Zodra Jared de auto voor het huis had geparkeerd kwam mijn moeder al naar buiten gelopen op de voet gevolgd door Billy, ze keken beide een beetje bezorgd.
"Het is gebeurd hé." Begon Billy.
Jared zei niks en knikte alleen maar terwijl hij een gebaar maakte dat iedereen naar binnen moest. Ik plofte op de stoel neer het dichtste bij de deur.
"Zo, gaat nu iemand mij vertellen wat er precies aan de hand is en waarom in hemelsnaam mijn neef in een enorme wolf is veranderd?"
Ik keek ze alledrie vragend aan, ze wisten meer dan dat ik wist en dat was iets waar ik absoluut niet tegen kon.
Billy negeerde me en wende zich tot Jared. "Wat is er gebeurd?"
Hij haalde zijn schouders op. "Ik denk dat je dat beter aan Phoebe kan vragen, toen wij kwamen lag ze versuft op de grond en was Jacob het bos in gerend."
"Ooh Phoebe liefje gaat het, ben je gewond?!"
Mijn moeder rende hysterisch naar me toe om te kijken of ik geen ledematen miste.
"Mam laat me ik mankeer niks, Jacob rent als een idiote wolf in het bos rond hoor, ik niet." Ze luisterde niet en bleef me onderzoeken, totdat Billy met een kuchje duidelijk maakte dat ze me met rust moest laten.
Toen ging ze zitten en wende zich tot haar broer. "Ik denk dat we haar een uitleg verschuldigd zijn."
Billy knikte, "Maar dan moeten we haar denk ik eerst wat van onze oude legendes vertellen."
"Maar die ken ik." Viel ik hem in de reden. "Mam vertelde ze me vroeger altijd voor het slapen gaan. Over dat wij afstammen van de wolven enzo en dat we de mensen beschermen tegen de koude wezens."
Even bleef het stil terwijl de puzzelstukjes in mijn hoofd op hun plaats vielen.
"Oooh, de legendes zijn waar dan?" Ik keek de drie personen om mijn heen aan. Jared glimlachte en knikte. "Ja dat klopt helemaal, wij bestaan omdat de koude wezens bestaan en ze te dicht bij ons land komen."
"We dachten alleen dat de veranderingen op zouden houden nu de Cullens weg zijn." Vervolgde Billy.
Ik keek hem verward aan. "De Cullens? Dat was toch die familie die hier vijftig jaar geleden waren komen wonen en waar onze familie een verdrag mee had gesloten?"
Billy knikte goedkeurend. "Je bent goed op de hoogte." En knipoogde even naar mijn moeder die blozend thee ging zetten.
"Maar wat heeft dit nou met Jacob te maken? Die vampiers zijn toch een paar jaar later naar het noorden vertrokken?"
Ik keek ongeduldig van de één naar de ander.
Het was Jared die antwoord gaf. "Klopt, alleen zijn ze twee jaar geleden weer in Forks komen wonen en toen zijn de veranderingen weer begonnen. Eerst bij Sam en vervolgens bij Paul, mij, Embry en nu dus ook Jacob."
Hij liet zich zuchtend in de stoel naast mij vallen en keek naar zijn handen. "We hoopten echt dat het hem bespaart zou blijven nu ze zijn vertrokken. Maar schijnbaar stopt het niet zo makkelijk als het eenmaal weer in gang is gezet."
"Of er zijn nog meer vampiers in de buurt." Zei Billy.
Jared en ik keken hem allebei verbaasd aan en mijn moeder liet bijna de theepot uit haar handen vallen.
"hoe bedoel je?" Vroeg Jared.
"Nou met Jacob erbij zijn jullie nu met zijn vieren en zolang als wij bestaan is er geen roedel geweest die zo groot is. Dat kan bijna niks anders betekenen dat er nog meer in de buurt zijn."
"Dat zou best wel eens kunnen kloppen." Mompelde Jared. "Ik denk dat we maar snel een vergadering bij een moeten roepen en meer patrouilles moeten lopen."
"Maar hoe zit het nou met Jacob?" onderbrak ik hen. "Hij zal zich wel afvragen wat er aan de hand is."
Billy glimlachte, "Maak je over hem maar geen zorgen dat komt helemaal goed."
"Hij zal even moeten wennen aan wat hij nu is en de eerste paar weken doet de verandering een beetje pijn. Maar zodra hij alles onder controle kan houden is het voor hem net zo natuurlijk als naar de wc gaan." Besloot Jared grijnzend.
Ik trok een gezicht maar was enigszins gerustgesteld, het kwam weer goed met hem.