Wat moest die jongen van me? Ik kende hem niet eens! Wat kwam hij hier doen!
3 De eerste stap
"Hoooi! Kijk ik heb wat boodschappen gedaan en ik dacht, misschien wordt het vanavond wel eens tijd om het nachtleven van Londen te leren kennen. En ik heb lekker eten gekocht dus ik dacht dat ik maar even bij jou kwam eten en wie is dat in hemelsnaam?!" Ik knipperde drie keer met mijn ogen toen Belinda mijn huis binnen kwam stormen, de spullen op tafel zette en daarna met een priemende vinger naar Dennis wees die met een glas wijn op mijn bank zat te kijken.
Ik woonde nu twee weken in mijn nieuwe huis en had al onwijs veel geleerd. Ik sprak alweer vloeiend en mijn schrijven was bijna foutloos. Volgens Belinda leerde ik uitzonderlijk snel, maar volgens mij was dat alleen maar omdat het een herhaling van vroeger was. Ik was ook begonnen met werken, nog maar twee dagen per week. Ik mocht niet te snel heel veel gaan werken want dan zou ik het niet volhouden zei Belinda. Ik was nu 'balievrouw', zo noemde ik het maar omdat het geen echte naam had. Het was simpel werk en de meeste tijd verveelde ik me dood. Uiteindelijk zou ik de collega van Belinda worden, zij was vertaler. Ik wist nog niet precies wat dat inhield, maar wel dat ik andere talen goed moest beheersen. Dus als ik me verveelde, ging ik andere talen leren.
"Dat is Dennis, mijn buurjongen, hij komt hier tegenwoordig elke avond een wijntje drinken."
"Wijn, dat is niet goed. Dat is slap, begin dan gelijk aan de wodka. Is hij eend dreuzel?"
"Ja, maar dat weet hij niet."
"Wat is een dreuzel nou? Dat zegt ze nou al de hele tijd tegen mij!"
"Een naam voor iemand die anders is."
"Ben ik zo anders dan?"
"Ja en vraag niet door." Dennis trok zijn wenkbrauwen op maar vroeg niet door. Hij nam en slok uit zijn glas wijn, zette het neer en stond op.
"Zo, wat gaan we koken?" Hij liep naar de boodschappentas die op tafel stond en haalde alle spullen er een voor een uit. "Lekker, maar je bent de knoflook vergeten!"
"Wie eet er nou knoflook als hij uitgaat? Dan kijkt niemand je meer aan," zei Belinda met een schamper gezicht.
"Gaan jullie uit? Leuk, waar?"
"Dat weet ik nog niet, maar voor als je het wilt vragen, je mag niet mee."
"Ik kan niet eens, ik moet werken vannacht. En dan wel niet over twee uur precies, dus we moeten opschieten."
"Ga jij mee eten? Daar heb ik niet op gerekend!"
"Maakt niet uit, ik ben toch vegetariër."
"Wat is dat?!! Haal het van me af! Het stinkt en ik wil het niet op me!" riep ik verstokte uit toen er een grote laag stof op mijn gezicht werd gedaan.
"Dit heet poeder, of ook wel blush. Stel je niet zo aan, iedereen doet dat op als die uitgaat."
"Maar ik ben niet zoals iedereen, ik ben anders."
"Ja dat kun je wel zeggen, blijf nou even stil zitten." Het poeder rok smerig en het kriebelde. Ik moest niezen en Belinda zuchtte geërgerd.
"Nog heel even, zo, ja, ja klaar!" Ze stapte voor me weg en ik keek in de spiegel. Met een misprijzend gezicht keek ik naar mezelf in de spiegel.
"Ik lijk wel een pop. Dit is toch niet mooi! Dit is afschuwelijk! Ik wil het eraf hebben."
"Doe nou niet zo moeilijk. Iedereen draagt make-up, dat hoort gewoon bij deze tijd."
"Ja dat kan dan wel, maar er zijn ook zeker mensen die het niet op hebben. Je ziet nu zo duidelijk dat ik make-up op heb! Volgens mij is dat de bedoeling helemaal niet, volgens mij is de bedoeling van make-up dat je de drager net dat ene geeft waardoor die gaat stralen! Het moet subtiel en zo dat anderen het niet zien, dit is niet subtiel!"
"Laat me raden, dit zijn de woorden van Dennis?"
"Ja, maar ik ben het er helemaal mee eens. Ik vind het niet erg om dat vieze spul op te doen, nou eigenlijk wel, als het maar subtiel is."
"Oké, we doen het over." Met een zucht haalde Belinda weer alles van mijn gezicht en deed het overnieuw. Dit keer met veel minder poeder.
Het eindresultaat vond ik nog steeds niet mooi, maar het was beter dan de vorige.
"Kunnen we dan nu gaan?" vroeg Belinda met een zucht en ik knikte.
"Oké, voordat we hier binnengaan moet je een paar dingen weten. Mannen vallen je lastig en daar moet je niet te ruw op reageren; er is harde muziek en het zal in het begin zeker pijn doen aan je oren, maar laat er niets van blijken; het drinken is alcohol, dus je zult heel wat mensen zien die niet weten waar ze mee bezig zijn; zet je niet voor schut en blijf nuchter, je mag niet meer hebben dan twee glaasjes wijn; ik ga je je opdracht aanwijzen en misschien kun je alvast een begin maken. Zo ik denk dat je het nodige wel weet." Belinda wilde de deur open doen en naar binnen stappen maar ik hield haar tegen.
"Een beginnetje maken? Hoe denk jij in hemelsnaam dat ik een begin kan maken en waarmee?"
"Hem verleiden natuurlijk! Je moet zijn vertrouwen winnen en er uiteindelijk achterkomen of hij er een is!"
"Oh, nou volgens mij is dat makkelijker gezegd dan gedaan." Belinda reageerde er niet op en stapte naar binnen.
Zodra de deur open ging kwam er een warme walm lucht me tegemoet en die rook niet al te prettig. Ook kwam er een enorm lawaai uit het café en ik sloeg mijn handen voor mijn oren, maar Belinda haalde ze gelijk weer van mijn oren. Mijn oren waren gedoemd te lijden onder dit stomme idee van uitgaan.
Ik liep achter Belinda aan met een zuur gezicht, wringend door de mensenmassa heen. Hoe konden mensen dit voor hun lol doen? Het was hier vreselijk! Hoe kon Belinda dit leuk vinden? Ze draaide zich naar me om met een grote glimlach en trok me mee naar een lange tafel.
"Dit is de bar, hier bestel je je drinken. Ik wil graag twee wijntjes," zei ze en daarna tegen een man achter de 'bar' en hij pakte twee glazen, schonk ze vol en gaf ze aan ons. Ik moest zeggen, de wijn was wel erg lekker. We gingen zitten op twee barkrukken en keken rond.
"Ik ken een aantal mensen hier, maar niemand weet van mijn baan bij het schouwerhoofdkwartier en ook niet van jou. Jij bent een oude vriendin uit verwegiestan, verzin maar een land. Maar bedenk wel, als je een land ver weg noemt dan moet je die ook blijven gebruiken. Kijk die daar, dat was ooit een goede vriendin van me. Maar we zijn uit elkaar gegroeid en volgens mij is ze met duistere zaakjes bezig. Ze is in ieder geval niet schoon. En die jongen daar, dat was 'de jongen' van de school. Alle meisjes waren verliefd op hem en hij gebruikte ze een voor een, stomme eikel. En-"
"Heeft hij jou ook gebruikt?"
"Ja, natuurlijk. Hij heeft ieder meisje gehad op een meisje na: Hermelien Griffel. Ze is de adviseur van de minister van toverkunst en is zo een gemeen kreng. Ik mocht haar al niet op school. Ze wist alles en was zo ontzettend slim, zo'n betweter! Bah! En dan was ze ook nog bevriend met de beroemde Harry Potter en Ron Wemel. Dat was wel een schatje, hij was mijn eerste vriend op school."
"Wat is er gebeurd met de beroemde Harry Potter?"
"Die is verdwenen. Hij heeft zijn laatste schooljaar niet gedaan en is na ons zesde jaar verdwenen, spoorloos, samen met Ron Wemel. Hermelien Griffel kon het niet over haar hart verkrijgen om van school te gaan, dus hebben ze haar achter gelaten. Het heeft enigszins geholpen, zijn verdwijning bedoel ik, hij-die-niet-genoemd-mag-worden is hem namelijk gevolgd en hier in Londen is het tamelijk rustig. Het lijkt wel of Jeweetwel zijn volgens in de steek heel gelaten. Maar hè, dit is niet de tijd om over duistere dingen te praten, we moeten lol maken. Oh, je opdracht komt trouwens net binnen. Het is die blonde met dat spitse gezicht, die knappe." Ik keek verbaasd om en keek meteen recht in de ogen van mijn doelwit, Draco Malfidus als ik me dat goed herinnerde. Ik schrok een beetje van zijn blik, zijn ijskoude blik die dwars door je heen ging en draaide me dus ook snel weer om.
"Hij is zo koud, zo gevoelloos," siste ik tegen Belinda en ze knikte.
"Je moet ermee leren omgaan," mompelde voordat ze een grote glimlach opzette en zich van haar kruk af liet glijden en op hem afliep.
"Draco, lang niet gezien. Waar ben jij toch mee bezig de laatste tijd in dat kantoortje van jou?! Je komt er nooit meer uit," zei ze met een suikerzoet stemmetje en ik vond het walgelijk.
"Belinda, wat leuk om je hier te zien," zei hij met een klein kort glimlachje en vervolgens werden er drie kussen op de wang gegeven. Hij wendde zich daarna tot de barman en gaf hem een kort knikje.
"Draco, ik wil je aan iemand voorstellen. Een oude vriendin van mij. Ze komt uit het verre oosten en komt hier op het ministerie werken, als mijn partner en dus werkt ze ook met jou. Ik vond dat jullie elkaar wel even moesten leren kennen. Oh, hallo Blaise, ik had je niet gezien. Hoe gaat het met jou? Straks praten we verder, eerst even Amy." Belinda praatte erg snel en ik had moeite met het bijhouden van de taal.
"Draco, dit is Amy Rachel Roisin, Amy dit is Draco Malfidus," zei ze met een glimlach en praatte gelukkig weer war langzamer.
"Aangenaam," zei Draco en gaf me een hand terwijl hij met de andere hand zijn glas van de barman aannam.
"Insgelijks," zei ik en schudde zijn hand.
"En waar kom je vandaan? En hoe oud ben je? Ik moet natuurlijk wel het een en ander weten als ik met je samen moet gaan werken."
"Uit het oosten, waar precies vandaan is niet van belang. Het belangrijkste is dat ik deze taal nog niet vloeiend onder controle heb en dat communiceren soms wat lastig gaat. Maar dat terzijde, ik ben 25 jaar en woon in een buitenwijk van Londen. En jij? Ik wil ook wel het een en ander weten over degene waarmee ik samen moet werken."
"Ik woon net buiten Londen in een groot landhuis waar mijn familie, of wat er nog van over is, ook woont."
"En waar hou je allemaal van?" vroeg ik met een glimlach en vanuit mijn ooghoek zag ik dat Belinda zich glimlachend naar een ander persoon keerde en ons liet voor wat we waren.
"Van zwerkbal, zwemmen, mijn bed, drank, aardappelpuree en mijn dierbaren. En jij?"
"Eeuhm, wat toevallig, ik hou ook van mijn bed! Ik hou verder nog van dieren en tjah, ik moet nog maar wat leuke hobby's gaat uitproberen. Er is zo veel te doen! Belinda zegt dat ik zeker eens een keer mee moet gaan naar haar yogalessen en danslessen, maar ik zou ook graag vrijwilligerswerk willen doen bij een asiel ofzo. Ik weet het allemaal niet, maar ik weet wel dat de wijn hier voortreffelijk is!"
"Hè, schenk haar glaasje eens bij, het glas van onze nieuwe dame is alweer leeg, dat kunnen we toch niet laten gebeuren hè."
"Dat hoeft echt niet hoor! Ik moet toch niet zoveel drinken, in ieder geval, dat wil Belinda niet."
"Maar je niet druk. Ik zorg wel dat je geen rare dingen gaat doen dat heb ik zovaak gedaan bij Belinda en die heeft er goede herinneringen aan over gehouden, nietwaar Belinda?"
"Huh? Ja is goed joh!" zei ze terug en verdiepte zich weer in haar gesprek met een grote donkere jongen.
"Zie je, niets aan de hand," zei hij met een glimlach en zijn ogen begonnen wat te twinkelen. Naarmate ons gesprek verder ging werden zijn ogen steeds aangenamer en kreeg ik geen rillingen meer als in erin keek. De wijn begon steeds meer naar mijn hoofd te stijgen op een gegeven moment voelde ik dat ik de controle bijna verloor. Ik vond het eng en raakte daardoor ook lichtelijk in paniek. Wat er precies allemaal gebeurde kon ik me niet meer herinneren, maar ik ben uiteindelijk met Belinda naar huis gegaan die lichtelijk pissig op me was en ook op Draco. Ik gedroeg me als een klein kind en liet me straffen en leiden door haar.
De volgende morgen had ik een ontzettende hoofdpijn en zodra ik rechtop in mijn bed kwam ging ik over mijn nek. Nooit meer dat ik meer dan twee wijn zou gaan drinken, Belinda had gelijk. Ik was er nog niet aan toe, maar mijn eerste stap met Draco was gezet en gelukt. Hij kende me nu en had zeker interesse volgens Belinda. Maar ondanks het mij goed af was gegaan, voelde ik me ellendig. Hij was zo aardig tegen mij en ik moest het verraden en bespioneren. Ik vroeg me af hoe Belinda dat deed. Zij was een kei in nep lachen en suikerzoete stemmetjes opzetten, dit was toch wel een walgelijke kant van haar. Maar veel beter was ik niet dan haar, ik was immers ook iemand zij vertrouwen aan het winnen om hem vervolgens de gevangenis in te gooien. Ze maakten een slecht en oneerbiedig mens van mij.