Hoofdstuk4:
Samantha kleedde zich vlug aan, greep haar bezem en liep haastig de trap af. Tom stond hun op te wachten, hij was lijkbleek en plukte nerveus aan zijn gewaad terwijl hij iets tegen zichzelf mompelde. Als Samantha niet had geweten dat Tom een normaal iemand was, had ze gedacht dat hij gestoord was en al vijf jaar in behandeling was in een instelling. Toen ze voor zijn neus stopte en hem grimmig aankeek, leek hij te merken dat zijn team voor hem stond.
"Goed," zei hij nerveus, "we kunnen beter gaan." Hij marcheerde naar de deur. Iedereen haalde hun schouders op en volgde hem. Eenmaal bij de Grote zaal ging Samantha echter naar de Ravenklauw tafel. Bibi en Lumina zaten al te eten, Lumina geeuwde en strekte zich uit.
"Hoi," zei Samantha en ging naast ze zitten. Nerveus nam ze een sneetje toast en besmeerde hem met confituur. Ze liet haar blik door de zaal glijden en zag dat zelfs Potter wat nerveus was. Toen keek ze naar boven en zag dat het lichtjes bewolkt was dus het zou kunnen regenen. Ze trok haar trui goed en nam een hapje van haar toast. Ze probeerde zichzelf op te peppen, maar dat lukte niet goed.
"Zal die zoeker van je team wel tegen een groter en zwaarder tegenstander dan haar kunnen spelen," zei een treiterige stem achter hun, "straks plet hij haar nog." Woedend keek Samantha achter zich en zag die voldane grijns van Malfidus. Gefrustreerd zette haar glas fruitsap met een klap op de tafel waardoor de inhoud er allemaal uitviel.
"Luister Malfidus, ik ben niet in de stemming om jouw stomme grapjes te verdragen, dus als je nu niet meteen oprot dan ram ik mijn bezem in je strot," schreeuwde ze. Lumina grijnsde en haar ogen waren groot van opwinding. Bibi keek Malfidus met haar gemeenste grijns aan, maar de rest leek echter geshockeerd door Samantha's plotselinge uitbarsting. Draco grijnsde niet meer, hij keek hun uitdagend aan.
"Gaan we dreigen," zei hij zacht maar toch nog hoorbaar. Samantha kneep haar ogen tot spleetjes.
"Als dat moet," zei Bibi in haar plaats, "dan wel ja. Rot op Malfidus! Het feit dat ik op je gezicht moet kijken, maakt me ziek."
"Wat is hier aan de hand," blafte niemand minder dan Sneep. Samantha haar ogen werden groot en ze draaide haar rode hoofd weg, in hoop dat niemand haar had zien blozen.
"Niets professor," zei Draco terwijl hij nog steeds Bibi aankeek, "helemaal niets." Hij draaide zich om en liep naar zijn eigen tafel. Sneep keek de drie meiden aan, nou Lumina en Bibi toch. Samantha zat nog steeds met haar rug naar hem gedraaid.
"Veel geluk jufrouw Middi," zei Sneep, Lumina verslikte zich in haar sap en kuchte alsof ze aan het stikken was. Bibi klopte op haar rug en Samantha's mond was opengevallen, maar Sneep schudde zijn enkel met zijn hoofd voordat hij naar de leraarstafel liep.
"Samantha," riep Mandy door de zaal en zwaaide verwoed met haar armen, "we moeten ons klaarmaken volgens Tom." Samantha stak het laatste restje toast in haar mond.
"Zwie jew Latew," zei ze en rende haar teamgenoten na.
In de kleedkamers heerste er een gespannen sfeer, Alise wiegde zichzelf zachtjes heen en weer en Tom deed vaak zijn mond open en dan weer dicht. Zack noch Anne maakten grapjes terwijl Lissie die staarde uit het raampje van de kleedkamers niet beseffend dat Mandy hetzelfde deed. Samantha zat een beetje afgezonderd van de rest en leek liep in gedachten verzonken tot een gil de kleedkamer vulde: "Kijk!" gilde Lissie. Ze wees naar de mensen die in verschillende groepjes naar buiten kwamen en langzaam vulde de tribunes zich.
"Goed," zei Tom nerveus en deed de deur open, "we moeten het veld op. Vergeet onze strategiën niet en… ach laat maar. We gaan!" De regendruppels vielen naar beneden en spatten uiteen, eenmaal ze de grond bereikten. De grond voelde drassig en modderig aan, bij iedere stap die men zette had je het gevoel dat je zou vastzitten. Potter zijn team kwam ook naar buiten. Aan hun zag je niet echt dat ze nerveus waren, ze gaven een uiterst kalme indruk. Mevrouw Hooch stond in het midden met haar fluitje, aan een ketting, in haar hand geklemd. Ze trok het over haar hoofd. Beide teams gingen over elkaar staan. Samantha stond voor Ginny Wemel. Ze was goed, zeer goed.
"Ik wil een eerlijk spel," zei ze en liet de beukers en de snaai los, "teamleiders, heef elkaar een hand." Harry en Tom gaven elkaar nors kijkend een hand. Ze knikte en stak het fluitje in haar mond. Samantha hoorde niets meer wat rondom haar gebeurde. Ze concentreerde zich volop op de slurk die mevrouw Hooch in haar handen had. Het fluitsignaal weergalmde in haar oren, het signaal dat de wedstrijd van start was gegaan. Ze schoot omhoog.
"En we zijn begonnen. Tirion heeft de slurk te pakken, hij past naar Middi, Middi gooit naar Meer. De slurk wordt afgepakt door Wemel," zei Balens. De presentator sinds vorig jaar. Samantha ging het roodharig meisje achterna dat Ginny noemde.
"Komaan sneller," mompelde ze en toen ze Ginny had ingehaald haf ze een stomp in haar zij en trok de bal uit haar handen. Ze draaide zich vliegensvlug om en ging op het doel af. Ze gooide naar Tom die hem in het doel sloeg. Ron, die spijtig genoeg nog altijd wachter was, werd even rood als zijn haar.
"Mooie Tom," zei Mandy en stak haar duim naar hem op. Hij knikte en glimlachte naar Samantha die terug glimlachte. Maar er ging iets fout. Iets ongelofelijks fout. Toen ze net de bal wou afpakken, zag ze die beuker te laat en kreeg ze hem volop in haar maag. Ze gleed van haar bezem en snakte naar adem terwijl ze naar beneden viel. Ze hoorde in de verte een geluid maar voor haar ogen was het een waas. Alles was vervormt tot iets anders. Iets dat niet te beschrijven was. Alles ebde weg tot ze op een bepaald moment niets meer voelde.
Ze had blijkbaar uren geslapen al leken dat voor haar maar, een paar minuten. Haar hoofd voelde zwaar aan en leek open te scheuren. Ze had ook een zure smaak in haar mond die haar misselijk maakte en haar keel was kurkdroog. Alles was nog altijd wazig als ze haar ogen open deed. Ze zag enkel een paar duistere figuren zonder enige omtrek.
"Wat is er gebeurd," zei ze moeilijk. Ze kroop recht door op haar ellebogen te steunen. Nog steeds zag ze niet wie wie was en nog voor ze helemaal recht zat, werd ze tegen haar bed aangedrukt. Ze hapte naar adem.
"Ben je gek," zei Madame Plijster, "goed, ik geef je een drankje maar je moet het uitdrinken en niet uitspugen." Ze keek Samantha veelbetekend aan terwijl zijzelf niet eens wist waarover Madame Plijster het had. Ze liep naar een kast, openende die en nam het drankje met een paarse kleur eruit.
"Voor wat dient het?" zei Samantha angstig. Ze nam niet graag medicijnen, ze had er de pest aan. Ze had sowieso al een gore smaak in haar mond.
"Zodat je volledig hersteld," zei een ijzige stem naast haar waardoor ze bijna uit haar bed viel.
"Severus, jij… ze is gisteren nog maar pas gevallen, ik heb geen zin om het nog een keer mee te maken." Zei Madam Plijster kwaad en duwde hem uit de weg. Hij keek haar koud aan. Ze hoorde haastige voetstappen in de gang.
"Professor ik wil haar zien en niets of niemand die mij zal tegenhouden! Zelfs Vilder zijn kat zal en kan mij niet tegenhouden." gilde Lumina, "IK MEEN HET. Zeg het hem Bibi! Iemand?" Samantha hoefde niet eens haar best te doen om te luisteren want Lumina leek het wel voor het hele kasteel te gillen. De deur ging langzaam open. Bibi en Lumina stapten haastig binnen met op de voet gevolgd door Perkamentus, die waarschijnlijk weer met dezelfde geheimzinnige glimlach en met fonkelende ogen kwam naar binnen kwam lopen. Lumina duwde Professor Sneep ruw opzij (wat een gewoonte leek te worden), die belande in de stoel naast het bed. Bibi vroeg zich af wat er zou gebeurd zijn als die stoel er niet had gestaan. Toen zich een grappig beeld aandiende verscheen er een grijns op haar gezicht en ze mompelde: "En hopla met de beentjes in de lucht." Professor Sneep keek haar niet begrijpend aan maar, Samantha verslikte zich in de toverdrank en Lumina barste in lachen uit. Professor Perkamentus glimlachte ook maar toen hij Sneep verbitterd zag kijken, stootte hij een flauw hoestje uit.
"We dachten dat je dood was," zei Lumina met allemaal wilde gebaren en haar hand ging rakelings langs Sneep zijn neus, Bibi keek Lumina droog aan en kuchte, " oké dan. IK dacht dat je dood was. Maar ik heb alles geprobeerd. Ik heb zelfs mijn schoen in het gezicht van Potter gesmeten en wild naar jouw gebaard maar hij gebaarde iets lelijks terug naar mij." Lumina keek beledigend.
"En ik heb Madame Hooch haar fluitje in een plaats waar de zon nooit schijnt gestoken omdat ze het blijkbaar belangrijker vond om Lumina en Potter uit elkaar te houden, ik heb hem beledigd," ze wees naar Sneep die bijna een vinger in zijn neus kreeg, "dus nu heb ik strafwerk en ik heb natuurlijk Lumina aangemoedigd om haar tweede schoen naar Potter te gooien," beide meiden grijzend, "en hij raakte hem… wel op een iets gevoeligere plek maar toch!" Nu grijnsde professor Sneep ook en wou Lumina bijna om de hals vliegen van geluk. Gelukkig voor Lumina deed hij dat niet. "No more Potters will walk on this earth," zei Bibi grijzend. Professor Sneep kuchte alsof hij iets wilde zeggen. Lumina draaide met haar ogen.
"En professor Sneep heeft je naar het kasteel gedragen dus nu mag ik hem niet meer bedreigen om hem met zijn haakneus in zijn ketel te duwen," Sneep knikte goedkeurend en Lumina vervolgde nu zo stil dat alleen Bibi en Samantha het konden verstaan, "maar ik vond een oplossing. Het kan nog altijd in die van Draco."
"Goed," zei Perkamentus plotseling waardoor iedereen verbaasd naar hem keek. Ze hadden niet eens gemerkt dat hij er nog bijstond, "ik denk dat je beter bent en het liefst naar je leerlingenkamer wilt," Samantha knikte, "goed,ik ga maar weer naar mijn kantoor." Hij liep neuriënd naar de deur en schonk iedereen nog een warme glimlach. Het was even stil. "Wat zei ik ook al weer?" vroeg Samantha en dacht diep na.
"Je zei juist niets," zei Lumina droog en trok Samantha uit bed.
"Ik heb een pyjama aan," siste Samantha die helemaal rood werd en haar arm probeerde los te trekken. "Nou en, kleed je dan toch aan."
"Lumina," zei Bibi, "ik denk niet dat ze dat wilt." Ze keken alledrie naar de verbijsterde Sneep die eruit zag alsof hij juist zijn spiegelbeeld had gezien.
Met grote ogen bleef Sneep naar de drie vrienden staren, hij kon niet geloven dat zeker twee van de drie zijn aanwezigheid waren vergeten. Een smalle grijns verscheen op zijn gezicht en langzaam sloeg hij zijn armen over elkaar. De drie vrienden dachten bijna dat hij Samantha uitdaagde om zich voor hem om te kleden, maar dat kon toch nooit waar zijn. Of misschien toch wel?
"Draai je hoofd weg! Draai je om jij... jij ... JIJ SEKSUEEL GEFRUSTREERDE HAAKNEUS," schreeuwde Lumina tegen Sneep, wiens ogen nu zo groot waren als theeschoteltjes. Bibi proestte eerst maar hield op. Ze was hoofdmonitor. Dit kon ze niet maken.
"Twintig punten van Ravenklauw," siste professor Sneep kwaad maar toch met een lichte blos op zijn wangen. Lumina leek het niet te deren. Ze keek hem uitdagend aan.
"Wat is hier aan de hand," zei madame Plijster die uit haar kantoortje terug naar binnen kwam gelopen met een kistje onder haar linkerarm. Toen niemand antwoord haf, ging ze er niet ver op in, "Severus, ik moet je nog spreken over iets. Kom je even mee?" Samantha's blik gleed naar professor Sneep die vlug de andere kant opkeek en madame Plijster volgde. Lumina stak haar tong uit.
"Hehe die is weg, kop op Samantha!" zei ze en trok Samantha het bed uit, "ik wil vanavond nog hier weg. Ik moet Blaise nog altijd terugpakken." Bibi trok een wenkbrauw op.
"Hij heeft helemaal niets gedaan," merkte ze droog op. Lumina grijnsde, "dat is het juist." Samantha lachte maar voelde zich nog steeds niet helemaal honderd procent. En professor Sneep heeft je naar het kasteel gedragen dus nu mag ik hem niet meer bedreigen om hem met zijn haakneus in zijn ketel te duwen. , hoorde ze Lumina nog steeds zeggen. Bibi keek haar doordringend aan. "Weet je zeker dat alles oké is?" Samantha knikte al was dat niet echt overtuigend.
"Gaan jullie alvast," zei ze bibberig, "ik kom zo wel." Ze nam haar kleren en trok haar pyjamabroek uit die ze achter zich heen gooide. Bibi reikte haar spijkerbroek aan, Samantha trok hem vlug aan. "Het zal wel gaan, ga gewoon al maar." Onzeker wierp Bibi een laatste blik op Samantha toen ze de deur van de ziekenzaal sloot en Samantha alleen achterliet. Ze hoorde stemmen vanuit het kantoortje van Madame Plijster, ze hoorde de voetstappen op de hal, maar verder was het stil. Ze kleedde zich verder om. Haar kleren voelden stijf aan en ze vroeg zich af wie ze gewassen had. Ze streek haar haren achter haar oren en stak haar pyjama in haar tas. Pas toen merkte ze dat haar zwerkbalspullen hier niet lagen. Paniekerig keek ze onder het bed. Ze hoorde iemand kuchen achter haar, zijzelf gromde. Ze draaide haar hoofd en keek naar professor Sneep. Het leek wel, hoe meer ze probeerde hem te ontwijken, hoe meer hij juist in haar buurt was.
"Waar zijn mijn zwerkbalspullen?" zei ze half hysterisch terwijl ze besloot maar niet onder zijn gewaad te kijken, daar zou het vast niet zitten (spijtig genoeg). Hij zuchtte geïrriteerd. "Die heeft jufrouw Tirion weggebracht," zei hij verveeld.
"Oh," zei ze droog en bloosde terwijl ze naar de deur schuifelde. Ze nam de klink vast en probeerde wanhopig de deur open te duwen. "Je moet trekken," hoorde ze haar professor spottend zeggen. Ze werd nu bijna even rood als haar haar. Ze trok de deur hevig open en gooide hem toen dicht terwijl ze niet probeerde na te denken aan haar flater van daarnet.
Maar ze kon aan niets anders denken. Dit gebeurde nu altijd bij haar, dacht ze terwijl ze met haar mouw over haar gezicht veegde. Ze had geen zin in eten dus besloot eerst een bezoekje te brengen aan haar slaapzaal.
Daar aangekomen gooide ze haar zak op haar bed en zocht in haar hutkoffer achter andere kleren. Deze zaten niet goed. Ze haalde een rode T-shirt, een zwarte trui en een spijkerbroek tevoorschijn. Ze verfriste zich en trok haar andere kleren aan terwijl ze zich de dingen probeerde boven te halen. Ze kon zich niet veel meer herinneren van de wedstrijd, alleen iets dat hard in haar maag belande en ze van haar bezem af gleed. Ze moest weer denken aan het feit dat Lumina een schoen tegen Potter zijn gezicht had gegooid en lachte. Het zou haar niet verbazen als Lumina zelfs Bibi had gegooid of nog leuker, hem die schoen had laten opeten. Ze liet zich neervallen op haar bed en belande op iets hard. Ze ging rechtop zitten en wreef over haar achterhoofd terwijl ze keek wat er lag. Haar bezem. Opgelucht haalde ze adem en zette hem naast haar bed. Er was geen krasje aan in vergelijking met haar.
"Nou ja," mompelde ze tegen haarzelf, "misschien is het ook beter van niet. Ik heb het tenminste overleefd." Ze kamde haar haren en legde de borstel terug op haar nachtkast. "Misschien moet ik toch maar wat gaan eten." Ze liep naar beneden waar maar een paar leerlingen zaten. Men keek even op in verbazing maar zei toch maar niets. Mooi zo, ze had geen zin in vragen. Ze liep richting Grote Zaal, negeerde Draco's gelach en liep regelrecht naar de Ravenklauw tafel. Daar ging ze naast Bibi zitten die toekeek hoe Lumina rondjes liep met Blaise achter haar aan.
"Haat en liefde liggen heel dicht bij elkaar," zei Luna vaag. Samantha keek haar verbaasd aan maar schudde haar hoofd. "Voel je je al beter," zei Bibi terwijl ze een slokje van haar water dronk. Samantha knikte hevig. "Ja hoor," zei ze glimlachend. Bibi keek naar de Oppertafel, haar blik bleef rusten op Sneep toen wende ze haar blik af en keek Samantha doordringend aan. Samantha voelde haar wangen warm worden en wende haar blik af
"Ik heb reuze honger," zei ze nerveus en nam aardappelen uit de dichtstbijzijnde kom. Bibi trok een wenkbrauw op maar bleef Samantha grijzend aankijken. Ondertussen ergens in de verte hoorde je iemand schreeuwen "Montagné!" en het gelach van iemand Lumina. Ze huppelde door het menigte met een woedende Blaise achter zich aan, die onder de aardappelpuree zat.
Een woedende Sneep kwam aanbenen maar Lumina liep ondertussen hard weg naar buiten, nog net kon iedereen horen hoe Lumina schreeuwde: "Haakneus, ik irriteer meneer Zambini helemaal niet. Trouwens hij zei dat hij de aardappelpuree lekker vond. LAAT ME GEWOON LOS NEUS. BIBI DOE DAN TOCH IETS. NEE IK ZWIJG NIET!"
"Ik ga even Lum haar leven gaan redden," zei Bibi en stond iets wat teleurgesteld op, "jij blijft hier!" Ze keek Samantha met een als – je – je – toch – verroerd – ben – je - dood blik aan. Samantha knikte gehoorzamend en ging verder met eten. Ze was toch nog niet van plan terug te keren naar haar slaapzaal. "Wie is er gewonnen?" vroeg ze aan Luna die zachtjes neuriënd naast haar, heen en weer zat te wiegen. Het meisje keek haar aan met die grote, uitpuilende ogen. "Huffelpuf. Een roosharig pluizig ding viel die jongen met het litteken aan waardoor de zoeker van Huffelpuf met gemak de snaai kon vangen. De jongen was niet blij." Samantha haar mond was opengevallen en Luna ging verder met heen en weer wiegen alsof er niets was gebeurd. Ondertussen kon iedereen weer meegenieten van het geschreeuw op de gangen. Ik vraag me af wat er gebeurd, dacht Samantha terwijl ze keek naar de deuren van de zaal. Opeens kwam Perkamentus met naast hem Sneep de zaal binnenlopen. Perkamentus voerde glimlachend een gesprek met Sneep die even zuur keek als een doos zure melk met daarachter een breed glimlachende Lumina en Bibi. Lumina besloot nu dat ze best Blaise niet meer zou irriteren dus ging ze nu Potter gaan irriteren met het feit dat hij verloren had, Bibi echter liep weer naar Samantha en keek tevreden toen ze zag dat Samantha was blijven zitten.
"Professor Perkamentus redde ons. Soms is het een geweldige man… soms dan," zei Bibi opgewekt, "maar Sneep vond het niet zo leuk. Spijtig dat je er niet bij was." Samantha opende protesterend haar mond: "je zei dat ik moest blijven zitten!"
"Had dan niet geluisterd," zei Bibi simpel en grijnsde naar Samantha die geïrriteerd keek. Ze sloeg haar armen over elkaar terwijl ze kwaad naar de grijnzende Bibi probeerde kijken. Bibi schudde haar hoofd en klakte haar tong. "Samantha, ik weet dat er iets aan de hand is," zei Bibi terwijl ze een lok los zittend haar achter haar oor stak, "het duurt niet lang voor ik weet wat." Met die woorden beëindigde ze het gesprek want Lumina plofte naast hun neer met een gelukzalige glimlach op haar gezicht.
