Live Goes On

Chapter 4

All Good Things Come To An End

De weken gingen voorbij en Rachel en de Cullens hadden het erg gezellig in Volterra. Maar alle goede dingen kwamen tot een einde en de vakantie dus ook. Het was tijd om weer naar huis te gaan. Na 4 weken daar te hebben verbleven was het tijd om afscheid te nemen. En terwijl ze afscheid namen hing er een wat droevige sfeer in de verblijfplaats van de Volturi. Iedereen was close met elkaar geworden ondanks de verschillende eetgewoontes.

Alec, Jane, Demetri en Heidi brachten hen weer naar het vliegveld waar Alec en Demetri weer met hen mee zouden gaan terug naar Forks om hen vervolgens ook weer naar huis te brengen. Tijdens de reis terug kwam Rachels tweede visioen uit. Edward zat naast haar in het vliegtuig en deed veel moeite om haar in slaap te laten vallen terwijl Rosalie en Alice, die voor hen zaten, juist heel hard probeerden om haar wakker te houden. Ze begon zich daarom af te vragen hoelang het nog zou duren voor haar laatste twee visioenen zouden uitkomen.

Charles en Janet waren ondertussen ook terug van hun vakantie en Rachel keek er naar uit om hen weer te zien. Niet dat ze het niet fijn had gevonden om bij de Cullens te verblijven maar ze had haar ouders gewoon heel erg gemist.

De laatste weken waren niet bijzonder en het einde van de vakantie zat er ook aan te komen en als die eenmaal over was, dan was de lol ook weer over. Charles en Janet zouden gewoon weer aan het werk gaan en Rachel zou weer naar school gaan. Rosalie en Emmett zouden in de laatste week van de vakantie gaan "trouwen" en dan op "huwelijksreis" naar Zuid-Afrika gaan. Eigenlijk wouden de twee gewoon niet naar een College dus gingen ze naar Zuid-Afrika met het excuus dat ze net waren getrouwd en op huwelijksreis gingen.

Alice, Jasper en Edward waren de enige drie van de Cullen familie die nog wel gewoon op Forks High School zouden blijven aangezien Rosalie en Emmett afgelopen schooljaar hun diploma's hadden gehaald. Het zou wel anders worden met alleen Edward, Jasper en Alice maar het was beter dan niets. Ze hoefde in ieder geval niet weer bij haar "andere" vrienden te zitten. De enige die haar relatie met Edward goed keurde, geweldig vond en blij voor haar was, dat was Angela. Jessica was jaloers net zoals Mike, Eric, Tyler en zo'n beetje de rest van de andere jongens in de hele school. Ze haatten Edward met alles wat ze hadden net als de meiden haar haatten. Waar moest de wereld heen?

Toen de vakantie was afgelopen en de school weer gewoon van start was gegaan, vloog de tijd voorbij. En in een oogblink, zo voelde het, was het alweer Oktober en zat Janets verjaardag er aan te komen. Carlisle en Esme, die erg close met Janet waren geworden net als met Charles, hadden samen met Charles besloten om haar een Surprise Party te organiseren en zelfs Rosalie en Emmett zouden ervoor terugkomen. Rose had Rachel gebeld en gezegd dat vakantie leuk was maar dat ze hen heel erg miste. Rachel keek ook uit naar Janets verjaardag en keek er ook al helemaal naar uit om Rosalie en Emmett weer te zien. Ze waren één hechte familie geworden.

Maar in de nacht voor Janets verjaardag, had Rachel een nachtmerrie waardoor ze zich angstig begon af te vragen of alles wel goed zou gaan op Janets verjaardag en of ze er nou eigenlijk wel verstandig aan had gedaan om de Suprise Party in Huize Cullen te houden met hen er allemaal bij. Janet en Charles wisten namelijk nog steeds niet dat de Cullens Vampiers waren, noch dat Jasper problemen had met zijn bloedlust. Anders dan bij haar, was hij niet aan hun geur gewend en hij had er duidelijk moeite mee.

Ze liep door een bos.

Ze herkende het als het bos van Forks. Het bos waar zij en Edward vaak kwamen.

Of eigenlijk waar ze vaak samen naartoe waren gegaan toen hij er nog was geweest.

Alles was rustig.

De wind waaide niet, er vielen geen bladeren naar beneden, de vogels vlogen vrolijk en de geluiden van kleine dieren die weg kropen omdat ze langs kwam waren ook goed hoorbaar.

Ze keek om zich heen terwijl ze liep maar ze zag niets of niemand.

Het gaf haar een vreemd eenzaam gevoel.

Ze wist niet waarom precies maar toch liep ze door.

Ze werd ergens verwacht. Het voelde alsof iemand op haar wachtte. Ze moest door. Ze was aan de late kant. Dus liep ze door.

De bladeren onder haar voeten maakten ook geluid terwijl ze door liep en ze sloot haar ogen even genietend toen ze de zon op haar gezicht voelde.

Ze liep nog steeds door en begon zich langzaam te beseffen wat voor ongeschikte kleren ze eigenlijk droeg om een boswandeling te gaan maken.

Een donkere, hele korte spijkerbroek, een donkergrijs topje dat een deel van haar slanke buik liet zien en twee teenslippers.

Blijkbaar was het warm.

Na een tijdje gelopen te hebben kwam ze op een open plek aan die vol met bloemen in bloei stond en waar de zon door de bomen heen brak. De open plek leek wel te baadde in het zonlicht en dat deed het eigenlijk ook.

Ze kende die plek. Het was de plek waar ze samen met Edward had gelegen nadat ze hem met haar ontdekking had geconfronteerd. De ontdekking dat hij een Vampier was. Hoe vaak ze er wel niet samen waren geweest…

Ze zuchtte verlangend bij de herinnering.

Ze liep de plek op en de zon in. Ze sloot haar ogen en genoot van de warmte op haar huid.

'Hey, schoonheid. Je ziet er goed uit'.

Ze opende haar ogen en keek om. Edward kwam op haar af met zijn shirt open.

Ze glimlachte.

'Je ziet er zelf ook niet zo slecht uit'.

Toen hij de zon instapte begon zijn huid te stralen zoals ze had verwacht.

Hij liet zijn armen om haar middel glijden toen hij bij haar was en kuste haar liefdevol.

'Ik heb je gemist,' zei ze.

'Ik jou ook. Het spijt me dat ik je heb achtergelaten. Het was dom van me en ik zal het nooit meer doen,' antwoordde Edward.

'Ik geloof dat ik dat eerder heb gehoord,' glimlachte ze plagend.

Hij duwde haar op de grond en bedekte haar lichaam met het zijne.

'Ik meen het, Rachel. Het voelde alsof mijn hart eruit was getrokken. En toen Rosalie zei dat je dood was… Ik dacht dat ik uit elkaar zou vallen'.

Ze sloeg haar armen om zijn nek en trok hem zowaar nog dichter tegen zich aan.

'Ik vergeef je op één voorwaarde,' zei ze.

'En dat is?' drong Edward aan.

'Dat je echt nooit meer weg zult gaan'.

Hij glimlachte.

'Dat beloof ik'.

Hij boog zich naar haar toe en drukte zijn koude lippen tegen haar warme lippen. Wat had ze hem gemist! Ze genoot van zijn koude huid op haar warme huid en wou dat het nooit zou eindigen.

Opeens hoorde ze zacht gegrom en ze lieten elkaar beide los.

Vanuit de schaduw kwam een enorme wolf aangelopen. Hij gromde en keek met woedende ogen naar Edward. Hij deed een aanval op Edward maar ze hief haar hand op en creëerde een onzichtbaar schild tussen de enorme wolf en Edward in.

'Jacob, stop! Alsjeblieft. Stop!'.

Rachel veerde met een ruk overeind toen haar wekkertje af ging. Ze lag in haar eigen bed in haar eigen kamer in haar eigen huis. Edward was er niet aangezien Esme hem had verbonden die nacht naar haar toe te gaan.

Ze zuchtte diep en haalde haar handen over haar gezicht heen. Weer zo'n droom. Ze was blij dat haar dromen even niet over Victoria gingen maar deze was nog veel enger geweest in haar ogen.

De deur ging open en Charles keek om de hoek. 'Schiet je op, Phoenix? Ik ga Janet zo wakker maken,' zei hij.

'Ik ben al bezig, pap,' verzekerde Rachel hem.

Hij sloot de deur weer en Rachel kleedde zich haastig aan. Janets verjaardag. Carlisle, Esme, Alice en Charles waren al dagen lang druk bezig geweest om een Surprise Party te organiseren en als het goed was dan zouden Rosalie en Emmett die middag aankomen. Ze keek er naar uit om hen weer te zien.

Toen ze naar beneden liep zag ze de cadeaus staan die zij, ook namens Charles, voor Janet had gekocht met de hulp van Alice en Edward, die eigenlijk meer was mee gegaan omdat hij bij haar wou zijn dan om te helpen met cadeautjes uitzoeken.

'Charles, ik had toch gezegd dat je niets uitgebreids voor me had hoeven te organiseren,' hoorde ze Janets stem mokkend zeggen.

'Dat heb ik ook niet,' zei Charles.

Ze kwamen de keuken in en Rachel omhelsde Janet. 'Fijne verjaardag, mam,' zei ze.

'Dankjewel, lieverd. Maar ik heb toch gezegd dat ik geen party wou,' zei Janet streng. Ze had waarschijnlijk wel doorgekregen dat ze iets voor haar hadden achtergehouden.

'Geloof me, mam. We hebben niets geregeld,' verzekerde Rachel haar. Technisch gezien was dat waar aangezien het vooral Carlisle en Esme waren geweest die het hadden georganiseerd.

Na een snel ontbijt en nadat Janet haar cadeautjes had uitgepakt (ze kreeg van Charles een ketting van witte parels en van Rachel een blauwe gala jurk), namen ze afscheid van elkaar. Janet en Charles gingen gewoon naar hun werk en Rachel had gewoon school.

Toen ze in haar Mini naar school reed, sprong er een bericht op dat ervoor zorgde dat ze begon te fronzen. 'Met nog een fietser vermist, brengt dat het aantal op vier vermiste en waarschijnlijk dode mensen in de afgelopen drie weken,' zei de stem van de man.

'Victoria…' fluisterde Rachel.

Wie anders zou er verantwoordelijk voor kunnen zijn?

Toen ze de parkeerplaats op reed werd ze begroet door Mike, Jessica, Angela en Eric. Tyler was er blijkbaar nog niet en daar was ze blij om. 'Hey, Rachel. Reed je niet met Edward mee?' vroeg Jessica op zo'n luchtig mogelijke toon.

Rachel hoorde haar jaloerse gedachtes en kon niet anders dan even glimlachen. Zou er ooit iets veranderen?

'Nee. Mijn moeder is vandaag jarig dus ik wou alleen rijden,' zei Rachel. 'Ik heb trouwens een fototoestel gekocht en ik wou graag foto's maken omdat het nu het laatste jaar is en die dan in een fotoboek stoppen. Als herinnering. Erg als ik er één van jullie maak?'.

'Ik wil hem wel maken,' zei Angela snel.

'Nee, ik maak ze,' glimlachte Rachel. Ze pakte de fotocamera die ze laatst in de stad had gekocht en maakte een foto van de vier. 'Perfect'.

De gezichten van Mike en Eric vielen en Rachel snapte meteen waarom. 'Geweldig. Cullen is hier,' mompelde Mike.

'We spreken je later wel, Rachel,' zei Angela met een glimlach. Ze trok Eric met zich mee en Mike en Jessica volgden.

Rachel draaide zich om en zag dat Edward de zwarte BMW van de Cullen familie parkeerde. Daarna stapte hij uit en liep op haar af.

Rachel glimlachte breed maar voelde een knoop in haar maag toen ze aan haar droom terug dacht. Hij zou toch niet echt weg gaan?

'Hey, schoonheid,' glimlachte hij.

'Hey. Waar is Alice?' vroeg Rachel die één van haar beste vriendinnen meteen miste.

'Ze is met Jasper meegereden,' zei Edward.

'Janet weet dat we iets voor haar hebben georganiseerd en ze wil het niet hebben,' bracht Rachel hem op de hoogte.

'Er bestaat echt geen kans in een miljoen jaar dat Carlisle en Esme haar feestje nu nog afblazen. Vooral niet na hoe druk Alice er wel niet mee bezig is geweest,' zei Edward.

Rachels gezicht betrok wat. 'Heb je het nieuws gehoord?' vroeg ze.

Edward knikte.

'Er is er nog één vermist. Ik weet gewoon dat Victoria…'.

Ze werd afgebroken toen Edward zijn lippen tegen de hare drukte en haar kuste. 'Stop nou toch eens met je zorgen te maken. Je maakt je al zorgen sinds de heen reis naar Volterra'.

'Ik weet het, ik weet het. Ik zal proberen me minder zorgen te maken. Bla, bla, bla,' zei Rachel die met haar ogen rolde.

Edward grinnikte en drukte nog een kus op haar lippen. 'Kom op, we moeten naar de les,' zei hij.

Rachel rolde met haar ogen maar liep toch met hem mee naar binnen. Nadat ze bij haar kluisje langs waren geweest zetten ze koers naar hun eerste les. Door een wonderbaarlijke reden die tegelijkertijd toch ook niet zo wonderbaarlijk was, was het Edward gelukt om alle lessen met haar samen te krijgen.

'Je maakt je nog steeds zorgen,' mompelde Edward in haar oor.

'Rachel!'.

Alice sprong over de reling van de trap en gaf haar toen een knuffel. 'Ik heb zo'n zin in vanavond,' zei ze.

'Je meent het. Dat had ik nou totaal niet verwacht,' glimlachte Rachel sarcastisch.

Jasper voegde zich ook bij hen en Rachel voelde onmiddellijk alle zorgen van haar af glijden en de wereld leek opeens één en al vreugde. Ze realiseerde echter al snel door wie dat kwam. 'Jasper! Wat had ik gezegd over je gave bij me gebruiken?' vroeg ze nijdig.

'Sorry, Rachel. Ik kon het niet laten. Je maakte je trouwens ook veel te veel zorgen,' glimlachte hij.

'Niet. Het hele gedoe met Victoria is een reden genoeg om me veel zorgen te maken,' zei Rachel.

De bel ging en Alice glimlachte. 'We zien jullie wel bij de lunch,' zei ze. Daarna liep ze arm in arm met Jasper weg.

Rachel trok haar wenkbrauw naar Edward op en hij glimlachte. 'Vertrouw nooit een Vampier. Vertrouw me daar op,' zei hij.

'Hoe ironisch,' zei Rachel en ze rolde weer een keer met haar ogen.

Edward en Rachel zaten naast elkaar helemaal achterin de klas terwijl ze de film Romeo en Juliet tijdens de les keken. Beide besteedden geen aandacht aan de film, anders dan andere leerlingen.

Angela, Jessica, Eric en de andere meiden van de klas keken met betraande ogen naar het beeldscherm en Mike en de overige jongens lagen half te slapen.

In het donker was de spanning tussen Edward en Rachel echter duidelijk te voelen en je kon er haast een mes in steken. Edward legde een arm op de rugleuning van haar stoel en bracht zijn lippen vlakbij haar oor. 'Je kent deze film uit je hoofd. Waarom kijk je er dan nog naar?'.

'Wie zegt dat ik kijk?' fluisterde Rachel terug.

'Je zit weer eens aan Victoria te denken,' zuchtte Edward diep.

'Niet waar,' bracht Rachel tegen hem in.

Zijn wenkbrauw ging omhoog. 'Waar dacht je dan over na?'.

'Over iets dat ik vannacht heb gedroomd. Niets om je zorgen over te maken'.

Ze keek even naar de film en rolde met haar ogen. 'Ik haat tragedies en films zonder een happy end'.

'Soms kent ware liefde geen happy end'.

Ze zwegen beide even.

'Wat Juliet probeerde voor elkaar te krijgen, daarin kan ik me wel verplaatsen. Haar ouders en familie achterlaten om bij degene te zijn van wie ze houdt. Het liep alleen niet zo goed af,' fluisterde Rachel. 'Jammer dat ze in die tijd nog geen mobieltjes hadden anders was Romeo waarschijnlijk nooit gestorven'.

Edward lachte lichtjes. 'Tja, de technologie was heel erg beperkt in die tijd,' merkte hij op zonder zijn blik van het scherm af te halen. 'Ze zorgt ervoor dat haar ware liefde zelfmoord pleegt. Ik benijd Romeo er eigenlijk wel om. Het is zo makkelijk. Een flesje gif of een dolk in je hart en het is voorbij'.

'Wat bedoel je daar nou weer mee?' vroeg Rachel.

'Het is zo makkelijk voor stervelingen om te sterven. Je drinkt een flesje gif of je steekt een dolk in je hart en dan is het gewoon over. Dan ben je gewoon dood. En er zijn nog veel meer andere mogelijkheden. Maar voor mijn soort is het veel moeilijker,' mompelde Edward.

'Waarom zeg je dit nou?' vroeg Rachel.

Ze kreeg een ongemakkelijk gevoel door de richting dat hun gesprek opeens had aangenomen.

'Ik heb er ooit eens over na gedacht. Toen met het hele gedoe met James. Ik wist niet of ik je wel op tijd zou bereiken en ik moest dus met een soort plan komen,' zei Edward.

'En je plan was?' vroeg Rachel. Haar stem klonk niet helemaal meer normaal.

'Dat ik dan naar Italië zou gaan en de Volturi zou overhalen om me te doden,' mompelde Edward.

Rachels ogen leken plotseling vuur te schieten. Ze opende haar mond om op zijn onthulling te reageren maar werd onderbroken door de leraar.

'Miss Grey, Mr. Cullen, zouden jullie jullie ogen wellicht op het beeldscherm kunnen houden in plaats op elkaar? Jullie kennen de film wellicht uit je hoofd maar verstoor het niet voor de rest van de klas'.

Rachel hield de rest van de dag haar mond over het feit dat hij plannen had gehad om zichzelf te laten doden.

Ze zei er niets over tijdens de lunch en ook niet toen ze even samen waren toen ze Alice hielpen met de kamer te versieren met slingers, kaarsen en ander versiersel. Ze was heel vrolijk toen ze Rosalie en Emmett omhelsden omdat ze terug waren maar toen ze 's avonds in zijn kamer waren om zich om te kleden in hun feestkleding, barstte ze los.

'Waarom in hemelsnaam wou je dat doen?' vroeg ze kwaad.

'Wat?' vroeg Edward verward.

'Wat vraagt hij! Jezelf laten doden, natuurlijk! Als ik sterf is dat heus niet het einde van de wereld,' zei Rachel terwijl ze naar de ene hoek van zijn kamer liep terwijl hij in de andere hoek bij de deur bleef staan. Ze was duidelijk kwaad.

'Ik zou niet verder willen leven zonder jou,' zei Edward.

'Waag het niet om daar ooit nog over na te denken, Edward Cullen. Ik zou me niet kunnen voorstellen dat iemand je pijn zou doen. En al helemaal niet Aro, Marcus en Caius,' beet Rachel hem toe. Ze keek hem woedend aan en gooide haar handen in haar frustratie de lucht in. 'Als ik sterf dan ga je gewoon door zonder me. Dan doe je wat je dan ook deed voordat je me ontmoette. Word toch volwassen'.

Edward liep wat naar haar toe maar ze ontweek zijn blik kwaad terwijl ze haar armen over elkaar sloeg. 'Rachel, de enige die mij ooit pijn zou kunnen dat ben jij. Voor iedereen anders hoef ik niet bang te zijn,' zei hij.

'Dat is niet waar,' zei Rachel. 'Je hebt Victoria waar je bang voor kunt zijn. Victoria en haar toekomstige leger van New Born Vampiers'.

'Ja. Victoria. Ze zal op een dag wel voor me komen. Alice zal zien wat ze zal besluiten en we zullen er klaar voor zijn,' zei Edward.

'Ik zou jou ook kunnen beschermen,' liet Rachel terloops vallen.

Hij kwam nog dichter bij haar staan maar ze weigerde nog steeds om hem aan te kijken. Zijn vingers omsloten zich om haar kin en tilden die op zodat hij haar diep in haar ogen kon aankijken. 'Je beschermt me al. Jij bent de enige reden waarom ik mezelf nog in leven laat, als dat is wat ik ben,' zei hij.

Rachel pakte de zijkanten van zijn donkergrijze smoking jasje vast en keek op naar hem.

'Het is mijn taak om jou te beschermen. Van iedereen…' mompelde hij terwijl hij zijn lippen naar de hare liet zakken. Hij stopte centimeters boven haar en een flauwe glimlach verscheen op zijn gezicht. '…behalve Alice'.

De deur ging open en Alice danste naar binnen. 'Het is bijna tijd! Charles gaat Janet nu ophalen en ze zijn er bijna,' lachte ze vrolijk.

Rachel zuchtte diep en keek naar haar. 'We komen er zo aan,' beloofde ze.

'Niet afgeleid worden,' lachte Alice met een veel betekende blik op de houding waarin ze stonden. Met een laatste vrolijke lach danste ze de kamer weer uit. Rachel keek Edward weer aan.

'Waag het niet om er ooit nogmaals over na te denken om jezelf te laten doden. En als het moet dan bel ik Aro, Marcus en Caius op om ervoor te zorgen dat zij mij beloven om je niet te laten doden. Wat voor stoms je ook doet'.

Edward glimlachte en kuste haar lichtjes op haar lippen. 'Laten we maar naar beneden gaan'.

Ze liepen samen naar beneden en vonden de hele Cullen familie in de woonkamer die omgetoverd was in een party zaal met kaarsen, cadeautjes en taart. Alice had Rachels fotocamera tevoorschijn gehaald en leek enthousiaster dan ooit.

'Janet gaat me vermoorden als ze dit ziet,' zei Rachel.

'We konden Alice niet langer stoppen toen ze eenmaal bezig was,' zei Carlisle.

De voordeur ging open en niet lang daarna kwamen Janet, die haar nieuwe blauwe galajurk droeg, en Charles, die netjes in een zwart pak gekleed was, ook de woonkamer in.

'Verrassing,' riepen Rachel, Charles en de Cullens in koor.

Janet sloeg haar handen voor haar mond van verbaasdheid en schoot toen in de lach. 'Dit hadden jullie niet moeten doen,' zei ze.

'Onzin. Het is je verjaardag, Janet, en die moet groots gevierd worden,' zei Carlisle.

Rachel omhelsde Janet. 'Sorry,' mompelde ze.

Alice begon druk foto's te maken.

'Daarom heb je me die jurk gegeven,' zei Janet tegen Rachel.

'Het was Alice's idee,' zei Rachel eerlijk. 'Zij heeft alles vooral geregeld. Dus wat ik vanmorgen zei is toch waar'.

'Je ziet er prachtig uit,' zei Janet die Rachel op armlengte hield en haar bewonderde.

Rachel droeg een lange, strakke, witte jurk met een laag uitgesneden hals die versierd was met glitters. Eén kant van de jurk was open waardoor een deel van haar blote been te zien was. Edward had geklaagd dat ze er weer te mooi uitzag toen hij haar had gezien maar daarna had hij de verleiding niet kunnen weerstaan om de kleren onder haar jurk te bewonderen met alles wat hij had. Iets waar Emmett en Jasper hem achteraf mee hadden geplaagd en iets waar Esme kwaad om was geweest.

'Dank je,' glimlachte Rachel.

Ze keek op toen Edward tegen haar op botste omdat Alice hem naar haar toe had geduwd. 'Laat me eens wat liefde zien,' lachte ze.

'Geef haar een foto camera en ze is zoet,' mompelde Rachel tegen Edward. Hij grijnsde.

Janet werd nog verder gefeliciteerd maar Jasper hield afstand. Rachel wist waarom maar Charles en Janet niet. Jasper had nog steeds veel last van zijn bloedlust om hen heen.

'Okay. Tijd voor cadeautjes en dan is het tijd voor taart,' zei Alice die weer vrolijk door de kamer danste.

Het eerste cadeautje dat ze open maakte was een ketting die Rosalie in Afrika had gekocht.

Het tweede cadeautje was van Emmett en het was een nieuwe radio voor haar auto. 'Waarom haat je toch mijn auto?' plaagde Janet hem waardoor er even werd gelachen.

Het derde cadeautje was een cd met mooie piano muziek die ze van Alice kreeg.

Toen Janet bezig was om het vierde cadeautje, die van Carlisle en Esme was, open te maken kreeg Rachel opeens een vreemd gevoel in haar buik alsof er iets ergs stond te gebeuren.

Toen ze Janet naar adem hoorde snakken keek ze met een ruk op. Ze had zichzelf open gehaald aan het cadeaupapier. 'Gewoon een papiersnee. Niets ernstigs,' glimlachte Janet tegen Charles die bezorgd naar haar keek.

Maar Rachel werd bleek en keek naar Jasper wiens ogen plotseling pikzwart waren geworden.

'Oh nee'.