Herinner je het je nog? In het laatste hoofdstuk heb ik Hermelien achtergelaten bij Draco, ze stond voor de keuze om te antwoorden op zijn vraag.

Ik zal haar nu een antwoord laten geven, dan kunnen we zien wat er vervolgens gebeurt.

Hermelien weet niet wat ze moet antwoorden, ze is een beetje te verward door Draco's eerlijke openbaring en zijn tegenvraag die er geen doekjes om windt.

Ze kijkt naar de lucht, waar de sterren nu worden overschaduwd door wolken.

"Ik… Ik zou die brief niet hebben geschreven als ik niet een bepaald gevoel voor je had, of wel?" vraagt ze terug.

Draco glimlacht en schuift een beetje dichter naar zijn Modderbloedje toe. "Ik denk dat je daar gelijk in hebt." Zegt hij zachtjes. "Weet je, sinds de eerste keer dat ik je zag had ik al gevoelens voor je, alhoewel ik ze in het begin niet herkende. Ik ben een Malfidus, ik hoor geen gevoelens voor een Mod… voor iemand zonder magische ouders te hebben… toch?" vraagt hij. "Maar toen de jaren voorbij gingen begon ik mijn gevoelens steeds beter te begrijpen en ze werden steeds moeilijker te onderdrukken, daarom werd ik steeds gewelddadiger en gemener tegenover jou als ik tegen je praatte, om mijn gevoelens in bedwang te houden, om mezelf ervan te overtuigen dat het verkeerd was om je lief te hebben en dat je toch nooit hetzelfde voor mij zou voelen, in ieder geval, dat dacht ik, nu zie ik in dat ik ernaast zat…" Hij kijkt naar Hermelien en geeft haar een glimlach die ze nooit had verwacht te ontvangen, warm, vriendelijk en enigszins beschaamd.

Hermelien bloost een beetje. "Ik moet toegeven dat mijn gedachten ongeveer hetzelfde waren.

Ik heb je altijd een beetje leuk gevonden, maar mijn vrienden hadden een hekel aan je, dus vertelde ik mezelf dat ik ook een hekel aan je moest hebben, maar elke keer als ik je zag had ik de kleine hoop dat je me anders zou behandelen, niet koud of boos, maar in ieder geval een klein beetje vriendelijk, best frustrerend om te weten dat dit nooit gebeurt is.

Vreselijk dat we achter de waarheid moeten komen nu we in ons laatste jaar zitten nietwaar? Ik bedoel, we zullen elkaar waarschijnlijk nooit meer zien hierna." Fluistert ze, ze kijkt Draco aan met een verdrietige blik in haar ogen.

Draco kijkt haar aan, haar ogen vertellen hem dat ze daar echt verdrietig om is en hij haalt een hand door zijn blonde haar, een beetje verward, hij weet niet precies wat hij moet zeggen.

"Ik denk dat… als we… ehm… nou ja, ik bedoel, als dit echt blijkt te werken, dan is er geen reden dat we elkaar niet meer kunnen zien toch? Als we een k-koppel worden kan ik bij jou op bezoek komen en als je wil kan je ook altijd bij mij langskomen." Zegt hij op een lichte en vriendelijke manier.

"Dat weet ik zo net nog niet," antwoord Hermelien. "Ik denk niet dat jouw ouders mij ooit zullen accepteren, ze zijn dooddoeners…"

Draco grinnikt. "Dan heb je geluk dat je niet met hen hoeft te daten." Grapt hij.

Hermelien lacht, ze had nooit durven denken dat Draco grappig kon zijn op een niet sarcastische manier, het laat haar een stuk comfortabeler voelen, en ja, hij heeft gelijk, ze hoeft zijn ouders niet aardig te vinden, ze vindt Draco leuk en dat is alles wat ze hoeft te weten.

"Je hebt gelijk, je bent eigenlijk best een leuke jongen, Draco." Mompelt ze.

Draco knikt. "Ik weet het… je bent zelf ook niet zo slecht." Zegt hij met een flauwe glimlach en hij probeert haar te zoenen, maar voordat hij dat kan doen worden ze verstoord door zware regen. "Te gek…" fluistert hij, zachtjes vloekend.

"Ik denk dat we maar beter naar binnen kunnen gaan voordat we ziek worden." Zegt Hermelien, ook een beetje teleurgesteld.

Draco zucht en staat op. "Je hebt gelijk, het zou nog al vreemd zijn als we allebei verkouden zijn morgen nietwaar? Mensen zouden rare dingen gaan denken, natuurlijk compleet onwaar." Grapt hij en ze rennen terug naar het kasteel.

Hermelien loopt de Leerlingenkamer van Griffoendor in, compleet doorweekt en ijzig koud, zij en Draco hadden elkaar een goede nacht gewenst ter hoogste van de Grote Zaal, ze wilden Vilder niet tegen het lijf lopen zodat hij iedereen op school kon vertellen dat ze elkaar die nacht hebben ontmoet.

"Waar kom jij vandaan?" Hoort ze opeens, ze kijkt om en ziet een roodharig meisje die ze herkent als Ginny, ze zit op een van de comfortabele stoelen.

"Ik heb een blokje gelopen." Zegt Hermelien, het is niet helemaal een leugen omdat het allemaal begon als een onschuldig blokje om, ze hoeft dit meisje niet te vertellen dat ze met Draco was.

Ginny staat op en loopt naar het raam. "Oké, het weer is verschrikkelijk hé? Je kan maar beter die natte kleren uittrekken voordat je kou vat." Zegt ze, blijkbaar gelooft ze het verhaal dat Hermelien haar zojuist heeft vertelt.

Hermelien knikt. "Ja, laat ik dat maar eens gaan doen, en ik denk dat ik daarna ook maar eens naar bed ga. Hoe komt het trouwens dat jij nog zo laat op bent?" vraagt ze nu, zich herinnerend dat het al na middernacht is.

"Kon niet slapen…" is Ginny's simpele antwoord, ze volgt Hermelien naar boven.

"Ik ken het…" antwoord Hermelien.

Draco gaat zijn privé kamer in de Zwadderich kerkers weer binnen en valt op zijn bed, nog steeds gekleed in zijn kleddernatte kleren, hij glimlacht een beetje, als hij terug denkt aan wat hij heeft gedaan kan hij er nog steeds niets zinnigs van maken, hij heeft zijn liefde geuit voor het Griffoendor Modderbloedje, waarom laat hem dit zo goed voelen?

Jammer genoeg heeft d regen alles verpest voordat hij een kans kreeg om haar te zoenen, hij had graag willen weten of haar lippen zo goed zouden proeven als hij denkt. 'Zouden ze zo voelen als in mijn droom?' vraagt hij zich af. Hij likt langs zijn lippen en droomt dat die van Hermelien daar zijn.

Zijn broek komt veel te strak te zitten rond zijn kruis, maar in plaats van het te negeren of een koude douche te nemen besluit hij iets te doen wat hij tot nu toe nog niet voor mogelijk had gehouden, hij knoopt zijn broek open en trekt het tegelijk met zijn ondergoed naar beneden, waarna hij zijn hand om zichzelf heen sluit.

Een zucht van verlichting ontsnapt zijn mond als hij begint te bewegen.

Hermelien is de laatste van haar groepje die uit de slaapzalen komt die ochtend, met een grote geeuw zegt ze: "Morgen jongens."

"Het zou eens tijd worden, waar bleef je zo lang?" vraagt Harry, wetend dat zij normaal gesproken de eerste is die klaar staat om te gaan, ze wil nergens te laat voor zijn, zelfs niet vijf minuten laat voor het ontbijt.

"Je ziet er moe uit, heb je weer een nachtmerrie gehad?" vraagt hij dan.

"Nachtmerrie?" vraagt Ginny.

Hermelien kijkt naar Ginny. "Niets ernstigs." Zegt ze snel. "En nee, ik heb gewoon niet al te goed geslapen. Kon me niet concentreren op mijn huiswerk gisteren dus heb ik een stukje gelopen, werd verrast door de regen, dus ben ik naar bed gegaan, maar ik kon niet stoppen met denken aan het huiswerk dat ik niet gemaakt heb." Zegt ze, ze voelt zich schuldig dat ze erover moet liegen, maar het is beter dan zeggen dat ze Malfidus heeft ontmoet en dat ze zelfs bijna gezoend hebben.

Ron grijnst. "Dat is echt typisch iets voor jou." Merkt hij op.

Hermelien lacht ook, dat weet ze, daarom zei ze het ook, ze wist dat ze geen vragen zou krijgen als ze dit zou zeggen. "We moeten opschieten, anders komen we te laat." Zegt ze en ze loopt vooruit naar de uitgang van de Leerlingenkamer.

Als ze de Grote Zaal binnen komen kijkt ze stiekem in de richting van de Zwadderich tafel, Draco is in gesprek met zijn maatjes, Korzel en Kwast, die aan weerszijden van hem zitten, alsof ze zijn persoonlijke bodyguards zijn, denkt Hermelien met een grijns.

Hij ziet er een beetje anders uit vandaag, meer ontspannen, merkt ze op voordat ze naar haar eigen tafel loopt.

"Gedaanteverwisselingen vandaag, ik vraag me af wat Anderling ons laat doen…" zegt Ron die probeert een gesprek op gang te krijgen.

"Geen idee, we komen er snel genoeg achter." Antwoord Harry ongeïnteresseerd.

Hermelien's ogen beginnen glinsteren. "Ik hoop dat we weer dingen mogen Oproepen net als de vorige keer, dat was echt heel leuk!" zegt ze blij.

"Ja, vooral als je weet dat jij de enige was die het ook daadwerkelijk kon, hoe doe je dat in 's hemelsnaam? Ik bedoel, je kan gewoon alles!" Zegt Ron, het was meer een sarcastische opmerking dan dat hij het echt als een compliment meende.

"Je moet gewoon opletten in de les en je concentratie bij de juiste dingen houden." Zegt Hermelien ongestoord.

Ron knikt en doet alsof hij het zal onthouden voor de volgende keer.

Draco zat al in de Grote Zaal toen hij zijn vriendinnetje binnen zag komen.

Hij krijgt niet de kans om naar haar te kijken, omdat Korzel precies dat moment uitkiest om iets tegen hem te zeggen. Hij verstond het niet, dus moest hij vragen om het te herhalen, iets wat hij normaal gesproken nooit doet.

"Ik zei: Was jij degene die gisteren zo laat terug kwam naar de Leerlingenkamer?" Vraagt Korzel opnieuw.

"Oh ja, dat was ik, maakte een kleine wandeling…" Zegt Draco snel, terugdenkend aan de avond daarvoor.

Het was een leuke avond, niet alleen kreeg hij eindelijk de kans om zijn gevoelens voor Hermelien te uitten, hij kwam ook eindelijk van die vervelende bobbel in zijn broek af die hij al zo lang probeerde te negeren.

Nu voelt hij zich geweldig, hij kijkt naar de plaats waar Hermelien een paar seconden geleden nog stond, maar ze is weg, hij kijkt naar de tafel van Griffoendor.

Hermelien ziet met haar rug naar hem toe, maar hij kan haar zien bewegen, het lijkt er op dat ze ergens behoorlijk opgewonden over is, waarschijnlijk de lessen van vandaag, denkt Draco met een kleine grijns.

Misschien dat hij binnenkort maar eens moet vragen of ze misschien ook zin heeft een keer iets met hem af te spreken.

[bJa, ik weet het, het is maar een klein hoofdstuk dit keer, mijn ouders zitten me achter de broek aan omdat ik te lang achter de pc zit…

Nou ja, blijf lezen als je het nog steeds interessant vindt, ik zal zo snel mogelijk een nieuw hoofdstuk online zien te krijgen!

Owjah, laat een berichtje achter als je wil, ik ben alsnog zeer benieuwd naar wat jullie van het verhaal vinden!