4. The Prince`s World

Harry zuchtte en probeerde zich opnieuw te concentreren. Het was al lastig genoeg om deze stomme vloek onder de knie te krijgen zonder de irritante pijn in zijn litteken. Hij probeerde nog eens zijn aandacht op Bella te richten terwijl ze door ging over hoe hij zich moest concentreren op het breken van het bot en het echt willen doen. Het was de enige manier waarop de bot brekende vloek zou werken. Haar praatje over pijn liet Harry zijn hoofdpijn erger voelen. Hij wierp haar een woedende blik toen zij duidelijk aan het genieten was van het feit dat het Harry voor een keer niet lukte om iets op te pikken waar zij zelf zo goed in was.

"Aww, wat is er aan de hand Prins? Hebben we een slechte dag?" Giechelde ze terwijl ze keek hoe hij over z`n voorhoofd wreef

"Rot op Bella, ik ben vandaag niet in de stemming voor jou gekke trekjes." Antwoordde hij terwijl hij zijn voorhoofd kneedde met zijn knokkels.

Haar gemene glimlach verdween meteen van haar gezicht en ze rende naar Harry.

"Harry, gaat het wel? Is het je litteken weer? Sorry Harry, ik realiseerde het niet."

Ze bood haar excuses aan terwijl ze zijn handen van zijn voorhoofd probeerde af te trekken en probeerde te bepalen hoeveel pijn Harry had. Harry probeerde het, het best te blokkeren als hij kon. Hij haatte dit. Hij was het zat om de bui van zijn vader te ontvangen. Toen hij jonger was, vroegen Malfidus en de andere trouwe Dooddoeners aan Harry of zijn litteken erg pijn deed voordat ze naar binnen gingen om Voldemort te zien. Als het niet pijn deed van tevoren, deed het zeker pijn nadat ze naar binnen waren.

Harry knarste zijn tanden en probeerde weg te gaan van Bella. Dit kon hij wel zonder haar.

"Bella, het gaat goed. Laat me gewoon even alleen. We kunnen verder gaan met trainen als vader is gekalmeerd."

"Oké Harry. Laat het me weten als je klaar bent."

Bella liet hem los en ging weg uit zijn kamer. Zij kwam bij de deur en draaide zich om om hem te zien wrijven over zijn litteken. 'Hij is te trots voor zijn eigen bestwil.' Dacht ze.

"Harry ik ben zo terug met wat pijn verzachtende drank, en ik wil niets horen over dat je het niet nodig hebt!"

Harry glimlachte zwakjes naar haar en knikte. Hij zou geen nee zeggen tot wat pijn verzahctende drank op dit moment. Hij vond Bella echt aardig; het was alleen wanneer ze te moederlijk over hem werd waardoor hij zich ongemakkelijk voelde.

Zij trainde hem het meest, samen met zijn vader. Ze was een goede lerares en hij kon zien dat ze veel om hem gaf. Hij wist alleen niet of dat wel zo slim was, aangezien zijn vader altijd vertelde hoe slecht het was om van iemand te houden en dat het alleen maar je krachten verzwakte. Hij kon niet klagen omdat hij zelf ook veel om Bella gaf. Ze had hem immers opgevoed.

Hij was zo druk aan het denken dat hij Bella niet hoorde terugkomen.

"Hier." Zei ze toen ze het kleine flesje in zijn hand duwde.

Harry nam het dankbaar aan en gooide de drank in een slok naar binnen. Het effect was ogenblikkelijk maar de pijn in zijn litteken verzachtte maar een beetje. Het zou pas helemaal weggaan als zijn vader van de woede af was die Harry de pijn bezorgde.

"Waarom besluit hij altijd zo chagrijnig te zijn als ik er ben?" Vroeg Harry ellendig.

"Wees niet zo respectloos Harry!" snauwde Bella meteen.

Het lukte Harry om zacht tegen zichzelf te grinniken voordat hij een boze blik toewierp.

"Het spijt me dat ik niet geniet van het feit dat mijn hoofd in tweeën splitst!"

"Hij doet het niet expres, Harry. Hij zou jou nooit pijn laten lijden, zeker niet door zijn schuld."

Harry wilde antwoordde toen een vreselijk pijnlijke klopping hem weer zulke pijn aandeed dat hij zijn hand tegen zijn hoofd duwde en siste van de pijn. Bella was onmiddellijk bij Harry zij terwijl ze zich zorgen maakte over wat haar Heer zo woedend maakte.

"Dat was het! Ik ga kijken wat hem zo boos maakt!" Met dat gezegd stond Harry op, greep zijn zilveren masker en ging naar de deur.

Hij was binnen een paar minuten in zijn vader`s deur. Harry was tien jaar oud toen hij alle geheime routes in en uit Villa Vilijn leerde. Harry had nu het masker voor zijn gezicht en klopte op de deur. Zonder op een antwoord te wachten, opende Harry de deur naar zijn vader`s privé overleg ruimte. Heer Voldemort was in de haast verbaasd om zijn jonge erfgenaam te zien, maar hij realiseerde snel waarom hij er was. Onmiddellijk begon hij zijn mantra de woede te kalmeren. Hij hefte ook de Crucio op waaronder hij Kwast had geplaatst. De ellendige Dooddoener stond langzaam op, zijn ledematen hevig schuddend.

"Meester … v-vergeef me … M-meester … het z-zal n-nooit meer g-gebeuren …"

"Stilte!" Siste Voldemort en maakte duidelijk aan Kwast dat hij weg moest gaan. Dankbaar voor de komst van de Prins, ging Kwast snel weg.

Toen hij weg was, haalde Harry zijn masker weg en keek recht naar zijn vader.

Heer Voldemort werd direct kalm door alleen maar naar Harry te kijken. He glimlachte en wenkte Harry dichterbij. Harry kwam een aantal stappen naar voor en stopte. Harry was de enige die niet hoefde te buigen voor zijn vader.

"Harry wat is er aan de hand?" vroeg hij.

Harry trok een wenkbrauw omhoog bij deze vraag.

"Ik dacht, laat ik even langsgaan om te kijken waarom mijn hoofd open barst." Zei Harry met de zoetste stem die hij kon.

Heer Voldemort zou ieder ander direct vermoord hebben als die in zo`n ondankbare toon tegen hem sprak. Harry was echter anders dan ieder ander. Hij was immers de Heer Voldemort`s enige zoon.

"Die idioot van een Kwast bracht me verontrustend nieuws. Het blijk dat Riley een handlanger had."

Harry`s woede en frustratie verdwenen gelijk en hij ging gelijk over in de strijder modus.

"Wat is uw bevel, vader?" Vroeg hij zonder emotie in zijn gezicht.

Heer Voldemort liep naar zijn zoon, legde zijn witte knokige hand op Harry`s schouders en staarde in zijn ogen.

"Vermoord de rat!" Zei hij en Harry`s ogen werden onmiddellijk koud en zonder emotie of gevoel.

Hij liet zijn vader zijn brein binnen en snel had hij alles wat hij nodig had voor zijn missie. Harry had nu een naam een adres en een gezicht. Dat was alles wat hij nodig had.

Hij wilde zich omdraaien en zijn vader hielp hem juist steviger vast. Hij legde een lange vinger onder zijn kin en tilde zijn hoofd op zodat hij in de smaragd groene ogen kon kijken.

"Het spijt me dat ik jou hiermee onrecht heb aangedaan Harry. Je weet hoe erg ik het haar om je in mijn emoties te trekken."

Harry glimlachte, een beetje warmte verscheen in zijn groene ogen.

" Ik weet het vader, het werd gewoon een beetje te veel deze keer en daarom kwam ik kijken wat er mis was."

Voldemort keek hoe Harry zich omdraaide en zijn kamer verliet. Hij had nooit gedacht dat er zo`n verbinding zou ontstaan met zijn erfgenaam toen hij Harry het litteken gaf. Hij had zelfs medelijden met het arme kind. Hij lijdde als Voldemort sterke emoties voelde. Het maakte niet uit of hij blij was of boos. Enige intense emotie bracht hem in niets anders dan intense pijn. Voldemort had beloofd dat hij om zijn emoties zou letten als Harry in de buurt was. Natuurlijk kon Voldemort als Harry weg was op een van zijn missies zo blij of boos zijn als hij maar wilde zonder Harry pijn te doen. Het leek erop dat Harry alleen pijn had wanneer hij dicht bij de Heer van het Duister was. Als hij weg was kon Harry nog steeds zeggen of Voldemort blij of boos was, maar dat was alleen een kleine pijn die hij kon weg blokken.

Heer Voldemort zat op zijn troon en dacht geduldig aan Hunt. Hij had dit aan moeten zien komen. De vieze rat zou betalen! Daar zou Harry wel voor zorgen!

---

Volgende chapter heet;

A Revelation

Geweld gegarandeerd ;]