Na het openingsdiner van Zweinstein lopen Carlo en ik de zaal uit. We hebben ongeveer een
anderhalf uur gegeten van allerlei lekkere dingen die ik normaal nooit thuis zou eten, omdat
mijn ouders bijna alleen maar aardappelgerechten eten die me helemaal de neus uitkomen!
Ik verheug me op de eerste lessen die morgen weer beginnen.
Carlo is minder enthausiast. Voor hem is het een normale schooldag omdat hij geen basisschool zoals dreuzels heeft gehad.
We lopen richting de trap in de ontvangsthal van Zweinstein die zoals altijd verschrikkelijk gedecoreerd is.
Alleen wat bewegende schilderijen die je nieuwsgierig aankijken en naar andere portretten lopen om een praatje met hen te maken.
Ik voel hun ogen altijd in mijn rug prikken en dat is geen pretje!
'Ik heb heerlijk gegeten, wat jij Will?', vraagt Carlo terwijl we bijna de trap oplopen. 'Het was
weer geweldig zoals als altijd, jammer genoeg krijgen we zo'n diner niet iedere dag, maar aan de
andere kant zou dat ook wel een verschrikkelijke uitbuiting van huis elven zijn'
'Ja, dat is waar, maar ook voor is zo'n feestmaal toch even een leuke afleiding na
elke dag normaal eten klaar te maken. We zullen ze het eens moeten vragen of ze dat echt leuk vinden, dan kunnen
ze dat ook een keer speciaal voor ons maken', zegt carlo met een brede grijns op zijn gezicht.
Carlo en ik kennen de school na vijf jaar al aardig op onze duimp, maar dat komt eigenlijk
omdat we fred en george wel eens tegenkomen in de geheime gangen en een praatje maken.
Alleen viel het ons op dat zij nog niks weten vande kamer op de zevende verdieping, die carlo en ik
al in ons tweede jaar ontdekt hebben, toen we een beetje verveeld chocokikkers loslieten
op de gang in de buurt van de kamer. Carlo dacht aan een pot om alle kikkers in te stoppen en toen
hij de dichtstbijzijnde deur opende kwamen wein een ruimte vol met potten, kooien en allemaal andere manieren om onze
kikkers weer te vangen waarvan we de meeste voorwerpen nog nooit hadden gezien. Sindsdien weten we van het bestaan van die ruimte af,
en moeten we hem eigenlijk nog een naam geven.
'Ik geloof dat ik iets vergeten ben Will. Alleen ik heb geen idee meer wat, maar het voelt
heel vreemd dat ik samen met je naar de slaapruimted loop, alsof dat niet vanzelfsprekend is.
Ik denk even na. Er was iets wat ervoor zorgde dat Carlo niet direct naar de slaapruimtes kon.
'Ik weet het niet Carlo... er was wel wat ja'
Even staan we stil, maar opeens schrikt Carlo.
'Ik moet de eerstejaars naar onze afdelingshuis brengen! Ik spreek je straks wel weer, het wachtwoord is "Ze schittert als een ster.
Even kijk ik carlo na die snelde grote zaal in loopt en de eerste jaars bij elkaar roept. Vervolgens
loop ik de trap op. Best wel grappig altijd, die wachtwoorden van het portret die voor het
huis van huffelpuf hangt. De man die op het schilderij is afgebeeld is eigenlijk non stop verliefd
en zo ongeveer elke dag op een andere vrouw van een van de schilderijen.
En elke keer als hij kan loopt hij via de andere schilderijen naar de desbetreffende 'gelukkige' zoals
hij dat noemt. Maar goed, hij heet Valentinus Cupius en het duurt meestal een paar minuten
voordat hij bij zijn portret is.
Ik loop naar de vierde etage via een geheime gang op de eerste verdieping. Gelukkig weten de huiselfen wel van alle geheime gangen af
en worden ze door hen grondig schoongemaakt, anders hadden er overal spinnenwebben gehangen.
Carlo en ik hebben heel veel respect voor ze, maar tot nu toe hebben ze al onze
wederdiensten afgeslagen. We hebben ze zelfs een keer aangeboden om te koken, maar toen
we dat voorstelden ligten alle huis elfen dubbel van het lachen.
'Meneer is te grappig om serieus over te komen. Wij huis elfen hebben nooit iets lolligers gehoord.
Als U gewoon af en toe langs komt en zo grappig blijft, bedankt u ons al genoeg Meneer'
En toen we de keuken verlieten hoorden we de huis elfen nog steeds lachen.
Het portret hangt naast een van de trappen die naar de vierde verdieping gaat aan de muur in een
zijging van een 'ongebruikt' lokaal. Ik zie dat Valentinus niet aanwezig is, maar gelukkig hebben
fred en george mij in het tweede jaar als welkomsttip verteld hoe hij zo op het portret staat.
Ik druk op de geschilderde bel en er galmt een vreemde echo door de schilderijen. Eventjes loop
ik naar een schilderij aan de andere kant van het gangetje. 'Kunt u eigenlijk die bel horen
mevrouw?' vraag ik. 'Nee jongen, godzijdank kan alleen Valentinus en leerlingen die in deze gang
staan hem horen. Weet je trouwens dat die bel Valentinus letterlijk naar dit portret toe trekt?
De magie zorgt ervoor dat hij binnen een minuutje in zijn portret is, kijk daar vliegt hij al'
Valentinus rent al vloekend langs alle schilderijen naar het gangetje waar ik in sta.
In zijn schilderij aangekomen werpt hij een boze blik op mij. 'Jij weer he?
Als je meook maar een paar minuutjes langer bij die prachtige vrouw op de tweede verdieping liet
was ik er misschien eindelijk in geslaagd een zoentje op mijn wang van haar te krijgen, maar nee
hoor er wordt wer op mijn bel gedrukt en alweer een week benadering en toewijding naar de knoppen'
'Het spijt me Valentinus, dat kon ik ook niet weten, maar als je wilt kan ik misschien een keertje
een goed woordje voor je doen bij haar om het weer goed te maken'
'Dat klinkt goed jongen, maar ik ben bang dat ik toch geen kans bij haar maak'
'Maar je zegt dat je nu al zo dichtbij was, dat betekend toch dat je een aardige kans bij haar maakt'
'Ze was dronken'
'O'
'Juist..
Ik staar hem vol ongeloof aan
'hehe'
'Niet echt een eervolle manier om iemands hart te winnen he', zeg ik.
'Misschien niet nee maar het werkt.. soms'
'Maar dan spreek je toch niet van ware liefde? ik dacht dat je daar op uit was'
'Dat is ook zo jongen, maar sommigen beeldschone vrouwen hebben soms een zetje nodig'
'Ik blijf het een lage streek van je vinden, zo blijf je voor altijd vrijgezel, al ben je een schilderij'
'schilderij of niet ik voel me nog steeds een mens, en op deze manier blijf ik lekker bezig
en ze zijn het de volgende keer vergeten'
'Allemachtig, ik geloof mijn oren niet, en dat bewaakt Huffelpuf'
'Oke, Oke, ik zal ze niet meer dronken voeren, maar heb je nog andere alternatieven dan'
'Wat dacht je van spontaan tegen iemand opbotsen en daarmee een gesprek beginnen dat
je een leraar wilde zoeken omdat een leerling werd lastig werd gevallen door foppe'
'allemachtig dat is wel erg cliché vind je ook niet'
'het werkt', zeg ik met een glimlach.
'daar zit wel wat in'
'proberen maar'
'ik heb tot in de eeuwigheid de tijd, waarom niet', zegt Valentinus al tollend met zijn ogen.
'mooi mag ik nu naar binnen'
'nog niet, heb je zelf nog iemand op het oog'
Even denk ik na. Hij stelt deze vraag altijd, en ik antwoord bijna nooit. Er zitten geen knappe
meisjes in Huffelpuf en Ravenklauw; van Griffoendor is alleen Hermielien Griffel knap sinds de
de hazentanden heeft verkleind alleen is ze wat te ijverig voor me, en over Zwadderich
hoef ik niet eens te denken, want daar zitten alleen maar mensen met een rot innerlijk.
'Nee nog steeds niet eigenlijk, Er loopt gewoon weinig knaps rond'
'Anders neem je toch een schilderij jongen'
'Allemachtig Valentinus, Ik val niet op ingelijste verf die vrouwen van over de vijftig moeten voorstellen'
'op een oude fiets'
'- Nu kappen Valentinus, je hoort wel van me wanneer ik iemand op het ook heb oke'
'Natuurlijk jongen, maar wil je nu eindelijk het wachtwoord zeggen? ik wacht namelijk al een minuut of tien nu'
'Ja hallo jij liet mij.. ach laat ook maar eehh.. het was iets met sterren.. , ze zingt de sterren van de hemel'
'nee jongen, maar vooruit omdat je me misshcien een gouden tip hebt gegeven, laat ik je erin, het wachtwoord is
"Ze schittert als een ster" en dat doet ze zeker'
Valentinus kijkt met een dromerige blik omhoog, terwijl het portret opengaat en ik eindelijk naar binnen kan.
Fred en George hebben een beetje beschreven hoe het er uit zag bij Griffoendor. Om binnen te komen
moet je via een portretgat, maar bij ons in Huffelpuf kom je meteen in de leerlingenkamer.
Ze vertelden dat het er bij griffoendor heel sjieke meubels staonden en dat alles met een soort gouden licht
beschenen werd en dat bij zwadderisch het hardstikke donker zou zijn. Maar hier bij huffelpuf is alles lekker
verlicht door de grote ramen die je van de buitenkant niet kan zien. Voorderest is het hier niet extreem
sjiek ofzo maar eerder comfortabel en warm ingericht. Helga Huffelpuf had een verschrikkelijk goede smaak!
Ik neem een grote bank in terwijl ik mijn huisgenoten langzaam naar binnen zie lopen.
Na een paar minuten komt ook Carlo binnen die meteen naast me op de bank ploft.
'En waren de eerstejaars een beetje onder controle te houden?' vraag ik hem voorzichtig, want hij ziet er nogal uitgeput uit.
'Mwoah er was een klein irritant ambitieus ventje die me de oren van mijn kop vroeg over alles waar we voorbij kwamen.
Daarna kwam Foppe ook nog eens de boel verzieken; hij was letterlijk in de haren van een eerstejaars gevlogen en ik
heb hem met een simpel haardroogspreukje kunnen verdampen, bedankt voor die tip nog, ik geloofde eerst niet dat
geesten uit koude lucht en ontasbaar water bestond'
'Ik vind het verschrikkelijk grappig als Foppe me probeert te irriteren. De afgelopen keer heb
ik uit frustratie een vuurballetje naar hem gegooid, en toen leek het alsof hij door een kogel getroffen werd heb
ik hem tot gatenkaas vervloekt', antwoord ik met een grijns.
'Zullen we maar eens gaan slapen? Anders vallen onze ogen dicht tijdens oude runen en ik
denk niet dat onze lerares dat erg op prijs stelt', stelt Carlo voor.
Ik word wakker met het gevoel dat ik net een paar tellen in bed lig, maar toch is het al ochtend en de mensen rondom mij
kleden zich al aan. Waarom kunnen we niet gewoon drie uur later beginnen ofzo, dan kun je tenminste een beetje uitslapen.
Vlug kleed ik mij ook aan en haast ik me naar beneden voor het ontbijt.
Het feestmaal is absoluut een uitzondering want in de ochtend krijgen we gewoon brood met beleg al is het vlees van andere
beesten afkomstig, al heb ik geen idee van welk, maar het is een stuk lekkerder dan ham of ander vleeswaren die ik altijd moest eten toen ik
nog bij mijn dreuzelouders woonde. Dorian komt naast me zitten die er net zo slaperig als mij uit ziet.
'Mogge will, nog een beetje kunnen slapan vannacht?', vraagt hij.
'Dat viel eigenlijk zwaar tegen, ik had het gevoel alsof ik maar een paar tellen in bed heb gelegen'
'Een jongen die aan de andere kant van mijn slaapzaal ligt snurkt. Hij heeft me de hele nacht wakker gehouden, ik zal vanmiddag voor een
sikkel een antisnurkslurk halen tegen zijn gesnurk. Die ballen van pillen werken tot aan de kerst, dat is het meer dan waard'
'En gelijk heb je, wat hebben we eigenlijk als eerste vandaag?', vraag ik terwijl dorian ook zijn brood pakt.
'Ik geloof dat we beginnen met oude runen, en vanmiddag verweer tegen de zwarte kunsten, dan kan ik gelijk even navragen over de vampiertant en stof'
Op dat moment komt carlo ook naast me zitten en ruikt nogal naar citroen.
'jakkes Carlo, ik ruik je vanaf hier', zegt Dorian, 'Moest je weer even een bubbelbad nemen voordat je je eerste lessen krijgt'
'Ja, heerlijk he? Je knapt er echt van op, ik raad het jullie aan. Maar je weet toch dat mijn vriendin van die citroengeur houd
en omdat ik haar al een lange tijd niet gezien heb en ze vandaag wel bij ons mag zitten, wilde ik haar meteen een plezier doen'
Carlo's vriendin Minou, een vierdejaars uit ravenklauw, is al sinds vorig schooljaar de vriendin van Carlo, de enige van ons drie
die verkering heeft. Minou woont in Frankrijk maar blijft in de vakanties op Zweinstein. Ze vond Beauxbatons verschrikkelijk en mocht gelukkig
naar Zwijnstijn van haar ouders.
Ze kan helaas voor Carlo niet in de grote vakantie in nederland blijven wat betekend dat ze elkaar alleen maar per uil hebben kunnen spreken.
'Zolang je er geen gewoonte van maakt vind ik het best', antwoord ik.
'Zal niet gebeuren denk ik, iedereen zit me voorderest een beetje jaloers aan te kijken dat ik in een HEERLIJK GROOT bubbelbad
mag zitten omdat ik KLASSENOUDSTE ben', zegt carlo met een brede grijns op zijn gezicht.
Hij vind het wel eens leuk om ons een beetje te plagen omdat hij een "voorbeeldstudent" is.
'Och carlo, als dorian en ik wat heiliger waren was het ons vast ook wel gelukt, maar we gunden jou gewoon alle eer', antwoord dorian.
'Maar ik geloof dat we nu wel naar Oude runen moeten gaan, willen we nog op tijd komen'
Snel pakken we onze tassen en lopen we de eetzaal uit. Op naar Oude Runen..
