Hoofdstuk 4 Sjors

We gaan een stukje terug in de tijd. Dit is het vervolg op hoofdstuk 2. Het verhaal gaat meteen verder, en ik dacht dat dat wel handig was om te weten.

POV Emma

Lieve Emma,

Zin om straks naar het park met me te gaan?

Ik wacht daar op je om 9 uur.

Groetjes Sjors

Emma keek naar het perkament. Ze had George de uil net uit het raam zien vliegen, en er kwam alweer een andere uil aan. Die van Sjors.

Ze twijfelde. Moest ze wel gaan? Ze wist dat hij nog gevoelens voor haar had, en er was vandaag al zoveel gebeurd… maar aan de andere kant… misschien lucht het wel op als ik met hem praat, over vandaag...

Ze pakte een nieuw stuk perkament, en schreef:

Ik zie je daar.

Ze gaf het aan Sjors' uil, die nog steeds stond te wachten, en liet hem uit haar raam vliegen.

Ze keek op haar horloge. Kwart voor negen.

Ze pakte een stuk perkament, en begon te tekenen. Toen ze weer op haar horloge keek was het bijna 9 uur. Snel stond Emma op, en ze rende de trap af.

Haar moeder zat op de bank met een boek, en keek gestoord op. "Waar ga je heen?" vroeg ze. "Naar het park" riep Emma, en ze opende de voordeur.

Ze liep rustig naar het park, en ze zag Sjors al snel staan.

Hij leunde tegen een brede boom aan, en keek naar zijn voeten. Emma herinnerde zich dat ze hem een keer bij die boom had laten schrikken, en hij op de grond viel. Ze grinnikte. Sjors keek op. "Hey Em." begroette hij haar glimlachend. "Hoi" Emma leunde naast hem tegen de boom. "Tijd niet gezien." zei Emma. "Nee" beaamde Sjors. Ze keken elkaar even ongemakkelijk aan. "Hoe gaat het op je werk?" vroeg Emma, de stilte doorbrekend. "Gaat goed." zei Sjors glimlachend. "Al in veel landen geweest?" vroeg Emma nieuwsgierig. Sjors knikte. "Handig hoor, zo'n talenknobbel." zei Emma bewonderend. Sjors grinnikte. "Niet altijd." Emma keek hem vragend aan. "Iedereen heeft je hulp nodig met iets" Emma glimlachte. "Daar kan jij toch wel mee omgaan?" Sjors knikte. "Gelukkig wel. En hoe gaat het met jou?"

Emma trok een gezicht. "Eh, ook goed". Sjors keek haar aan. "Liegbeest!" zei hij plagend.

"Oké, oké... Heb jij ook het gevoel dat Skye niets meer van zich laat horen?" Sjors knikte begrijpend. "Ja, ik heb naar jou en Skye brieven gestuurd, maar ik kreeg alleen brieven van jou" Emma zuchtte. Zou ze het vertellen? Misschien wist hij het al. Maar als hij zegt dat hij alleen nog brieven van jou krijgt, zal hij het niet weten. Fluisterde een stemmetje in haar hoofd.

"Weet jij er dan meer over?" vroeg Sjors. Emma keek hem niet aan. Sjors heeft het recht het te weten, hij is tenslotte ook haar beste vriend. Fluisterde het stemmetje weer. En waarom mag Fred of George het dan niet weten? Zei een ander stemmetje.

Emma zuchtte weer. "Emma?" vroeg Sjors. Emma keek hem aan. "Skye is..." ze haalde diep adem, maar toch kwam het er fluisterend uit. "Een Dooddoener." Sjors keek haar geschokt aan. "Echt... Nee, eh... Weet je het zeker?" stamelde Sjors. Emma knikte voorzichtig. Ze vertelde wat Draco had gezegd, maar ze liet het zoenen achterwege.

Sjors keek haar nog steeds geschokt aan. "Je weet zeker dat Draco de waarheid sprak?" vroeg Sjors, het klonk minachtend toen hij Draco's naam zei. Emma knikte. Ze hoopte dat hij niet zou vragen wat er verder gebeurd was, want dan moest ze hem de waarheid vertellen. Ze kon niet goed liegen tegen Sjors, hij had haar zo door.

"Heeft Draco verder nog wat gezegd over Skye?" mompelde Sjors. Emma keek naar zijn handen, hij kneep ze tot vuisten. Emma legde een hand op zijn schouder, om hem te kalmeren.

Sjors keek haar aan. Hij ging voor haar staan, en legde zijn handen op haar wangen. Emma stond vast. Achter haar was de boom, en voor haar stond Sjors. Sjors boog zich naar voren, en Emma wist niets te doen. Ik moet hier echt iets mee doen. "Sjors…" begon Emma. Sjors trok er niets van aan, en zijn lippen raakten de hare. Sjors zoende haar vurig, en Emma zoende terug.

Emma vloekte in haar gedachten. Sjors had gelijk bij het bal twee jaar terug. Ik ben een slet. Ze nam zich voor om niet te liegen tegen George over deze kus, alleen over die van Draco. Dan zou hij de oorzaak van haar zwakte willen weten, en dat vertelde ze niet.

Sjors boog naar achter. Emma keek hem kwaad aan.

"Klaar?"

Sjors knikte tevreden.

Zonder er bij na te denken gaf ze Sjors een klap.

Ze staarde hem aan. Wat heb ik net gedaan?! Sjors keek even verbaast terug. Ze zag dat zijn wang rood werd op de plek waar ze hem geslagen had.

Ze voelde zich kwaad worden. "Je bent de tweede vandaag die me zomaar zoent!" schreeuwde ze. "Kunnen jullie niet begrijpen dat ik al een vriendje heb?!"

Sjors staarde haar aan.

Emma's woede aanval was over. O nee, waarom sloeg ik hem?! "Sorry" fluisterde ze, en ze rende weg.

Ze had aan een stuk doorgerend, en ze rende naar de poort. Die stond open, dus ze kon mooi doorrennen.

Ze smeet de achterdeur open, en rende door de keuken, de trap op.

In haar kamer, gooide ze de deur dicht, en viel huilend op haar bed.

Er werd op haar deur geklopt. "Liefje?" hoorde ze door de deur. "Gaat het wel?" Het was haar moeder. "Nee, en ik wil alleen zijn." zei Emma, en in haar stem hoorde je de snikken. "Oké lieverd. Kom maar naar beneden als je je weer beter voelt, dan maak ik thee voor je." zei haar moeder begripvol, en Emma hoorde haar weglopen.

Algauw klonk er getik bij het raam en gekrabbel bij de deur. Emma keek naar het raam. Het was de uil van Sjors. Ze wilde niet antwoorden, maar opende toch het raam. Ze vond het zielig voor de uil.

"Ik kan niet beloven dat ik wat terugstuur, hoor." zei Emma waarschuwend tegen de uil. De uil kraste begripvol.

Emma haalde het papier van de uil af, en vouwde het open. Emma begon te lezen.

Emma,

Het spijt me dat ik je gekust heb. Ik had het niet moeten doen. Het was terecht dat je me geslagen hebt.

Sorry.

Sjors.

Emma zuchtte. Ze had er spijt van dat ze hem geslagen had. Al was het wel zijn verdiende loon. Emma keek om zich heen, op zoek naar een ganzenveer en wat inkt. Ze deed geen moeite om een nieuw stuk perkament te pakken, en schreef:

Het is terecht dat je je schuldig voelt.

Het spijt mij ook dat ik je geslagen heb.

Emma rolde het briefje op, en gaf het aan de uil, die uit het raam vloog.

Er klonk nog meer gekrabbel en gejank bij de deur. Emma zuchtte en strompelde naar de deur, die ze opendeed voor Snuf. Hij rende haar kamer binnen, en sprong op het bed. Emma glimlachte en deed de deur dicht.

Ze ging naast Snuf op bed liggen en aaide hem. "Snuf, jij bent de enige die me begrijpt." Fluisterde Emma tegen haar hond. Snuf's bruine ogen keken haar lief aan. Ze knuffelde hem. "En blijf alsjeblieft voor altijd bij me" zei Emma, en ze verborg haar gezicht in zijn vacht, en begon te huilen.