Hoofdstuk 3 - Liefde
'Jij daar! Met die bloemetjes' Ceol haar hoofd kleurde rood toen ze besefte dat de leerkracht haar bedoelde. Ze keek hem aan ter bevestiging dat ze luisterde, bang dat als ze haar mond open deed om geluid te produceren er niks uit zou komen.
'Ik zie aan je naamkaartje dat je een bijzondere naam hebt, kun je hem voor ons uitspreken, zodat er geen misverstanden ontstaan'?
'Ceol' Antwoorde ze zacht.
'Ik denk niet dat de studenten achterin dat ook gehoord hebben'
'Ceol' Zei ze nu iets harder.
'Op deze opleiding leer je om zelfverzekerdheid uit te stralen, daar hebben we nu direct een voorbeeld van, kom maar even hier staan Ceol'. De leerkracht keek haar uitdagend aan. Voorzichtig stond Ceol op en liep naar voren toe, ze draaide zich om en schrok even van de grote hoeveelheid studenten die in de grote collegezaal zaten.
'Ceol is onze proef kandidaat, ze moet twee minuten lang over zichzelf volpraten. Na Ceol kies ik nog een aantal studenten die dit voor mogen doen. Zo kom je er direct achter of deze opleiding wel wat voor je is. Het zal namelijk wekelijks of misschien zelfs dagelijks voorkomen dat je moet presenteren. In je stage zul je dat moeten en later op je werk ook.' Ceol durfde best te praten voor de groep, ondanks haar knikkende knieën en de zweterige handen die ze inmiddels had gekregen. Op deze opleiding moest ze dit gewoon kunnen, dat besefte ze zich heel goed. Maar wat kon ze vertellen over zichzelf? Ze had niks te vertellen wat de studenten in zaal interessant zouden vinden. Terwijl ze nadacht over wat ze precies wilde zeggen, gaf de leerkracht al het startsein. Ceol rechte haar rug, kantelde haar bekken iets, drukte haar schouders recht en nam een diepe hap adem.
'Mijn naam is Ceol Opera wat muziek betekent, waarom dit zo is weet ik niet, want mijn ouders hebben een hekel aan muziek. Maar dat doet er verder niet toe, want ik ga jullie vertellen over wat ik wel leuk vind. Nou ik vind het leuk om te lezen, dus dat doe ik ook bijna de hele dag door. Verder heb ik geen hobby's. Ik woon thuis samen met mijn ouders, zonder broertjes en zusjes. Mijn ouders werken geen van beiden en zijn dus de hele dag thuis. We woonden tot vorig jaar in een kleine stad op een paar honderd kilometer afstand van deze stad, maar zijn deze zomer vanwege mijn studie verhuisd. Verder weet ik niet echt wat te vertellen, behalve…' Ceol twijfelde even of ze ging zeggen wat ze wilde' dat ik een avontuurlijk leven wil zoals in veel boeken beschreven staat, maar dat tot nu toe nog niet heb gehad. Dus als je ook wat avontuur in je leven wilt, meld je dan bij mij.' Nadat Ceol die zin had gezegd schoot de hele zaal in de lach. De leerkracht kwam lachend naar Ceol toe lopen.
'Ik wist wel dat je het kon, ik heb enorm veel vragen voor je, maar ik krijg vast genoeg tijd om die te stellen'. Hij wees een nieuwe student aan die zijn verhaaltje mocht doen. Ceol liep rustig terug naar haar plek en ging zitten. Waarom werd uitgerekend zij voor zo'n vreemde opdracht uitgekozen? Ze grinnikte bij zichzelf, 'ach laat dat avontuur maar komen' dacht ze terwijl ze nieuwsgierig haar medestudenten observeerde.
Fantasierijk, dromerig, enthousiast, creatief en snel onder de indruk. Dat waren de woorden die ze op haar woordweb schreef. Haar naam in sierlijke letters in het midden geschreven en daarvanuit vijf pijlen die naar deze woorden wezen. Wat kon ze nog meer over zichzelf schrijven? Deze eigenschappen tekenden haar. Zo was ze precies, dit straalde ze uit naar de buitenwereld. Verder wist ze niet veel over zichzelf te vertellen. Ze draaide haar hoofd iets bij om te zien wat haar buurvrouw had geschreven over zichzelf. Dominant en zelfverzekerd waren de woorden die onder andere op haar blaadje stonden. Ceol haar hoofd vulde zich direct met vooroordelen, maar besloot om die proberen uit de weg te drukken door een gesprek aan te gaan met deze medestudent. Ze draaide zich nu volledig om en probeerde de aandacht van haar buurvrouw te trekken door een simpel kuchje. Ze keek direct op van haar blaadje en lachte breed. 'Hoi, jij bent dus Ceol, ik ben Amanda' 'Wat een lelijke naam' kwam er in Ceol haar gedachten omhoog. 'Leuk je te ontmoeten Amanda' Ceol glimlachte naar haar. Ceol kon wel zien dat Amanda niet moeders mooiste was. Ze had niet echt verstand van wat nou precies mooi was, maar ze kon wel een beetje zien of iemand ermee door kon volgens de menselijke maatstaven of niet. Nee, Amanda was niet knap. Maar haar lach en de twinkeling in haar ogen maakte haar volgens Ceol één van de prachtigste mensen die ze ooit ontmoet had. Hoewel dat er uiteraard niet veel waren. Ceol en Amanda praatten samen totdat er werd omgeroepen dat het tijd voor een half uur pauze was. Amanda stond op en zei haar gedag, waarschijnlijk had ze genoeg andere mensen om bij te zitten. Ceol liep de collegezaal uit en keek de lange gang met vele deuren in die voor haar lag. Ze besloot maar niet te ver weg te gaan, misschien zou ze wel verdwalen. Ze draaide een rondje en keek of er misschien nog wat meer eenlingen waren, maar voor zover het leek was ze de enige. In de zaal had het ook al geleken alsof iedereen elkaar kende, of zouden ze meer ervaring hebben met het leggen van contact? Natuurlijk was dat zo, ze grinnikte op haar eigen domheid. Was niemand zo vriendelijk om eens te kijken of er ook studenten waren die niemand hadden? Ook die gedachte wuifde ze weg, natuurlijk niet. Mensen waren nou eenmaal ik-gericht, en sowieso, wat wilden ze ermee bereiken? Je moest voor jezelf opkomen in deze maatschappij, dat hadden haar ouders haar altijd verteld. Ze ging op twee meter afstand van de collegezaal zitten en pakte een broodje uit haar tas. Het leek alsof de baterijen van haar telefoon leeg waren, zo langzaam ging de tijd. Zuchtend pakte ze een informatieboekje over de opleiding, die kon ze wel bestuderen in de resterende tijd.
'Bam' met een klap gooide ze de autodeur dicht.
'Ha lieverd, hoe was het'? Haar vader boog zich naar haar toe om haar een kus te geven.
'Het was wel oké, precies zoals ik verwacht had' Ceol glimlachte.
Tot haar verbazing ging haar vader er verder niet op in maar reed gewoon weg. Hij keek geschrokken voor zich uit en begon als een gek aan het stuur te trekken om de auto te laten draaien.
'Wat doe jij raar' Ceol trok haar linker wenkbrauw omhoog.
'Zie je die jongen met die oranje rugtas'? Haar vader keek strak voor zich uit.
'Ja, wat is daar dan mee'?
'Beloof me dat je nooit met hem praat'. Haar vader zette zijn voet hard op het gaspedaal, de auto vloog vooruit. Ceol voelde haar nek naar achter klappen.
'Wat doe je verschrikkelijk' Ceol klonk en keek verontwaardigd. 'Doe eens normaal'
'Houd je brutale mond eens dicht' Haar vader had haar nog nooit terechtgewezen, laat staan op zo'n harde toon iets gezegd. Er sprongen tranen in Ceol haar ogen en ze hield haar mond. Ze reden een tijdje door zonder iets te zeggen. Ceol sloot haar ogen en ging onderuitgezakt in de autostoel zitten. Ze zag niet dat haar vader haar glimlachend bekeek. Heel zachtjes, nauwelijks hoorbaar neuriede hij een melodietje. 'Kon je het maar horen, voelen, ervaren' hij keek verdrietig uit het raam.
'Zijn we er nu al' Zei Ceol toen ze de auto voelde stoppen.
'Nee, ik heb een verassing voor je. Ik had niet zo tegen je mogen uitvallen daarnet, maar ik wilde je gewoon op het hart drukken dat je nooit contact moet maken en zoeken met die jongen'. Ceol liet haar ogen dicht, ze wilde eerst weten wat er precies aan de hand was met deze jongen, voordat ze verassing ontdekken zou.
'Wat is er dan zo speciaal aan hem dat ik het niet mag weten'?
'Sorry schat, dat kan ik je niet vertellen. Je moeder en ik hebben soms dingen die we voor je verborgen moeten houden'. Ceol opende haar ogen, aangezien ze dit vaker had meegemaakt. Ze wist dat hij toch niks zou loslaten over deze jongen. Dit soort geheimzinnigheden waren vaker voorgekomen. Haar ouders vertelden haar altijd dat, dat hoorde in een ouder-kindrelatie, ouders hadden altijd geheimen. Ceol vroeg zich af wat voor geheimen zij later voor haar kinderen kon hebben. Misschien was ze (zoals haar ouders zeiden) inderdaad nog niet volwassen genoeg om die dingen te zien en te begrijpen. Ze dacht dat het met de leeftijd wel zou komen. Ze opende haar ogen en zag dat haar vader de Mc Drive van de Mac Donalds was ingereden. Ze grijnsde en stootte haar vader tegen zijn arm.
'Nou wat wil je eten schoonheid? Een menu boordevol met lekkere calorieën of een menu waarvan je buik niet gaat uitpuilen?' Hij keek Ceol lachend aan.
'Doe mij die eerste maar, ik zeg het zelf wel tegen die praatpaal.' Haar vader reed naar de paal en sprak als eerste zijn bestelling in. Vervolgens was Ceol aan de beurt.
'Graag een Big Mac met patat, ketchup, coca cola en een Mc Flurry M&M's als toetje. En O ja, doe er ook nog maar een chocolademuffin bij.' Ze ging nonchalant achterover in haar stoel zitten en wreef over haar buik. Ze keek naar links toen ze geen reactie op haar gedrag kreeg. Haar vader keek haar met grote ogen aan en schudde grinnikend zijn hoofd.
'Wat? Ik heb gewoon het gevoel alsof ik drie dagen lang heel intensief heb gesport en niks heb gegeten.' Ze keek haar vader aan alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
'Pubertijd.' Zuchtte haar vader.
'Daar ben ik inmiddels al lang uit hoor!' Haar vader begon te lachen toen hij dit hoorde.
'dat dacht je,' hij schudde grinnikend zijn hoofd 'dat dacht je.'
Vijf minuten later stonden ze aan de kant van de weg met allebei een menu op hun schoot. Nadat Ceol de hamburger had gegeten zat ze al zo goed als vol, maar ze wilde zich niet laten kennen, dus ze at stug door.
'Je was al van plan om hier heen te gaan of niet? Al voordat je zo boos uitviel tegen mij bedoel ik.' Ze propte het laatste stukje muffin in haar mond en veegde haar handen af aan het servetje.
'Klopt, je moeder is niet thuis en ik had geen zin om te koken.'
'Waarom weet ik daar niks van? Waar is ze heen? Ze heeft niet tegen mij gezegd dat ze weg zou gaan.' Ceol keek verontwaardigd naar haar vader.
'Je moeder is vanavond laat weer terug. Ze had een telefoontje gehad van een vroegere schoolvriendin, die wilde ze even spreken. Niks om je zorgen over te maken dus.' Ceol haalde haar schouders op en klopte de restjes eten van haar kleren af. Terwijl haar vader de weg weer op reed dacht ze na over vandaag. Het was een vreemde dag met vreemde gebeurtenissen. Haar eerste dag school, haar vader die voor het eerst in zijn leven boos tegen haar uitviel, haar moeder die zonder het tegen haar te zeggen een afspraak had, vreemd. Voor een normaal persoon was dit misschien niet eens zo'n vreemde dag, maar voor Ceol kwamen dit soort gebeurtenissen vrijwel nooit voor. De afspraak thuis was dat alles gecommuniceerd werd. Dit hadden ze gedaan nadat Ceol een keertje alleen naar buiten was gegaan om in de speeltuin te spelen. Ze had met een meisje gepraat met wie ze blijkbaar niet had mogen praten. Haar moeder had gehuild toen ze thuis kwam, ze was erg ongerust geweest. Vervolgens hadden ze de afspraak gemaakt dat iedereen altijd vertelde waar hij of zij was. Ceol vond dit alles niet vreemd, elk gezin was gewoon anders. Ze gaapte een keer terwijl ze uit het raam keek. Ze zag aan de rode gloed in de verte dat de zon bijna onder ging. Ze ging achterover in haar stoel zitten en sloot haar ogen. Het duurde niet lang voor ze in slaap viel. De zacht schuddende auto wiegde haar heen en weer.
'Wat ben je toch prachtig, maar niet van mij, niet van mij.' Haar vader keek verdrietig voor zich uit terwijl hij zachtjes de woorden fluisterde. 'Wie had verwacht dat zo'n mooie jonge vrouw ons land zou moeten redden.' Een traan liep over zijn wang naar beneden. 'Het wordt je ondergang Ceol, daar zou ik je maar wat lief voor willen beschermen. Sterven zou ik ervoor, net zoals ik tijdens deze taak voor je zou willen sterven.' De tranen bedekten zijn zicht. Hij veegde snel de tranen weg toen hij de auto parkeerde voor de voordeur van hun huis. 'Nooit zal dit mijn thuis worden' dacht hij. Hij stapte uit de auto en liep naar de andere deur van de auto. Hij tilde Ceol in zijn armen en liep naar de voordeur. Deze werd opengegooid voor hij iets kon doen. Zijn lieve vrouw stond als een bang en geschrokken hondje voor hem. Het leek alsof ze rechtstreeks uit een oorlogsfilm was gestapt. Overal zat zweet en bloed. Ze trok hem naar binnen en gooide de deur dicht. Ze kuste zijn lippen en sloeg zijn armen zo goed en zo kwaad als het kon om zijn nek. Ceol aan de kant drukkend. Een beetje versuft om deze vreemde manier van begroeting terwijl ze zo stond beantwoorde hij de knuffel. Hij drukte haar een kus op haar voorhoofd en drukte haar toen van zich af. Zijn vrouw wilde gaan praten, maar Max legde een vinger op haar lippen.
'Even wachten, eerst Ceol op bed.' Zijn vrouw stapte naar achteren en liet hem naar de kamer van Ceol lopen. Hij legde haar met kleren en al in bed en trok de dekens over haar heen. Hij streek haar haren uit haar gezicht en kuste haar op beide wangen.
'Slaap lekker lieverd.' Voordat hij besefte wat hij deed zong hij een slaapliedje voor haar. Eentje die hij jaren geleden geleerd had. Het borrelde omhoog uit zijn keel en uitte zich in prachtige tonen. Ceol bromde even en draaide zich vervolgens om in haar slaap. Max aaide haar nog eenmaal over haar bol en liep toen de kamer uit om naar het verhaal van zijn kostbaarste schat te luisteren. Kostbaarder dan alles wat hij ooit had aanschouwd, gezien, bemint en zelfs gehoord. Hij zou zijn gehoor voor haar opgegeven hebben. Liefde was geen sterkere kracht dan muziek, daar was zijn volk van overtuigd. Hij verschilde wat dat betreft van mening. Aan de andere kant, muziek zou altijd blijven staan. Als zijn lieve vrouw Lydia morgen dood was kon hij haar niet terughalen. Muziek zou hem kunnen troosten, dat stond vast. Misschien was muziek hem toch dierbaarder… Waarom had hij er dan voor gekozen om in deze troosteloze wereld te wonen? Hij besloot niet verder te denken toen hij Lydia zag staan. Hij wist weer hoeveel hij van haar hield toen hij de gescheurde kleren en het bebloede gezicht zag.
'Zo ken ik je weer.' Was het enige wat hij zei voordat hij haar lippen kuste en haar dicht tegen zich aantrok.
'Ze heeft ons verraden' zei ze zacht nadat ze voor haar gevoel urenlang in zijn gespierde armen lag. Ze pauzeerde even na deze moeilijke woorden gezegd te hebben. Ze wist dat hij niet zou reageren, hij kon goed luisteren. Hij luisterde altijd voordat hij praatte, dat was één van de vele dingen waardoor ze verliefd op was geworden. Ze nam een diepe hap adem voor ze verder ging met haar verhaal.
'Het waren er zes, ik had het direct door toen ik de omgeving controleerde voor de veiligheid. Ik wist dat er iets niet klopte, dus bleef ik wachten in een steegje tegenover het café waar we afgesproken hadden. Een halfuur nadat we af hadden gesproken kwamen ze naar buiten. Ze wisten blijkbaar dat ik mij in het steegje verschool, want ze kwamen rechtstreeks op me af. Ik heb ze één voor één vermoord. Volgens mij hadden ze niet verwacht dat ik zo veel kracht bezat.' Ze grinnikte terwijl ze de laatste woorden sprak.
'Wat heb je met de lichamen gedaan?' Vroeg Max.
'Terug gestuurd naar waar ze vandaan komen.' Antwoorde Lydia terwijl ze hem vragend aankeek of haar handelen wel goed was geweest.
'Prima' was zijn antwoord. 'Nu weet hij dat hij niet moet spotten met ons.' Er volgde een lange stilte nadat hij dit gezegd had.
'Het gaat niet lang meer duren Max.' Er klonk een trilling in Lydia haar stem terwijl ze deze woorden sprak.
'Ik weet het, wij kunnen totdat we bericht krijgen alleen maar doorgaan met onze taak. Je weet dat het niet anders kan.'
'Daar ben ik me van bewust. Maar vroeg of laat wordt Ceol gevangen genomen of erger nog misschien zelfs vermoord. Dit wil ik voorkomen, dat is onze taak. Ik ben bereid onze algemene orders te negeren als het erop aankomt. Ceol moet hoe dan ook blijven leven. Als we buiten ons boekje gaan en haar daarmee kunnen beschermen heb ik dat ervoor over.' Lydia snoof even nadat ze deze woorden had gesproken.
'Je hebt gelijk, we zullen haar beschermen. Ik houd zo veel van haar Lydia, bijna net zo veel als ik van jou houd.' Hij streek met de rug van zijn over Lydia haar wang.
'Dat moet dan wel heel veel zijn,' fluisterde Lydia terwijl ze voorover boog en hem zachtjes op zijn lippen kuste.
