Marius Barca grants Xena a favour in exchange for her loyalty.
Lanista
Xena zat in een klein vertrek op een houten brits. Ze voelde zich zwak en was uitgehongerd. Op een tafeltje voor haar stond een dampende schotel; het rook helemaal niet slecht. Een aarden kruik met pittige kruidenwijn vervolledigde haar dis. Een verzorger had het haar zojuist gebracht, met de melding dat Doctore spoedig zou langskomen.
Met trillende hand nam ze de houten lepel en schepte wat vlees uit het bord. De krachtige smaak van het voedsel bedwelmde haar bijna, ze had in geen dagen gegeten en voelde opeens dat ze uitgehongerd was. Ze schrokte het bord leeg.
"Aan de beterhand, hmmm?"
Ze keek op. De lanista in de deur van het kleine vertrek keek welwillend op haar neer. Ze wou opstaan maar de man wees haar met een handgebaar terug.
"Ik ben blij van te zien dat ge het gehaald hebt, Xena, zelfs de maenaden konden u niet tegenhouden. Geen dwaasheden nu; de meester wil u zien. Ge hadt hem een vraag te stellen, weet ge nog? Maar ik raad u aan goed na te denken en deze uitzonderlijke gelegenheid niet te verspillen. Herinnert ge u nog wat de reden was van uw verzoek?"
"Ja... Ik wil Ga– " Ze beet op haar tong en keek in haar bord.
" – Gabrielle, wie dat ook moge zjn. Ik weet het. Gij hebt in uw koortsdromen niet anders gedaan dan haar naam genoemd, gepreveld, uitgeschreeuwd. Deze Gabrielle moet veel voor u betekenen."
Een rode blos verscheen op Xena's wangen. Ze beet op haar lip en zei niets. De man voor haar had haar bij haar aankomst in de ludus zwaar gegeseld om haar tot gehoorzaamheid te dwingen, en toch voelde ze op een of andere vreemde manier dat hij betrouwbaar was. Ze richtte langzaam haar hoofd op en keek hem recht aan.
"Gabrielle betekent alles voor mij – Doctore. " Het kwam er aarzelend uit, maar de lanista knikte goedkeurend. Ze was haar eed dus niet vergeten. Hij kwam naar de tafel toe en zette zich tegenover haar neer. Ze ontweek zijn blik – haar opkomende tranen waren enkel haar zaak. Hij strekte zijn arm uit; zijn hand raakte haar aan daar waar een zilveren druppel over haar wang naar beneden gleed.
"Tranen. Die heb ik hier al in geen jaren meer gezien – "
Verder dan dat kwam hij niet. Ze had bruusk zijn hand gegrepen en hield zijn onderarm tegen het tafelblad gedrukt. Voor ze een andere beweging kon maken voelde ze een mespunt tegen haar keel.
Xena liet de arm los. De lanista drukte met zijn mes haar kin omhoog, greep de ketting tussen haar polsen en trok haar hard naar zich toe. Zijn gezicht was vlak bij het hare. Ze keken elkaar doordringend aan, van geen wijken weten willend.
"Zottin! Besef nu eindelijk eens dat uw verzet zinloos is! Denkt gij dat ge ook maar iets kunt doen? Weet gij wel welke straffen er staan op insubordinatie, laat staan op geweld tegen uw oversten? Wat ge hebt meegemaakt in het strafkrocht was maar een voorsmaakje. Als gij uw Gabrielle ooit wilt terugzien doet ge vanaf nu zonder morren wat ik zeg, begrepen?!"
Xena sloeg haar ogen neer en knikte woordeloos. Inwendig vervloekte ze haar zwakheid. Meer dan ooit verlangde ze terug naar de duistere Xena, de onbewogene, de meedogenloze die geen emoties en geen angsten kent. Met een uiterste krachtsinspanning drukte ze het beeld van Gabrielle weg uit haar bewustzijn. Haar trekken verhardden zich.
"Vergeef mij, Doctore. Ik ben nog altijd niet helemaal mezelf. Maar het zal niet meer voorvallen, dat beloof ik u."
Haar stem had nu een andere, diepe, bronzen klank. De zwarte reus loste haar.
"De diensters komen u zo dadelijk halen. Ge zult gebaad worden en gekleed, en voor de meester gebracht. Eén ook maar enigzins verdachte beweging, één onvertogen woord, en ik executeer u ter plekke. Is dat duidelijk?"
Xena slikte onmerkbaar iets weg. "Dat is duidelijk, Doctore," antwoordde ze op effen toon.