A/N Daar ben ik weer, met een nieuw hoofdstuk.

En nogmaals (laat ik het voor de verandering een keer in het Engels doen ;D) I don't own the Ranger's Apprentice! (Vinden jullie ook niet dat onze titel veel passender is? Ik bedoel: hij is in boek 5/6 en 8 t/m 11 geen leerling meer...) Ach ja.. ^^

Laat ik es wat anders beginnen...

In het hart van het bos is het donker. Ook overdag. Nacht maakt het duister nog indringender, maar je ziet niet veel verschil tussen dag en nacht. Behalve op de grote open plek, midden in het Hart, zoals de duistere plaats ook wel wordt genoemd. Daar schijnt overdag gewoon de zon. Niemand komt er, je moet namelijk door gevaarlijke delen in het woud lopen om er te komen. En niemand heeft de moed om het tegen het duister op te nemen. Het is zenuwslopend.

Op de open plek staan echter vier huisjes en een stal. Niemand weet dat die er staan. En dat er daadwerkelijk ook echt mensen leven. Mensen die lang geleden zijn verstoten en dapper genoeg waren om een thuis te maken op de plaats waar niemand hen zou storen. Levend van de gevaarlijke dieren waar ze op jaagden.

Deze paar mensen leven daar samen, maar het haatgevoel jegens anderen, en de hunkering naar veiligheid is er nog. Ze zijn gehecht geraakt aan de afzondering. Zo erg dat ze niet meer af en toe naar dorpen gaan voor voorraden. Alles wat ze nodig hebben trachten ze zelf te verbouwen en te groeien. En de regels beletten hen weg te gaan uit het Hart. Uit angst dat er over hen wordt gepraat is het verboden weg te gaan. Als je er eenmaal bent is er geen weg terug.

Lilith en Coran zaten samen achter de stal. In stilte. Het was niet nodig iets te zeggen. Ze wisten allebei waar de ander aan dacht. Niet omdat ze dat eerder aan elkaar verteld hadden, maar omdat ze een talent hadden waar niemand iets van afwist. Het talent om gedachten met elkaar uit te wisselen was iets wat ze altijd al geheim hadden gehouden. Als kind omdat ze het leuk vonden hun ouders voor de gek te houden, nu omdat het veiliger was dan praten over hun wens. En als niemand wist dat ze het daar over hadden werden ze ook niet verdacht aangekeken. Ze gedroegen zich als ieder ander kind zou doen, maar dat was slechts een façade. Een masker. In hun hoofd hielden ze uitvoerige gesprekken over dingen waar niemand van af mocht weten. Beiden wensten iets wat taboe was in hun kleine leefgemeenschap.

Maar beiden wisten dat het onmogelijk was te verwezenlijken.

Een week geleden had Corans zus het niet meer getrokken en was ze ervandoor gegaan. Het bos in. Ze was het duister in gerend met niet maar dan een kleine dolk en een kruisboog met twee pijlen. Zodra haar ontsnapping was ontdekt waren de mannen er met spoed achteraan gegaan, met zwaarden in kruisbogen.

Coran was de stal in gekropen en daar had Lilith hem gevonden, trillend. Ze wist wat hij dacht en stelde hem gerust. Ze zouden haar niks aandoen, verzekerde ze hem. Ze zouden haar alleen mee terug nemen of beschermen op haar reis naar het onbekende. Maar de woorden werden onzeker uitgesproken daar Lilith zelf ook niet wist wat er met haar vriendin zou gebeuren. De wet was duidelijk genoeg, en die kregen ze al vanaf jongs af aan ingeprent.

Samen zaten ze in de stal te wachten totdat de mannen terug zouden komen. Angstig en niet wetend wat er zou gebeuren.

PAGEBREAK.. :P

De mannen waren pas laat in de avond terug gekomen, met lege handen. Coran sliep, maar door Lilith kon door de kieren van de stal heen zien dat ze niet blij waren. De donkere gezichten waren vertrokken van woede, en ze wist dat ze de vluchteling niet hadden kunnen vinden. Door de bewegingen van de mannen wist ze dat ze een heel eind hadden gelopen, gezocht en dat ze niks gevonden hadden. De sporen van het meisje waren niet te zien in het donker.

Lilith nam Coran mee naar haar eigen kamer en legde hem naast haar in bed, in plaats van hem naar huis te brengen. Hier kon hij veilig bij haar slapen.

De volgende dag gingen de mannen weer op pad. Coran zat voor het raam en keek met hangende schouders naar de bomen waar hij zijn dorpsgenoten voor het laatst had gezien, de lichtjes van de fakkels en lantaarns langzaam wegvagend in het duister.

Lilith was bezorgd. Ze was er zeker van dat ze Corans zus iets aan zouden doen als ze haar vonden.

Ze sloeg haar handen ineen en ging op haar bed zitten bidden.

Zachte voetstappen deden haar opkijken. Coran was naast haar komen zitten en legde zijn hoofd in haar schoot. Even had ze de neiging hem overeind te trekken, maar toen ze de stijf dichtgeknepen ogen zag legde ze haar arm over hem heen en streelde ze zijn zachte zwarte haren. Het was duidelijk dat hij bang was.

Lilith wist dat de mannen niet op zouden geven. Ze zouden haar vinden, hoe vaak ze ook terug het bos in moesten om haar te vinden. En dat beangstigde haar. Ze was er zeker van dat de mannen niet weg deinsden van geweld.

Met haar hand nog zachtjes strelend over Corans halflange haar deed ook zij haar ogen dicht, biddend dat de mannen haar vriendin genade zouden schenken.

PAGEBREAK... Saai hoor.. ^-^'

Will moest eigenlijk naar een vergadering op kasteel Redmont. Het meisje vond hij echter belangrijker. Ze had hem al wat meer verteld nu ze tot rust gekomen was, maar ze voelde zich nog steeds niet helemaal op haar gemak.

Will staarde naar het meisje voor hem. Ze was heel netjes ondanks het feit dat het duidelijk allemaal nieuw voor haar was.

Hij wist dat ze dingen voor hem verborgen hield. Ze had hem verteld dat ze was weggelopen van huis. En dat feit op zich geloofde hij, maar er was meer dan alleen het feit dat ze weg was gelopen. De omstandigheden wilde ze niet vertellen. Ze veranderde altijd soepel van onderwerp zodra hij te dichtbij kwam.

Hij besloot het anders aan te pakken.

'Waar kom je vandaan?' vroeg hij, na een lange stilte, zonder enige inleiding.

Azura leek even geschrokken van de directheid van de vraag. Toen beet ze op haar lip en wendde ze haar blik af. 'Vanuit het bos,' antwoordde ze zachtjes.

Will trok zijn wenkbrauw op. Dat kon meerdere dingen betekenen. 'Ben je door het bos heen gekomen hier heen of heb je in het bos geleefd voor je hierheen kwam.

Het meisje aarzelde zichtbaar, maar toch besloot ze eerlijk antwoord te geven. 'Ik leefde in het Hart. Maar ik ben weggelopen.'

Will knikte en vond dat ze al aardig wat meer eerlijke antwoorden gaf.

'Waarom?' vroeg hij.

Aan haar ogen te zien had ze die vraag verwacht. Het antwoord liet echter lang op zich wachten.

Will wachtte echter geduldig. Ze had tijd nodig, dat wist hij. Bovendien leek ze ergens bezorgt om te zijn. Mag ze dit niet vertellen? vroeg hij zichzelf af. Juist op dat moment keek Azura vastbesloten op.

'Ik ben weggelopen omdat ik dat niet mocht. We mogen daar niet weg. Dat zijn de regels. En ik wilde al heel lang weten wat er achter de bomen was.'

Will keek even verbaasd maar toen daagde het. 'Azura,' vroeg hij dringend. 'Werd je daar tegen je zin vast gehouden?'

Azura keek hem raar aan en zei toen: 'In zekere zin wel. Ik ben daar geboren, maar de wet luid dat we niet uit het Hart mogen. Die regel is jaren geleden opgesteld. Nog voor ik was geboren. Vanwege die wet mogen we niet vertrekken.'

'En toch vertrok je.' Will was verbaasd over de moed van het jonge meisje. Ze was pas dertien, maar haar gedrag leek op dat van een zestienjarige.

Ze knikte. 'Ik wilde daar weg. Ik hield het niet meer uit. Ook al weet ik dat de wet me dat verbied.'

'AHA!' Werd er geschreeuwd. Zowel Will als het meisje schrok overeind. Will zag wat er gebeurde en hij had maar even nodig om de situatie in te schatten, zichzelf vervloekend omdat hij te geboeid naar het meisje had geluisterd, en dus de signalen van Trek niet had opgemerkt.

'Als je het weet, en dus weet je ook wat er nu gaat gebeuren, waarom ben je dan WEGGEGAAN!' De laatste woorden werden geschreeuwd en Azura dook trillend ineen op haar stoel. Will stond voor haar, toekijkend hoe zes mannen zijn huisje binnen kwamen, zwaarden getrokken.

A/N Een iets langer hoofdstuk dit keer. Ik wou met een cliffhanger eindigen. En ja, ik weet dat het voor de meeste ontzettend voorspelbaar was... Maar goed. Do me a favor: R&R! Reviews helpen mij! En ik wil weten wat mensen ervan vinden. Tips en tops zijn altijd welkom! Hopelijk zitten er niet teveel fouten in, ik hou niet van het nalezen, ben nogal druk.. Sorry daarvoor. Vind je ze, zeg het dan, dan verbeter ik ze. ;)