Chapter 3: Sister love

"Mila, wat moet jij hier?" Verbaasd keek Jake naar het meisje wat net het kantoortje van Anderling had betreden.

"Ik ben hierheen gestuurd, om een suffe reden."

"O."

"Ruzie met mijn zusje," gaf Mila toch maar toe. Tegen Jake kon ze gewoon niet liegen. Stel dat zijn ware ik zich weer liet zien tegenover haar, een meisje.

"Ik heb alleen een broertje, maar bij hem is niet ontdekt dat hij een tovenaar is, want hij heeft nooit een brief gekregen dat hij naar Zweinstein mocht, terwijl mijn moeder tovenaar is en mijn vader dreuzel, dan zou er toch wel iets van tovenaarsbloed in hem zitten, toch?"

Zulke verhalen had ze nog nooit van Jake gehoord.

"Ik denk het." Een beter antwoord had Mila niet.

"Ahum," kuchtte Anderling, "Mila." Ze wees naar een andere stoel aan de andere kant van haar kantoortje. Nukkend stond Mila op en liep naar de stoel die de professor aan had gewezen.

Jake voelde pijn door zijn lichaam schieten. Nee, hij moest niet in slaap vallen. Hij moest niet gaan dagdromen, maar het was al te laat. Hij kon de pijn niet stoppen:

"Jake!" Kevin kwam met een glimach aanlopen.

NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!

"Hi." Ik keek hem ook met een glimach aan. Ik moest het spelletje meespelen, ondanks dat ik nu wel door had dat ik aan het dagdromen was.

"Heb je het al gelezen?"

"Wat?"

"We gaan naar het bos met school, naar Amerika nog wel."

De weg waar we zojuist nog op stonden was weg. In de plaats van de weg was een groot bos verschenen en er stond een hele klas. Ik zei wat tegen ze, maar de klas reageerde niet. Zelfs de leraar had niet door dat ik wat zei toen iedereen stil was.

"Kev, wat doe je?" Mijn oog viel op Kevin, die achter de leraar het bos in liep. Ik rende hem achterna. We liepen, liepen en liepen tot mijn oog op de grond twee lichamen zag liggen. Ik zag dat Kevin er ook naar keek. Ik kwam dichterbij. Het waren niet zomaar twee lichamen, nee, het waren niet van Bella en… en Edward!

"NEEEEEEEE!"

Jake schrok op. Hij keek in de ogen van Mila en professor Anderling die om hem heen stonden.

"Jake, je viel in slaap." Mila leek daar verbaasd over te zijn.

"Ik vertelde Mila net dat alle vijfdejaars naar Amerika gaan voor Kruidenkunde."

O, dat moest er ook nog bij komen. Straks kwamen die dagdromen ook nog uit.

"Oke, kan ik dan nu gaan?"

Jake had geen zin meer in al dat slappe gelul van professor Anderling.

"Ja." Er kwam een glimach van de professors mond af.

Jake liep samen met Mila de deur uit, de trap naar beneden en een moment later stonden ze beide weer op de gang.

"Hoe komt het dat je steeds in slaap valt?" Mila was blijkbaar nieuwsgierig.

"Geen idee. Ik voel pijn en ik val in slaap." Aan haar kon Jake het wel vertellen. Zij zou het wel begrijpen, "dan begin ik te dromen over ene Kevin. En later in die droom zie ik ze op de ziekenzaal. Al is die droom nu over. Nu droom ik weer over die Kevin, maar dit keer gaan we met school naar het bos in Amerika, net als wat professor Anderling heeft verteld. Ik voel dat er een soort connectie is tussen die dromen en deze reis met school." Mila had ademloos geluisterd naar dit vreemde verhaal, maar was wel zo gelovig, dat ze dit geloofde.

"Dat is vreemd, maar ik geloof wel dat er enige connectie moet zijn."

Voor het eerst voelde Jake een soort klik met een meisje van zijn leeftijd. Hij had al duizenden vrienden gehad, voornamelijk jongens dus. Dit was de eerste keer dat hij bevriend raakte met een meisje.

"Een connectie tussen die droom en de werkelijkheid, maar dan zou Kevin dus ook moeten bestaan. Zou dat ook enige connectie met iemand kunnen zijn?" vroeg Jake eigenlijk tegen zichzelf, maar ook wel tegen Mila, omdat zij er tenslotte ook bij stond.

"Misschien."

"Misschien," zuchtte Jake.

Zo liepen ze zwijgend naast elkaar door de gang op de derde verdieping. Geen van beide wisten ze iets te zeggen over Jake's vreemde dromen of anderen dingen zoals school.

"Fwiet fiew, Mils." Mila draaide zich om en keek in het gezicht van haar jongere zusje Teresa. Nee, ook dat weer.

"Teresa, hij zit in dezelfde afdeling en we hebben nu samen verweer tegen de zwarte kunsten, vandaar dat we nu naast elkaar lopen." Daarmee probeerde ze haar zusje weg te werken, maar het had blijkbaar geen zin, want haar zusje begon te lachen.

"Ja ja, zeg maar gewoon hoe het zit."

Mila werd boos.

"IK GA NU NIKS ZEGGEN WAT NIET WAAR IS, WANT DAN LIEG IK EN DAAR HEB IK NU GEEN TIJD VOOR, WANT IK MOET NAAR DE LES!" zei ze met stemverheffing tegen haar zusje, "EN NU OPROTTEN!"

Er kwam nu ook een vriendin van Teresa aan.

"Teresa, ga je mee, anders komen we nog te laat."

Teresa was verkeerd ingedeeld. Ze was ingedeeld bij Huffelpuf, omdat ze vroeger vaak verlegen was, maar nu haar Zwadderich kant naar voren kwam zat ze dus verkeerd. Ze was daarom vaak jaloers op haar grotere zus en dat kon je nu wel merken. Ze begon Mila steeds vaker te plagen.

Jake voelde zich wel gevleid door die reactie van Teresa en begon wat verlegen te blozen. Niet dat hij Mila leuk vond, nee, daar was hij nog te jong voor vond hij, ze waren gewoon goede vrienden. Ze waren niet meer dan gewoon vrienden, nee, dat moest er bij komen. Die dromen waren al erg genoeg, laat staan een vriendin, nee, Mila zou voor hem gewoon een goede vriend blijven.

"Ga je mee naar de les, Mila?"

"Noem me maar Mils, zo noemt iedereen me."

"Oké, Mils." Jake glimlachte naar haar en samen liepen ze naar het klaslokaal, waar ze dit keer beide les hadden. Omdat er namelijk een overvloed aan toverleerlingen waren, hadden ze maar af en toe samen les met elkaar.