Hey iedereen. Ik heb weer eens een vaag hoofdstuk erbij geschreven…. Maar please review toch maar……

Anderling stond kaarsrecht in het kantoor van het schoolhoofd. Harry had nog steeds het gevoel dat ze daar niet hoorde, dat het een inbreuk was op Perkamentus privacy.

Natuurlijk was dat onzin, alle schoolhoofden hadden in dit kantoortje gewerkt, maar Harry kon niet van het gevoel afkomen, dat Anderling niets aan de inrichting had veranderd werkte niet mee.

Ze keek verbaasd naar Savanna Broom. "Wat U, meneer Potter, hier doet begrijp ik, maar wat doet zij hier?" vroeg ze aan Sirius.

Voordat zijn zoon z'n mond ook maar open kon doen viel Harry hem al in de reden. "Dat kan zij U misschien beter zelf vertellen."

Sirius grijnsde en keek naar Savanna. Die deed haar mond open, maar in plaats van iets te zeggen deed ze een perfecte imitatie van een vis op het drogen.

"Komt er nog wat van, mevrouw Broom?" vroeg Anderling pinnig, na een paar seconde stilte.

Savanna begon te stamelen "uh, nou… HIJ HEEFT MIJN OOM VERMOORD. Ik zei dat tegen haar en zij, ze wou het zelf ze…" wat ze wel niet gedaan had kwamen ze nooit te weten, want ze werd door een geïrriteerde Anderling onderbroken.

"Harry kun jij me het vertellen? Van haar wordt ik niet veel wijzer…" Harry knikte en vertelde zijn verhaal.

Anderling wed van lijkbleek vuurrood en toen een diepe kleur paars. Harry had haar nog nooit zo woedend gezien.

Na een hoop geschreeuw konden Harry en een onbestrafte Sirius (die had zelfs een paar punten voor Grifioendor gekregen, omdat hij de twee op tijd uit elkaar had gehaald, gekregen) de kamer verlaten.

Sirius ging terug naar de afdelingskamer en Harry ging naar zijn lokaal terug.

000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

"Ik moet met je praten" de stem klonk onheilspellend. Malissa draaide zich om. Ze wreef haar haar uit haar gezicht.

Het gezicht dat ze zag maakte dat ze achteruit kroop. Ze probeerde zich zo diep mogelijk onder haar dekens te verstoppen.

De stem lachte schamper en trok de dekens van haar af.

Mellissa zette zich over haar angst heen en keek in het gezicht van één van haar mede-Griffioendors. Moesten ze haar hier ook al lastig vallen?

Celesta Patil keek haar aan. "Bang voor me?"

Mellissa zette zich over haar angst heen. "Ja, er is vanochtend gebleken dat dat meer dan terecht is…." Ze keek Celesta uitdagend aan.

Celesta knikte. "Dat is waar ik het over wil hebben, je bent mij nog wat schuldig…"

Melissa keek verbaasd op. "Ik begrijp niet wat je bedoeld…"

Celesta lachte humorloos "misschien herken je me niet, ik ben veel veranderd sinds ik acht was, maar ik herken jou wel. Misschien kan ik je herinnering op frissen. Je was nog klein en wou weg uit het kindertehuis… Je liep weg en ging naar de wegisw…"

Ze hoefde haar zin niet af te maken want Melissa slaakte is kreet. Ze herinnerde het zich weer..

Een kleine Melissa keek om zich heen. Wat nu? Ze had helemaal niks, hoe moest ze overleven? Het eerste wat ze nodig had was een toverstok. Ze keek om zich heen en zag een winkel met het opschrift: "Parvati's stokken". Ze liep de winkel in. En bedacht zich toen dat ze onmogelijk een stok kon kopen, ze had geen geld en ze was te jong. Het was druk in de winkel. Er begon een plannetje op te borrelen… Ze liep langs de stellages naar een plaats waar niemand was. Nu snel, ze opende de dichtstbijzijnde doos. Er lag een mooie lange staf in. Ze duwde hem snel in haar mouw. Zo, niemand zou er wat van merken… Ze liep langzaam door de winkel heen en naar buiten. Toen ging het fout. De staf begon te schreeuwen…Ze kreunde en begon te rennen. Harder en harder. Achter haar ging de deur van de winkel open en er stormde een man naar buiten. Melissa gooide de nog steeds schreeuwende stok op de grond, zo zou hij haar hopelijk niet volgen… Ze dook onder de arm van een man door en ontweek een vrouw. De man achter haar nam geen genoegen met de staf, hij bleef haar achtervolgen, dat niet alleen, hij was nu ook begonnen te schreeuwen. "Houdt dat mormel tegen! Houdt die dievegge tegen!" Melissa had geen idee wat een mormel of dievegge was, maar besefte wel dat hij haar daar mee bedoelde. Blijkbaar besefte de mensen om haar heen dat ook, want ze probeerden haar allemaal te pakken. "Houdt dat kleine kreng tegen! Houdt haar tegen!" Het meisje kreunde… Ze keek om en schok van wat ze zag… hier zou ze nooit aan ontkomen! Het was niet zo slim om om te kijken, want daardoor liep ze tegen een man op. Hij zag meteen wat er aan de hand was en greep haar stevig vast. "Laat me los! Laat me los!" smeekte ze hem. Hij schudde zijn hoofd. De man van de winkel kwam naast hem staan. "Ze heeft één van mijn stokken gestolen. Geef maar hier…" De man knikte en Melissa begon nog harder te trappelen. Ze kon echter niet verhinderen dat Melissa aan de verkoper werd overgedragen. Hij nam haar mee naar zijn winkel.
Daar kwam een meisje van de trap af. "Wat is er gebeurd vader? Ze schreeuwen op straat en.. wie is zij?" Haar vader legde het haar uit. "Pap? Kunnen we haar niet gewoon terug brengen naar het kindertehuis?" Zo had Celesta haar gered.

"Wat moet ik voor je doen?" Melissa keek Celesta aan. "Ik wil dat je Savanna helpt."