυ!''
Πόνος!
- '' Δεν σκέφτομαι πια τον Τέρρυ!'' του φώναξε μέσα απ' τα δάκρυα της γεμάτη πείσμα.
Ο Άλμπερτ ανάσανε βαθιά...
- '' Μην γίνεσαι ψεύτρα Κάντυ, ενώ δεν είσαι...''
- '' Δεν τον σκέφτομαι σου λέω!...Άλμπερτ, γιατί... γιατί τα σκαλίζεις?...''
Έσπασε.
- '' Πρέπει...''
- ''...γιατί...αχ, γιατί καλέ μου Μπερτ...''
-'' Γι' αυτό!''
Και με μια κίνηση, που η Κάντυ με τίποτα στον κόσμο δεν την περίμενε, έπιασε το πρόσωπο της με τα δυο ζεστά του χέρια και σταθερά το έφερε μια ανάσα απόσταση από το δικό του! Η καρδιά της Κάντυ χτύπησε δυνατά, "...Άλμπερτ... Τέρρυ... ζάλη...Άλμπερτ... το άρωμα του λόφου τόσο δυνατό..."
Με τα χείλη του ελάχιστα μακριά από τα δικά της, ψιθύρισε...
-''... κάποτε μου είχες πει, ότι ο Τέρρυ σε βοήθησε να ξεπεράσεις τον Άντονυ, ότι χωρίς να το καταλάβεις τους αγαπούσες και τους δυο, μόνο που με τον Τέρρυ σταμάτησες να πονάς για τον Άντονυ...δεν το έκανε ο Τέρρυ αυτό γλυκιά μου Κάντυ, εσύ μόνη σου το έκανες! Μόνη σου άνοιξες τα μάτια και τελικά είδες ότι η αγάπη, έχει πολλές μορφές και δεν χάνεται ποτέ!
Και αν κάποτε πονάμε για μια αγάπη, κάποια στιγμή σταματάμε να πονάμε και απλά αγαπάμε...Δεν σταμάτησες να αγαπάς τον Άντονυ, όταν δεν πονούσες πια γι' αυτόν... ούτε θα πάψεις να αγαπάς τον Τέρρυ, αν δεν λες το όνομα του με πόνο μια μέρα...''
Και με αυτό την φίλησε τρυφερά, σχεδόν ανεπαίσθητα στα χείλια...
Δεν είχε φωνή για να μιλήσει...νόμιζε ότι δεν θα ξαναμιλούσε ποτέ...Ο Άλμπερτ την χάιδεψε με το ζεστό του βλέμμα.
- ''...ποτέ δε σου ζήτησα κάτι για μένα Κάντυ...άμα σου ζητήσω τώρα μια χάρη... θα μου την κάνεις?''
-''...ναι...'', ψέλλισε... τελικά είχε φωνή!
- ''...ο Τέρρυ βρίσκεται στην Σκωτία...''
"...ο Τέρρυ στην Σκωτία...? το θέατρο..? η Σουζάνα?..νόμιζα ότι μετά το Ροκστόουν..."
- '' ...κάνουν περιοδεία στην Ευρώπη με τον θίασο για τον Άμλετ"...
ο Άλμπερτ αναστέναξε σταθερά.
- ''...δεν... δεν καταλαβαίνω Άλμπερτ...''
-'' ...θέλω να πας και να τον βρεις''.
- '' Άλμπερτ!... '' την πονούσε...
- ''... να τον βρεις και να τον αποχαιρετήσεις Κάντυ! Εκείνη την μέρα, στην Νέα Υόρκη δεν τον αποχαιρέτησες...εκείνη την μέρα... έθαψες απλά τον πόνο σου... όπως έθαβες τον πόνο σου για τον Άντονυ... και μια μέρα σταμάτησες να πενθείς και του είπες αντίο, δεν ήταν ζωντανός αλλά του το είπες και ελευθερώθηκες μικρή μου Κάντυ!...θέλω να σταματήσεις να πενθείς για τον Τέρρυ... θέλω να του πεις αντίο!...''
" ...δεν μπορώ... αχ... Άλμπερτ μου..."
- '' Αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να σε βοηθήσω γλυκιά… γλυκιά μου Κάντυ!...θέλω να είσαι ελεύθερη...''
