Hoofdstuk4: de waarheid.

"Wat dan papa?" vroeg Luthien bezorgt. 'Ik heb je iets nooit verteld Luthien. Ik heb je nooit verteld wat de oorzaak van het ongeluk was. Ik heb je ook nooit verteld dat het geen ongeluk was maar opzet.' Zei Sneep voorzichtig. Bang dat hij anders ze dochter te erg van streek zou maken. 'Wat? Het was geen ongeluk?' Zei Luthien gesrhoken. 'Het was een poging van de dooddoeners om jou en je moeder uit de weg te ruimen. Gelukkig is het maar half gelukt. Anders was ik jou nu ook kwijt.' Zei Sneep. Luthien voelden haar ogen prikken. Sneep zag dit en probeerde haar te troosten. Wat alen maar averechts werkte want nu begon ze te huilen. Sneep besloot dat dat het beste was en lied haar maar uit huilen. Toen Luthien wat was gekalmeerd en haar stem terug had. Vroeg ze: 'Waarom veertel je me dit?' 'Dat heeft 2 redenen ten 1e omdat je daar recht op hebt ten. 2e omdat ze weten dat je wakker bent. Zullen ze opnieuw proberen je te vermoorden.'voegde Sneep er zachtjes aan toe. Luthien begon opnieuw te huilen. 'Ik ben bang papa.' Zei ze 'Je zou gek zijn als je dat niet was. Ik moet zeggen dat ik ook bang ben. Bang je kwijt te raken. Maar we zullen er alles aan doen om te zorgen dat ze je niet te pakken krijgen. Dat beloof ik je.' Zei Sneep. Luthien zag dat haar vader het meende. Ze knikte en 10 min later was ze weer volledig gekalmeerd.

Luthien zat in de grote zaal. Ze dacht na over wat haar vader had verteld. Ze zat zo diep in gedachten verzonken. Dat ze Hermelien, Harry en Ron niet eens naast haar hoorde gaan zitten. Pas toen Ron haar naam 3x had gezegd. Kreeg ze het door. 'Luthien gaat het wel?'Vroeg Hermelien bezorgt. Luthien keek hun aan. Natuurlijk! Als iemand me wel zou begrijpen zijn hun het wel! Bedacht Luthien. 'Ik moet jullie wat vertellen.'zei Luthien. Toen Luthien alles had verteld. Keken Ron en Harry haar met open mond aan. Hermelien was de enige die niet uit het veld leek geslagen.'Heb je enig idee waarom hij achter je aan zit?'voeg Hermelien. 'Nee, dat weet zelfs me vader niet.' Zei Luthien. 'Hoe wil Sneep je tegen Voldemort beschermen?'vroeg Harry. 'Me vader denkt dat zolang Perkamentus in de buurt is hij me niets zal doen. Volgens mij is hij er nog niet helemaal over uit hoe hij me moet beschermen. Zonder Perkamentus maar hij zal wel een manier vinden.' zei Luthien overtuigd. 'We moeten nu naar Anderling. Ik maak haar niet graag kwaad.'zei Luthien. 'Zullen we maar gaan?' Iedereen knikten en ze gingen op weg naar Anderling.

Luthien zat verveelt met haar veer te spelen in de les. Haar hoofd stond er hellemaal niet naar om lessen te volgen. De deur van het lokaal vloog open en er kwam een jongen met een fototoestel binnen. 'Ik moet van professor Perkamentus. Luthien Sneep hallen.' Luthien schrok op uit haar gedachte toen ze haar naam hoorde vallen. 'Dat is goed Krauwel. Jufrouw Sneep. U moet naar het schoolhoofd.'zei Anderling streng. 'Ja mevrouw.'zei Luthien beleeft.

Luthien stond op en deed wat haar gezegd werd. Ze liep met de jongen mee. De hele weg bleef het stil. Toen ze bij de waterspuwer waren. Zei de jongen opeens iets raars. 'kakkerlak krunsjes.' Luthien wou vragen wat hij bedoelde. Maar het werd haar al snel duidelijk toen de waterspuwer in beweging kwam. Ze sprong de trap op. Toen ze boven was klopte ze op de deur. 'Binnen.' Hoorde ze Perkamentus zeggen. Luthien deed de deur open en keek het kantoor rond. Er stonden allemaal rare instrumentjes en naar haar smaak was het te overvol. Ze zag ook dat haar vader er was. Hij zat gebogen met iets tegen ze hoofd aangedrukt. Hij was vuil en ze gewaad was gescheurd. Toen haar vader haar aan keek onderdrukte ze een gil. Ze sloeg haar hand voor haar mond. Het gezicht van haar vader zat onder het bloed en de snede. Dat was niet de enige plek waar hij bebloed en verwondingen had. Sneep had ook een aantal verbranding wonden . Sneep zat ook onder de blauwe plekken en kneuzingen. Luthien renden naar haar vader en zakte op haar knieën voor hem op de grond. 'Wat is er gebeurd?' zei ze half hysterisch. Sneep deed ze mond open om te antwoorden.

Hoofdstuk 5: de problemen beginnen.

'rustig maar Luthien. Het valt wel mee. Niets ernstigst.' Zei Sneep met schorre stem. Hij zei het niet al te overtuigend. 'Niets ernstigst? Niets ernstigst? Hoe bedoel je niets ernstigst? Je hoort naar een heler te gaan! Kijk naar hoe je er uit ziet!' zei Luthien boos. 'Rustig Luthien, ik zal je alles uitleggen. Maar laat me eerst bijkomen alsjeblieft.'zei Sneep schor. 'Zou het niet beter zijn als je even ging liggen?' Vroeg Luthien bezorgt. 'Nee, Luthien ik wil zo dicht mogelijk bij jou en de persoon enige die ons nu nog kan beschermen blijven.'zei Sneep. Luthien knikten en ging rustig op de stoel naast haar vader zitten. Na 10 min begon Sneep te praten. Hij vertelde over dat hij werd opgeroepen door Voldemort. Dat Voldemort betwijfelde of hij hem wel echt trouw was. Dat hij net zo lang is gemarteld tot dat Voldemort hem eindelijk weer geloofde. Of beter gezegd Voldemort zei dat maar Sneep geloofde hem niet. Hij had Voldemort afgeluisterd daarna. Hij had gehoord wat ze plannen waren om hem terug te pakken voor zijn fouten. De fouten die hij had gemaakt. Omdat hij met ze gedachte ergens anders was. Voldemort was er achtergekomen wat Sneep van zijn missies hield en waardoor de missies mislukte. Het antwoord was een vraag. Helaas voor Sneep was Voldemort er achter gekomen wat die vraag was. De vraag of alles wel goed was met Luthien. Hoe ze zich op dit moment al voelen. Hoe ze over hem ging denken als hij de opdrachten lied lukken. Voldemort was er ook achtergekomen dat hij soms opdrachten lied mislukken voor Luthien. Omdat Sneep wist hoe Luthien over die dingen zou denken. Luthien was het nieuwe doel van Voldemort eerst Luthien ontvoeren voor een rede die Sneep niet wist. En dan om haar uiteindelijk te vermoorden. Hij besloot dat hij Luthien nu maar alles moest vertellen. 15 min later toen hij was uitgesproken keek Luthien hem angstig aan. 'Gaan ze mij ontvoeren papa?'Zei ze gesroken. 'Ja, ze zullen het zeker proberen. En als we je niet goed beschermen zal het ze ook nog lukken. Waarschijnlijk zullen ze mij als prooi willen gebruiken. Daarom hebben ik en professor Perkamentus besloten dat ik ook niet meer voor spioneren naar Voldemort zal gaan. We hebben beslotend dat ik er hellemaal niet meer heen ga. Zodat ze mij niet op die manier in handen kunnen krijgen. Om jou te lokken.'zei Sneep. 'Maar wat wint hij ermee om me te ontvoeren?' Zei Luthien onbegrijpend. 'Waarschijnlijk heb je een talent een verborgen kracht waar je zelf niet bewust van bent. Maar Voldemort wel Luthien.'dit keer was het niet Sneep die antwoorden maar Perkamentus.'Daarom gaan ik en je vader, je op alle mogelijke gronde daarvan controleren. Als jij het er mee eens bent natuurlijk Luthien .' 'Ja, dat lijkt me wel het beste.'zei Luthien. Maar niet nu. Morgen zullen we ermee beginnen. Daarom krijg je samen met je vader vrijstelling van alle lessen tot we het weten. En jullie mogen mij kantoor/toren. Daarom ook niet verlaten. De extra kamers zijn voor jullie klaar gemaakt en ik zal spullen laten brengen. Severus volg deze instructie a.u.b. op. Doe het niet voor mij maar voor Luthien.'zei Perkamentus. Sneep knikte.

Luthien zat op de kamer die Perkamentus voor haar had klaar gemaakt. Ze zat op haar bed.

Er kwam iemand binnen. 'Luthien gaat het wel?' Je bent zo stil en je wilde niet eten.'vroeg een bezorgde stem vanuit de deur opening. 'Het gaat niet echt nee. Nu Voldemort het op me gemunt heeft. Ik heb de helle tijd zo een misselijk gevoel alsof ik moet overgeven.'zei Luthien. De man ging achter haar zitten en legde zijn handen troostend op haar schouders. 'Ik heb ook de helle tijd dat gevoel lut.' Zei de man. Luthien grinnikte om de afkorting. 'Die afkorting heb je sinds met 9e niet meer gebruikt.' Zei ze. 'Ik ben blij dat je nog ergens om kan lachen. Maar ik ben ook bezorgt over je gezondheid. Luthien eet a.u.b. even wat. Doe het voor mij.'de stem van de man was smekend. 'Goed papa.'zei Luthien. 'Wat wil je eten?'Vroeg Sneep. 'Pizza. Als dat mag.' Zei Luthien. Sneep grinnikte. 'Ik dacht toch echt dat ik je vroeg om te eten voor je gezondheid. Niet voor je ongezondheid. Maar ja als je het echt zo graag wilt.'zei Sneep. Hij zwaaide met ze staf en er verscheen een pizza met tomaat, kaas mosserla, peperoni, en tonrnijn. 'Dank je papa.'zei Luthien. 'Vind je het erg als ik even bij je blijf?'Vroeg Sneep. 'Nee hoor, van mij mag je hier tot morgen nog zitten.'zie Luthien luchtig. Sneep grinnikte opnieuw. 'Luthien wat zou ik toch zonder jou moeten?' vroeg Sneep haar. 'Geen idee. Ik denk niet dat je dan veel kan beginne zonder mij. Want ik ben het enige dat je hebt weet je nog?'Zei Luthien op haar manier bijdehand. 'Niet zo bijdehand hé? Liefje, je bent inderdaad alles wat ik heb. Maar je bent ook het enige wat ik hoef. Ik hou echt ontzettend veel van je lut .'zei Sneep. 'Ach, dat weet ik toch.' Zei Luthien. 'Dan zeg jij ik hou ook heel veel van jouw hoor papa.' Zei Sneep plagerig. 'ow. Ik hou ook heel veel van jouw papa.'zei Luthien hem na. 'Ik zei ent toch al niet zo bijdehand doen. Waarom doe je het dan toch?' vroeg Sneep haar pesterig. 'Papa als je zo "ontzettend" veel van mij houd. Waarom pest je me dan zo?' Zei Luthien. Sneep en Luthien keken elkaar even aan en ze barste in lachen uit. 'Papa?' 'Ja Luthien?' Vroeg Sneep. 'Denk je dat we hier levend uitkomen?' Sneep keek zijn dochter aan. Hij kon niet geloofen dat Luthien dit vroeg. Zij was juist de gene die altijd vol hoop zat. Maat hij besefte ook, dat dit wel even een extremere situatie was dan normaal en haar vraag ook serieus te beantwoorden en eerlijk. Hij nam haar op schoot en sloeg zijn armen om haar heen. 'Ik weet niet of we hieruit komen. Maar ik weet wel dat we een goede kans makken. De kans is groot dat we hier uitkomen.'zei hij. Luthien liet zich helemaal tegen sneep aan zakken. 'echt waar?' vroeg ze en ze keek hem aan. 'Echt waar.' Zei Sneep bevestigend.