TADA! Chapter three! Waarin nog meer beangstigende dingen zullen worden gezegd…

Warning: Probeer dit alsjeblieft niet te snappen, dat kan namelijk alleen het gesticht tot gevolg hebben…

Tnx for dah reviews! Luv y'all!

Hoofdstuk drie: The return of mama

Opruimen was overduidelijk niet de sterkste kant van Anouk, Sophie en Emma. Jack was ook niet echt een goede hulp in het hele proces. Sophie had net alle flessen opgeruimd, voor Jack besloot dat flessen leuk waren om tegen de muur kapot te gooien. Anouk en Emma waren ondertussen bezig met de kleren die nog steeds in de kamer lagen op te ruimen en hadden geconcludeerd dat het al vieze wasgoed, slijmerig en iewig geworden was.

"Jack?" Vroeg Emma en hielt een plakkerig slijmerig shirtje omhoog. Hij keek er even na, glimlachte doen en excuseerde zich terwijl hij terug naar de keuken liep om nog meer flessen kapot te gooien. Anouk en Emma propten de kleding in de wasmachine en drukten random op wat knopjes om hem aan te krijgen. Na wat vreemde hoestachtige geluidjes gaf het ding zich over en begon in een onnatuurlijk tempo de kleding met groen water schoon te maken.

Na zo'n drie uur zag de woonkamer er alweer redelijk normaal uit. De drie keken trots toe, voor Jack de keuken uit kwam met een pak meel in zijn hand.

"Waar is dit nou weer goed voor?" Vroeg hij en hielt een hand meel omhoog, terwijl de rest van het pak zich uitleefde op de grond. "'t is poeder…"

"Wauw, je meent het?" Vroeg Anouk sarcastisch.

"Ja, kijk dan." Hij gooide de zak naar Anouk, die hem natuurlijk niet ving en zo kwam de andere helft van het pak op de grond terecht.

"Dat hadden we echt nodig…" zuchtte Sophie.

"Niet?" Vroeg Jack.

"Wat denk je dat we aan het doen zijn?" Jack haalde zijn schouders op.

"Mijn moeder komt ieder moment thuis en het leek me wel een goed idee om het huis nog een beetje leefbaar te hebben als ze hier zo meteen binnen komt lopen." Legde Emma geïrriteerd uit.

"Ow, juist." Antwoordde Jack, "in dat geval, kun je ook beter nog eens naar de keuken gaan kijken…"

De drie keken elkaar even aan en liepen toen heel langzaam in de richting van de keuken. Het was zacht uitgedrukt een slagveld. Overal lag van alles, de koelkast stond open en zo te zien was zo'n vier vijfde deel over de rest van de keuken verspreid. De vloer was nat, de muren zaten vol vegen en niet alle glazen en borden hadden het overleeft.

"Uh-oh. En nu?" Vroeg Emma die met grote ogen door de keuken keek, "we hebben nog 5 minuten."

"Simpel." Zei Jack, ze keken hem aan.

"Hoe ben je van plan een hele keuken in vijf minuten schoon te krijgen?"

"Dat ben ik niet van plan…" antwoordde hij, "mijn plan is veel simpeler en handiger. Zorg dat ze 't niet ziet."

"Niet ziet!" Riep Emma uit, "ow, dit valt ook niet op hoor! We gaan er gewoon voor staan joh, makkelijk!"

"Dat bedoel ik niet! Je zorgt gewoon dat ze niet eens in de buurt komt. Moet je dat poeder in de kamer misschien nog wel even opruimen." Zei Jack, alsof dat echt zo overduidelijk was.

"Waarom ik? Jij gooide het in de kamer!"

"Omdat jullie vrouwen zijn." Er was in de hele geschiedenis van de mensheid nog nooit zo'n bedrukkende stilte geweest als nu. Niemand durfde was te zeggen, over de hele wereld was het dood en dood stil.

"Wat probeer je daarmee te zeggen?" Vroeg Anouk na een lange tijd, die haar woede nog redelijk in bedwang had kunnen houden.

"Dat het jullie taak is op te ruimen?" Hij keek er nogal onzeker bij. Emma verdween even de keuken in en kwam even later weer uit de troep gekropen met een bezem. Ze gaf hem aan Jack.

"Aangezien jij de troep veroorzaakt hebt, zal het ook jou taak zijn het op te ruimen. Veel plezier." Zei ze.

"Maar-" Begon Jack, maar werd onderbroken doordat Sophie een über dodelijk blik zijn kant op richtte. Ze kwamen er al snel achter dat meel opruimen niet echt Jack's sterkte kant was. Uiteindelijk leek het alsof de vloer een groot wit blok hout was, wat er niet echt mooi uitzag.

"Denk je dat ze het merkt?" Vroeg Anouk zachtjes.

"Wat? Dat de vloer ineens uit meel bestaat en dat een wild vreemde het probeert weg te vegen zonder enig succes?"

"Ja."

"Neuh, valt niet op."

Sophie zuchtte.

"Tijd voor plan B," kondigde ze aan.

"Plan B?" Vroeg Emma, "welk plan B?"

"Het plan B dat ik net bedacht heb, het plan B dat plan A gaat volgen, het plan B dat ons gaat redden!" Riep Sophie plechtig om. Emma en Anouk keken haar aan alsof ze een of andere heilige heiligheid was die iets heel heiligs te lullen heeft. Ze vertelde haar plan in mysterieuze fluistertonen die niemand behalve Anouk en Emma konden horen en decoderen. Meteen daarna liepen ze met zijn drieën gewapend met schattige glimlachjes op Jack af.

"TEKKELEN!" Riep Anouk.

Zo'n drie en een halve seconde later lag Jack ergens boven opgesloten in een kastje. Dit was vooral zodat hij het huis niet verder kon tormenten. Nu was het tijd voor het minder leuke werk.

Een auto reed de oprit op en Emma die het script nog een laatste keer doorlas, verstopte het snel en deed de deur open.

"Hoi mam!"

Haar moeder was even uit het veld geslagen door de lieve groet en schattige glimlach en zei toen een onzeker 'hallo' terug. "Wat hebben jullie gedaan?" Vroeg ze en keek angstig naar de deur die haar de woonkamer in zou leiden.

Emma gaf snel een onschuldig verslag van wat ze gedaan hadden terwijl ze de woonkamer deur opende voor haar moeder. Sophie en Anouk zaten heel liefjes in het midden van de kamer op het meel, dat nu als een soort heuvel in het midden stond. (Wat best knap is aangezien er normaal maar 1 kilo in zo'n pak zit, wat dus zou betekenen een heuveltje van 10 cm hoog, maar deze betrok een hoogte van zeker anderhalf meter.

"Wat is dit!" Vroeg de enige met verstand in de kamer (aka mams)

"Dit is onze Mount Everest op schaal." Vertelde Sophie, "hij moet nu drogen, maar als je kijkt kun je precies zien hoe je naar de top kan lopen. We zijn daar altijd al heel geïnteresseerd in geweest en nu kunnen we op deze manier onze kennis vergroten op dit gebied."

"Zo meteen als hij droog is, gaan we hem verven, met deze handige cijfercodes die aangeven welke kleur wat moet worden." Vulde Emma aan.

"Ik wist niet dat jullie geïnteresseerd waren in ook maar iets dat met kennis te maken had." Toch leek ze wel blij te zijn met de nieuwe Mount Everest in de kamer.

Uiteindelijk werden ze geïnformeerd dat Emma's moeder opnieuw even weg moest om boodschappen te doen. Meteen nadat ze weg was keek Ems nogal geschrokken om.

"Ze gaat boodschappen doen!"

"En?" Vroeg Sophie.

"Waar moeten boodschappen heen?"

"Technisch gezien belanden ze uiteindelijk in het riool… wat eigenlijk heel zonde is…"

"DE KEUKEN!" Riep Anouk ineens.

"Wat?" Sophie keek vragend op.

"Boodschappen komen eerst nog in de keuken terecht voor ze in het riool terecht komen, Soof."

"Ow juist." Zei ze, "nee dat bedoelde ik." Het was even stil. "En?"

"De keuken is niet echt… wat hij ooit geweest is, REMEMBER?"

Jack kwam de trap af gestort en liep nogal misselijk de kamer in.

"Hoe ben jij uit je kastje gekomen?" Vroeg Sophie verbaast. Hij hielt een sleutel omhoog.

"Toen jullie me in dat kastje opsloten, you'd forgotten one very important thing mates, I'm captain Jack Sparrow, savvy?" Dat had hij echter beter niet kunnen zeggen. Anouk, Sophie en Emma keken hem nogal puppy-eyes-achtig aan en renden toen in een rotvaart naar hem toe en gingen zo'n beetje half aan hem hangen.

Toen hij eindelijk weer los had weten te komen pakte hij een hand vol thee zakjes te voorschijn.

"Geen idee wat het is, maar het is slecht."

"Slecht?" Vroeg Emma. De theezakjes werden op de grond gegooid. "…gaan we weer…"

"Ze zijn gewoon puur evil!"

"Hoezo dat dan?" Vroeg Sophie met opgetrokken wenkbrauw, "het zijn gewoon onschuldige zakjes met vage blaadjes er in die je in kokend water stopt om er thee van te maken."

"Ow" … "Huh?"

TBC

Ik weet dat iedereen zwaar gechoqueerd is door Sophie's uitleg over de theezakjes… aangezien het zo slim klonk, maar ergens diep van binnen is ze ook wel slim hoah! (A)

#ziet Soof met een ebille blik om dr afkomen en verstopt zich onder een lampenkap, typisch natuurlijk dat de lamp aanstaat en Emma dr hassus verbrand#

Leuk.. well…. IK KLIM ZELFS IN EEN LAMPENKAP VOOR JULLIE! IS DAT GEEN REVIEW WAARD! NOU! HUH! WELL!

REVIEW! #wijst hyperactief vanuit haar lampenkapje naar de review knop#