A/N: Zo hier ook weer een stukje, ik heb hier al 16 hoofdstukken, maar ik zit nu vast met hoofdstuk 17, want dat moet een beetje anders worden dan de andere hoofdstukken en dus post ik niet zo heel snel, maar hier is weer een stukje.

Hoofdstuk 3: Naar huis.

Nadat ik een likje over mijn wang heb gekregen van het hertje, loop ik weg. Ik moet namelijk om 2 uur terug zijn en ik heb nog maar 1 minuut de tijd. Ik begin harder te lopen, meer snelwandelen voor mij, ik loop normaal gezien nooit zo hard.
Ik kom precies om 2 uur het huisje in gelopen. Ik kijk rond, waar is iedereen heen? Vervolgens loop ik de woonkamer in. Ook daar is niemand.
"Hallo, waar zijn jullie" roep ik.
"Boven, schat" hoor ik mijn moeder roepen.
Ik loop naar boven, maar als ik op de 1 na laatste tree sta, glij ik uit en val naar beneden.
Oef, dat doet pijn! Ik sta op, en loop weer naar boven, dit keer zonder uit te glijden.
"Lieverd, ga je spullen in pakken," zegt mijn moeder, die uit de badkamer komt lopen.
Na een diepe zucht loop ik mijn kamer in, die ik deel met Petunia. Zij was al bezig met opruimen.
Hoe kon ik nou vergeten zijn dat we over 1 uur al uit het huisje weg moeten zijn?!

Nadat Lily uit mijn blik veld is verdwenen, ga ik er ook vandoor. Ik galoppeer op mijn aller hardst. Als ik bij het groepje bomen aankom, moet ik eerst even uithijgen. Daarna verander ik weer terug in mezelf.
Ik ren naar het huisje en ga naar binnen.
"Hallo, ik ben er weer" roep ik.
"Hé, Hé, jij bent de enige die zijn spullen nog moet inpakken" zegt mijn moeder.
Ik kijk haar verontschuldigend aan, maar ze wijst met haar vinger naar de deur, wat betekent dat ik mijn spullen nu moet gaan in pakken, anders word ze heel kwaad.
Als ik langs haar heen loop, zie ik haar triomfantelijk glimlachen. Terwijl ik naar de trap loop, hoor ik mijn vader vragen waarom ze moet lachen, waarop ik mijn moeder hoor antwoorden: "Ik wist wel dat ik hem onder controle had."
Pfff, zij mij onder controle hebben, laat me niet lachen, denk ik terwijl ik naar boven loop. Dat mocht ze willen, maar niemand had de grote James Potter onder controle, zelfs de leraren op Zweinstein niet.
Ik loop mijn kamer in, en begin al mijn rotzooi bij elkaar te rapen. Ik zal het hier wel gaan missen.

Alle spullen zijn ingepakt en mijn vader is nu alles in de auto aan het laden. Ik kijk goed rond, wat zal ik het hier gaan missen, vooral het bos.
Mijn vader heeft alles in de auto geladen, dus we zijn klaar voor vertrek, ik stap in de auto op de achterbank en Petunia zit zo als gewoonlijk weer naast me.
We rijden eerst naar de receptie, om de sleutel af te geven. Daarna rijden we weg, weg van het hertje en een goede vriend. Maar ze gingen ook weer terug naar huis.
"Zo wat vonden jullie van de vakantie" vraagt mijn moeder.
"O ging wel" zeg ik. Ik moet dat hertje maar gewoon vergeten.
De reis is saai, ik heb al 2 tijdschriften uit gelezen, en we stoppen voor de zoveelste keer, omdat Petunia weer naar de wc moet. Maar uiteindelijk komen we dan weer bij het huis aan.
Het eerste wat ik doe is mijn vader helpen met uitladen. Zodra ik mijn spullen weer heb, loop ik naar de voordeur en stap naar binnen. Alles zag er nog precies hetzelfde uit als voordat we weggingen. Ik loop naar de trap en begin mijn spullen de trap op te sjouwen. Na een tijdje kom ik bij mijn kamer aan en zet mijn tassen op de grond om ze uit te pakken.

Mijn vader is alles aan het inladen. Ik kijk nog 1 keer goed rond. Dit is best wel een leuke vakantie geweest.
Ik stap in de auto en we rijden naar de receptie om uit te checken. Daarna rijden we weg. Het knaagt nog steeds aan me. Lily had gezegd dat ze smoor verliefd was geworden op mij. Waarom nou weer op mij?!
Maar ik ben ook op haar, dus ik mag niet klagen.
We zijn maar 2 keer gestopt, ookal heeft mijn moeder haar maandelijkse feestje, zodat ze veel vaker naar de wc moet.
We komen eindelijk thuis aan, ik help mijn vader met uitladen, ik moet persee weer alle bagage naar binnen sjouwen.
Mijn moeder komt langs rennen, en gaat meteen naar de wc.
Als alles binnen staat, pak ik mijn eigen spullen, en probeer ze de trap op te sjouwen, telkens als ik 2 treden verder ben moet ik weer even tot rust komen, wat wil je ook met 6 tassen. Ik bereik toch na veel krachtinspanningen mijn kamer. Ik zet mijn tassen op de grond en begin met uitpakken.