4. Maffe Lizzie.

Lizzie liep naar haar kamer. Daar nam ze een ganzenveer, een leesboek en haar dagboek, en met die spullen in haar ene hand en haar boterbier in de andere, liep ze de trap weer af, de tuin in. Onderweg nam ze haar mp-3 ook mee. En met dat geheel, en met twee kussens, installeerde ze zich op haar favoriete plekje in de tuin: de schommelbank. Ze opende haar dagboek en zette de punt van haar veer op het papier. Ze sloot haar ogen, en na een minuutje of twee opende ze ze weer.

Liefste dagboek,

Vandaag was niet zo speciaal, een beetje zoals de andere dagen. Remus zat op zijn kamer te lezen, en ik heb weer zowat de hele dag in de keuken staan dansen. Blijkbaar gaan dansen en koken goed samen.

Eén van de beste vrienden van Remus is hier aangekomen vandaag, Sirius heet ie. Hij is wel aardig, geloof ik. Hij is er dan ook pas een halfuur. Ik vertel je wel wat meer over hem zodra ik hem beter heb leren kennen.

Ik zit nu in de tuin op de schommelstoel, en niet in mijn kamer, waar ik meestal schrijf. Dat komt omdat de jongens de afwas wouden doen, en ik dus sneller de keuken uit kon (dansen en afwassen gaan niet zo goed samen, en dansen en afdrogen al helemaal niet). Eigenlijk heb ik hen gedwongen: ik was de keuken al uit voor ze konden protesteren. That's me! Je kent me, hé.

Ik heb nu niet echt nog iets om over te vertellen, maar als er vanavond nog iets gebeurd wat de moeite waard is, laat ik je het wel weten. Ik ga nu nog wat lezen en (hoe raad je het) muziek luisteren.

XXX Lizzie.

Ze sloot haar dagboek en legde het op haar schoot. Ze haalde diep adem, nam haar leesboek en sloeg het open op de pagina waar ze gebleven was. Ze stak de oortjes van haar mp-3 in en zette het geluid wat luider.

Na twee hoofdstukken sloeg ze haar boek geïrriteerd weer toe. Ze werd teveel afgeleid door de muziek. Met een zucht stond ze op en liep naar de boxen die op de tafel stonden, en sloot haar mp-3 erop aan. Het geluid zette ze weer oorverdovend hard. Zodra ze hierheen had moeten komen voor de vakantie, had ze bij haar ouders geëist dat er op elke plaats waar ze zich kon bevinden een muziekinstallatie stond. Na lang zeuren en klagen (en een hongerstaking van vier dagen) had ze haar zin gekregen. Ze begon te dansen, en na even was ze er zo op ingegaan dat ze niet merkte dat Remus en Sirius de tuin kwamen inlopen.

Remus zette het laatste bord in de kast. Jag, hij haat de afwas! Maar eigenlijk was het wel redelijk dat Lizzie hen dat liet doen. Al twee weken lang had Lizzie gekookt, de afwas gedaan en afgedroogd. Ook had ze de gewoonte gekregen om met de dweil rond te gaan als het vuil was. Het verbaasde Remus dat ze nog tijd voor zichzelf had. Iedere dag schreef ze in haar dagboek en las ze. En het gebeurde wel meer als eens dat ze uren aan de telefoon hing met vriendinnen van haar Franse school. Hij werd helemaal gek van dat Franse gekwebbel, hij wist nooit waar ze het over hadden. Echt verschrikkelijk!

Het was Sirius die de stilte verbrak. 'Zeg, Maanling, je hebt nooit verteld dat je zo'n maffe griet als nicht had.'

'Ach,' antwoordde hij, 'Ik zag Lizzie enkel tijdens de vakanties, ik kende haar helemaal niet zo goed. Nu weet ik wel beter!'

'En nu?' vroeg hij. 'Ik bedoel, ze komt toch naar Zweinstein?'

'Ja, hoezo?' Remus begreep niet waar Sirius op doelde.

'Gewoon, dan leer je die toch beter kennen?'

Remus lachte. 'Ik zit nu al twee weken met Lizzie in één huis, en toch blijven de verrassingen iedere dag overnieuw toestromen. Zoals daarnet nog, ik wist totaal niet dat zij naar hardrock luisterde!'

'Ik denk dat niemand dat zou verwachten,' zei Sirius bedachtzaam. 'Ze ziet er zo… Nou ja, zo'n beleefd klasse-regels-prinsessen-meisje uit. Als dat een woord is, tenminste…'

Nogmaals schoot Remus in de lach. 'Vergis je niet, Sluipvoet! Morgen kan ze de trap komen afstormen in een oversized T-shirt, een baggy broek en een slobbertrui. En allemaal in 't zwart.'

'Je vergeet de afgetrapte gympen.' spotte Sirius. 'Zo'n ballerina, in een veel te foute hangoutfit? Yeah right, vast!'

'Ik meen het hoor.' zei Remus.

'Ja,' ging Sirius onverstoorbaar door, ' En de dag nadien loopt ze in 't stad rond met een oversized T-shirt en een strak shortje dat er amper onderuit komt.' De gedachte alleen al!

'Neih, ik geloof van niet.' zei Remus bedachtzaam. 'Die outfit gebruikt ze al als pyjama.' Als Sirius nu iets zou hebben willen doorslikken, zou hij zich gegarandeerd verslikt hebben.

'Nou, tenzij als ze het zou opknopen,' ging Remus, die blijkbaar niet had gemerkt hoe Sirius was geschrokken, verder. 'Zodat ze met een blote buik zou rondlopen. Maar ik geloof dat ze dat enkel aan het strand doet.'

Sirius draaide zijn hoofd, om Remus' gezicht te kunnen zien. 'Grapje zeker?'

'Nee, ik ben serieus,' antwoordde die terwijl hij zijn hoofd schudde 'Geloof me, van Lizzie kan je echt alles verwachten.'

Sirius schudde ongelovig zijn hoofd. Meisjes zijn of klasse, of baggy. Maar echt niet de twee! Remus schoot nogmaals in de lach toen hij dat zei. 'Als je er zo over denkt, dan ga je nog wat meemaken.' Hij viste zijn boterbier van tafel. 'Kom, we gaan naar buiten.' Ook Sirius nam zijn boterbier van tafel en volgde Remus de keuken uit.

Toen ze in de tuin stonden viel Sirius' mond letterlijk open van verbasing. Door de tuin galmde een héél, maar dan ook héél snel ritme, dat perfect gevolgd werd door de bewegingen van Lizzie. Ongeloofelijk hoe snel ze kon bewegen, en hoe soepel. En, mens, die kan met haar heupen rollen van 'oooh…'. Niet normaal.

Gefascineerd bleef hij haar bewegingen volgen. Lizzie had blijkbaar niet door dat zij ook in de tuin stonden.

'Pas maar op dat je geen vliegen vangt.' zei Remus met een lach in zijn stem. Blijkbaar was Sirius even niet in staat geweest zijn mond terug toe te krijgen. Remus schudde zijn hoofd. 'Altijd maar dansen, ik vraag me af wat er zou gebeuren als iemand haar haar muziek wegnam.' Hij nam de moeite niet om te fluisteren, de muziek stond toch te hard.

'Maar ze kan het wel,' bracht Sirius ertegen in.

'Ja, dat wel.' gaf hij toe. Ze liepen naar een bank en gingen zitten. Toen het lied ten einde was, en Lizzie even was opgehouden met dansen, begonnen ze spontaan te applaudisseren. Met een ruk draaide Lizzie zich om, en keek recht in de grijnzende gezichten van Remus en Sirius.

'Nooit geweten dat jij zo kon shaken, nicht!' zei Remus vrolijk toen Lizzie aan kwam lopen. Lizzie, daarentegen, zag rood, vermoedelijk van woede. Ze zag er helemaal niet uitgeput uit.

'Hoelang zaten jullie daar al?' vroeg ze, proberend haar woede in te tomen.

'Alleen dit nummer, hoezo?' antwoordde Sirius, die nog steeds niet in staat was om die grijns van zijn gezicht te halen.

Lizzie keek van Remus naar Sirius, en terug. Dan haalde ze haar schouders op en liep naar de muziekinstallatie.

'Hé, je gaat toch niet stoppen?' Sirius had het eruit geflapt voor hij er erg in had.

Lizzie draaide zich om en wierp hem een spottende blik toe. 'Tuurlijk, omdat jullie zo-even de tuin in komen wandelen? Laat me niet lachen.' Ze zette een ander nummer op en begon opnieuw te dansen. Eerst iets meer ingehouden, maar daarna ging ze toch helemaal los. Lizzie kende zichzelf, ze kon zich toch niet inhouden, dus waarom nog moeite doen? Iedere keer als ze muziek hoorde moest ze gewoon dansen, tot ze erbij neerviel. En dat erbij neervallen,… Dat was meer dan eens ook letterlijk gebeurd.

Toen ze een draai maakte zag ze dat de jongens nog steeds zaten te kijken. Allebei gefascineerd, ook haar neef, maar die blik van Sirius zei nou net iets te veel. Zodra het nummer gedaan was, liep ze naar hen toe.

' Gaan jullie echt de hele tijd zo blijven staren, of waren jullie nog van plan om mee te doen?'

De jongens staarden haar vol verbasing aan. 'Meedoen?' herhaalden ze.

'Ja, meedoen.' herhaalde Lizzie. Ze keek hun angstige gezichten onderzoekend aan. 'Jullie gaan me nu toch niet vertellen dat jullie niet kunnen dansen, hé?' De zwijgzame stilte zei genoeg. 'Wel dus…' zuchtte Lizzie. Ze nam de twee jongens bij hun pols en sleurde hun naar de open plaats. 'Dan leer ik het jullie wel.'

Ze liep naar de muziekinstallatie. Blijkbaar zocht ze een bepaald lied, want het duurde even voor er weer een nummer opstond. Sirius en Remus wierpen elkaar een wat-is-ze-nu-weer-van-plan en een ik-ga-echt-niet-met-mijn-heupen-schudden-vergeet-het-maar blik. Maar toen de muziek opstond hoorden ze (tot hun opluchting) een lied waar je echt onmogelijk met je heupen op kon rollen.

'Dat is de ChaCha Slide.' Legde Lizzie uit. 'Kennen jullie die?' De jongens schudden van nee. 'Het is heel simpel, ze zeggen wat wat je moet doen. Gewoon luisteren.'

Maar het was al een ramp nog voor ze wel degelijk begonnen waren. Ze botsten tegen elkaar, struikelden over hun eigen voeten en vielen bij een slide haast op hun gezicht. Ze sprongen of te veel, of te weinig, maar meer dan de helft van de tijd stonden ze gewoon stil. Met een diepe, diepe zucht zette ze de muziek af.

'En?' vroeg Remus hoopvol.

'En? Wat denk je zelf?' probeerde Lizzie niet te kortaf te zijn.

'Nou, ik vond het wel redelijk.' Lizzie staarde naar Sirius alsof hij een ontsnapte psychopaat was, en ze nu pas door had dat die voor haar stond.

'Redelijk? Redelijk?!' haar stem schoot gelijk een octaaf hoger. 'Jullie zijn verschrikkelijk! Nee wacht, dat is te zwak uitgedrukt. Jullie zijn een belediging, een schande voor het dansen en alles wat ermee te maken heeft!' schreeuwde Lizzie. Ze ademde diep in en uit, wat kalmerend werkte. 'Maar ik ga het jullie leren, al kost het me de hele nacht.' De jongens leken niet zo blij met de gedachte aan een hele nacht dansen, maar ze sloeg er geen acht op. Met een simpele 'Volg me.' zette ze de muziek weer op. Ze deed alles voor en na een halfuur, vijf uitleggen, drie scheldpartijen en haast eindeloos gestuntel, konden ze het.

'Hé hé, dat werd tijd!' zei Lizzie tevreden. Ze zette een ander muziekje op en ging staan.

'He, niet nóg, hé!' Sirius was neergeploft en was niet van plan om nog recht te staan. Hij was bekaf, maar langs de andere kant was hij wel blij dat hij nu kon dansen.

'Da's altijd hetzelfde, tegen het einde van dat lied kan je dat,' zei Lizzie. Met tegenzin ging Sirius rechtstaan en keek, net als Remus, verbaasd hoe Lizzie danste.

'Doe mee!' riep Lizzie boven de muziek uit. 'Kijk.' ze deed de bewegingen trager en zei er wat woorden bij. 'Schot, schot, schot schot, tik, schot, tik, achter, wiebel wiebel, draaien. Schot, schot, schot schot …' Ze deed de bewegingen zo traag dat de jongens moeiteloos konden volgen. En Lizzie had (weer) gelijk, tegen het eind van het lied konden de jongens moeiteloos de hukkelpuk dansen.

'Zie je wel!' was het enige wat ze nog zei.

'Jij bent echt ongelooflijk, weet je dat?' vroeg een uitgeputte Sirius.

' I know, thanks.' antwoordde Lizzie.

' 't Is geen compliment, hoor!'

'En toch vat ik het zo op. Tja… Niets aan te doen.' Lizzie nam een slok van haar boterbier, dat ondertussen lauw geworden was. Jag, overkwam dit haar weer.

'Ik ga een douche nemen,' zei Lizzie, 'genoeg dansles voor vandaag.' En ze nam haar mp-3, dagboek en leesboek mee en ging het huis terug in. Zodra ze boven was twijfelde ze even, maar besloot toch haar pyjama mee te nemen. Ze keek zo wel tv, ze had geen zin om zich terug om te kleden. Het maakte haar toch niets uit hoe ze gezien werd.

Toen Lizzie een half uur later de badkamer uitkwam, hoorde ze nog net hoe de film ingeleid werd. Ze vloog de trap af en kwam de woonkamer binnenvallen. Ze negeerde de commentaar van haar neef ('Hé, jij leeft nog!') en ging naast Sirius, die een doos met ketelkoeken vasthield, zitten. Ze grabbelde er in.

'Waren er geen Smekkies meer?' vroeg Lizzie teleurgesteld. Remus haalde ongeïnteresseerd zijn schouders op en keek naar het tv-scherm. 'En drank voor mij kon er ook niet af, zeker?' Lizzie kreeg geen reactie en zuchtte verslagen. Jongens kunnen ook zo egoïstisch zijn.

Tijdens de reclame stond ze op en liep naar de keuken. Ze vond in een kast een familiepak Smekkies in alle Smaken en een stapeltje chocokikkers. Die nam ze, en ze trok de deur van de koelkast open. Leuk, de jongens waren zo vriendelijk geweest om het laatste boterbier te nemen. Toen viel haar oog op een oude, glazen fles. Er verscheen een duivelse grijns op haar gelaat en ze nam de fles mee. Die jongens gaan boeten!

Sirius voelde hoe Lizzie naast hem kwam zitten en in de doos ketelkoeken grabbelde.

'Waren er geen Smekkies meer?' vroeg ze. Sirius antwoordde niet en probeerde op de film te letten. Het lukte niet. Hij keek naast zich en zag hoe Lizzie op haar zij zat, benen opgetrokken en met een elleboog op de bankleuning steunend. Hij zag dat Remus niet had gelogen over haar slaapoutfit: zowel het strakke shortje als het oversized wit T-shirt waren aanwezig. Ze had haar haar los gelaten en het viel over haar schouders. Door dat dotje van daarnet had hij niet gemerkt hoe lang het wel was. Het reikte haast tot aan d'r middel! Het was donkerblond, maar de lichte highlights waren hem nog niet opgevallen. Hij zag dat ze gefascineerd naar het scherm keek. Die meid had echt haar vreemde kantjes. Nog geen uur geleden haalde ze het in haar hoofd om hem en Remus dansles te geven, en nu zat ze vol passie een moordfilm te volgen. Echt ongelooflijk. Hij schudde zijn hoofd en richtte zijn aandacht terug op de film. Er werd net iemand neergeknald.

Tijdens de reclame stond Lizzie weer op. Even later kwam ze terug met een gigantisch pak Smekkies en een handvol Chocokikkers. Sirius' ogen schoten open toen hij een glazen fles opmerkte.

'Is dat Oude Klare's Jonge Borrel?' vroeg hij gretig.

Lizzie ging zitten. 'Ja, hoezo?'

'Mag ik wat?' vroeg hij weer even gretig.

'Hm, wat zou ik nu zeggen?' zei Lizzie langzaam, wetend dat ze Sirius zenuwachtig kreeg. 'Nou, aangezien jullie al het boterbier hebben opgedronken, vind ik het best redelijk als ik dit hier krijg. Nee dus.' Ze nam een slok, recht van de fles.

Heeft ze wel enig idee hoe hot ze zich gedraagt? vroeg Sirius zich af. Hoe knap ze is, en hoe opgewonden mensen raakten in haar buurt? Al heel de dag (of avond, hij was hier pas sinds zes uur) had hij dat irritante stemmetje in zijn hoofd moeten tegenspreken. En dat dansen van daarnet had het er niet beter op gemaakt.

Zie nou hoe knap ze wel is? kreun

Ze is Remus' nicht!

Ja, maar ze danst de pannen van het dak!

Wil je echt je vriendschap met Remus op het spel zetten voor een meisje?

Hij heeft niet eens gezegd dat hij het erg zou vinden.

Je ziet toch dat die twee vrij close zijn!

Lizzie voelt zich gewoon op haar gemak bij hem! Dat heeft ze vast bij iedereen: ze gedraagd zich hetzelfde tegenover mij als tegenover Remus!

Daarom juist!

Huh? Wat heb ik nu weer gezegd.

Dat ze zich hetzelfde gedraagd tegen jou als tegen Remus!

Ja, en?

Dat betekent dat ze jou als familie beschouwd!

Niet waar!

Welles.

Nietes.

Welles.

Nietes.

Welles!

Het kan ook gewoon zijn dat ze Remus eerder als een vriend beschouwd dan als haar neef.

Maak dat de kat wijs!

Ik meen het, hoor.

Ik ook!

En zo bleef dat maar doorgaan. Hij trok er zich niets van aan. Pech, het zou hem een zorg zijn! Wat kon het hem schelen? Niets! Hij kon ieder meisje krijgen wie hij wil, waarom zich zo druk maken over dit meisje? Maar toch kon hij de rest van de avond zijn hoofd er niet bij houden, en zeker niet bij een moordfilm. Zucht, had hij dat weer…