Hoofdstuk 4 Aardmannetjes
POV Skye
Ze liepen lachend naar het lokaal van Verweer Tegen de Zwarte Kunsten.
Harry zat al in het lokaal. Skye en Emma gingen achter Harry zitten, terwijl Ron en Hermelien naast hem gingen zitten.
weerszijden van Harry zitten.
"Je had wel een ei kunnen bakken op je gezicht." zei Ron met een brede glimlach. "Laten we hopen dat ze Ginny niet ontmoeten, anders richten ze nog de Harry Potter Fanclub op."
"Hou je mond." snauwde Harry en Emma lachte.
Toen iedereen zat schraapte Smalhart zijn keel en viel er een stilte. Hij boog zich voorover, pakte Marcel Lubbermans zijn exemplaar van Tripjes met Trollen en hield het omhoog, zodat iedereen het knipogende portret op de omslag kon zien. "Ik, Gladianus Smalhart, Orde van Merlijn, derde klasse, Erelid van de Bond Tegen de Zwarte Kunsten en vijf keer op rij door Heks & Haard uitgeroepen tot Tovenaar met de Charmantste Glimlach - maar daar praat ik niet graag over. Ik heb de Zombie van Zanzibar niet verslagen door tegen hem te glimlachen!"
Hij wachtte op een reactie een paar mensen grijnsden flauwtjes.
"Ik zie dat iedereen een complete set van mijn boeken heeft -prima. Het leek me een goed idee om de eerste les te beginnen met een proefwerkje. Niets om je druk over te maken - gewoon om te controleren hoe grondig jullie mijn boeken hebben gelezen, hoeveel ervan is blijven hangen..."
Toen hij de proefwerken had uitgedeeld ging hij weer voor de klas staan en zei: 'Jullie hebben dertig minuten, gerekend vanaf -nu!"
Skye keek naar haar proefwerk en las:
1. Wat is de lievelingskleur van Gladianus Smalhart?
2. Wat is de geheime ambitie van Gladianus Smalhart
3. Wat is, naar jouw mening, de grootste prestatie van Gladianus Smalhart tot dusver?
En zo ging het drie vellen lang door tot aan vraag 54.
Skye wist bijna alle vragen niet. Dat was ook niet zo gek, want ze had nog maar een boek van hem gelezen.
Een halfuur later haalde Smalhart de proefwerken op en keek ze door terwijl hij voor de klas stond. "Ai. Bijna niemand herinnert zich blijkbaar dat mijn lievelingskleur lila is. Dat zeg ik in Een jaar met de Yeti. En een paar leerlingen moeten Wandelingen met Weerwolven nog eens goed doorlezen. In hoofdstuk twaalf schrijf ik duidelijk dat mijn ideale verjaarscadeau harmonie tussen alle magische en niet-magische volkeren zou zijn, al zou ik ook geen nee zeggen tegen een grote fles Oude Klare's longe Borrel!"
"Maar juffrouw Hermelien Griffel wist dat het mijn geheime ambitie is om de wereld te bevrijden van alle kwaad en mijn eigen merk haarverzorgingsproducten op de markt te brengen -goed gedaan! Ik mag zelfs wel zeggen" Hij sloeg haar proefwerk om. "Een tien met een Griffel! Wie is Hermelien Griffel?" Hermelien stak een trillende hand op.
"Uitstekend!" zei Smalhart met een brede glimlach. "Echt uitstekend! Tien punten voor Griffoendor! "Maar nu verder met ernstiger zaken..." Hij bukte zich, pakte een grote kooi met een doek erover en zette die op zijn bureau. "Goed, laat ik jullie waarschuwen! Het is mijn taak om jullie te leren jezelf te verweren tegen de gruwelijkste schepsels die onze tovenaarswereld kent! Het is heel goed denkbaar dat jullie in dit lokaal met jullie grootste angsten zullen worden geconfronteerd! Denk eraan dat jullie niets kan overkomen zolang ik erbij ben. Ik wil alleen dat jullie kalm blijven." Smalhart had zijn hand op de doek gelegd van een kooi, die op zijn bureau stond gelegd. Daan en Simon lachten niet meer.
"Gil alsjeblieft niet te hard." zei Smalhart zacht. "Dat zou ze woedend kunnen maken."
Smalhart trok de doek van de kooi.
"Voila!" zei hij. "Vers gevangen Keltische Aardmannetjes!"
Simon Filister kon zich niet meer inhouden en stootte een lach uit, die zelfs Smalhart niet voor een gil van angst kon houden.
"Ja?' vroeg hij aan Simon. "Nou, ze zijn niet... ze zijn niet echt... gevaarlijk, nietwaar?' proestte Simon en Skye lachte ook even.
"Daar zou ik maar niet zo zeker van zijn!" zei Smalhart, met een opgeheven wijsvinger. "Het kunnen verdraaid lastige kereltjes zijn!"
De aardmannetjes waren staalblauw, zo'n twintig centimeter groot en hadden spitse gezichtjes en zulke schrille stemmetjes dat het was alsof je een kooi vol parkieten hoorde ruziën. Zodra de doek van de kooi was gehaald begonnen ze te brabbelen en rond te rennen, aan de spijlen van de kooi te rukken en bizarre gezichten te trekken tegen de leerlingen op de voorste rij.
"Oké. Riep Smalhart. "Laat maar eens zien hoe jullie ze aanpakken!" Hij deed het deurtje van de kooi open. De aardmannetjes schoten de kooi uit. Twee grepen Marcel bij zijn oren en tilden hem van de grond. Een stel sprong dwars door het raam, zodat de leerlingen op de achterste rij gebroken glas over zich heen kregen en de rest begon het klaslokaal te vernielen. Ze besproeiden Skye met inkt, verscheurden Emma's boeken en aantekeningen, trokken portretten van de muren, keerden de prullenbak om, grepen en boeken en smeten die uit de kapotte ramen. Na een paar minuten hadden alle leerlingen dekking gezocht onder hun tafeltjes, behalve Marcel, die aan de kroonluchter bengelde.
"Kom op, kom op, vang ze dan, het zijn maar aardmannetjes...' schreeuwde Smalhart.
Hij rolde zijn mouwen op, zwaaide met zijn toverstaf en brulde: "Geomanni Pesternomi!"
Er gebeurde niets behalve dat een van de aardmannetjes Smalharts toverstaf uit zijn hand griste en smeet die ook uit het raam. Smalhart slikte en dook nog net op tijd onder zijn eigen bureau om niet geraakt te worden door Marcel, die naar beneden viel toen de kroonluchter los van het.
De bel ging en iedereen rende naar de deur en sperde het lokaal uit. Skye liep druipend van de inkt naar Marcel en hielp hem overeind. "Dank je." zei Marcel, al had ze hem nu wel onder de inkt gesmeerd. Emma zat op haar knieën op de grond en pakte haar spullen bij elkaar."Wat een vreselijke les." riep Skye boos toen Harry, Hermelien en Ron de overige aardmannetjes in de kooi hadden gedaan, nadat Smalhart weg ge beent was. "Nee, het was fantastisch." zei Hermelien ademloos. "Je bent gek." zei Ron. "Kijk eens hoe Skye eruit ziet." zei Ron wijzend naar Skye, die nog steeds droop van de inkt. "Bedankt, dat je me er nog een keer op wijst. Weet je dat je inkt heel moeilijk uit je haar kunt krijgen?" zei Skye en ze veegde wat inkt uit haar gezicht. Ze voelde dat de inkt in haar mond sijpelde. "Getver." riep Skye. Het viertal stond stil en keek naar Skye. "Er zit inkt in mijn mond." Emma pakte haar hand en trok haar mee. "Ik denk dat je de volgende les maar moet overslaan, Skye." "Nee." zei ze resoluut. "Maar jij misschien wel." voegde ze eraan toe met een blik op Emma's tas, waar alleen nog een kapotte ganzenveer en twee legen potjes inkt inzaten.
Ze liepen zwijgend naar de volgende les. Onderweg naar Geschiedenis van de Toverkunst werden ze nagestaard door alle leerlingen die langs hun kwamen. Draco begon te proesten van het lachen toen Skye langs kwam en Kasper had wel twintig foto's van Skye genomen.
Even later, in de gang van de Geschiedenis van de Toverkunst, kwam professor Anderling naar hun toegelopen. "Potter, Collins, Wemel, Griffel en..." "Dat is Skye, professor." zei Emma. "Juist ja." zei ze. "Wizard, ga regelrecht naar de leerlingenkamer en fris je op. Collins begeleid haar alsjeblieft." Emma knikte. "Van welke les komen jullie?" vroeg Anderling. "Verweer Tegen de Zwarte Kunsten." zei Harry. "Nou, waar wachten jullie op?" blafte Anderling tegen Emma en Skye. "Griffel, zeg professor Kist dat Wizard en Collins niet komen, vanwege een incident." Emma en Skye liepen haastig weg.
Op de trappen botste ze tegen iemand op, omdat Skye niets meer zag en Emma even niet oplette. "Sorry." mompelde Skye. "Geeft... Jeetje, Skye. Ben jij dat?" vroeg een bekende stem. "Ja, volgens mij is dat Skye, aangezien Emma naast haar staat en ze beste vriendinnen zijn." zei een andere stem. "Fred? George?" vroeg Skye aarzelend. "Zie je zwart, Skye? Wij namelijk wel." grapte Fred. "Ha ha ha." zei Skye sarcastisch. "Help me alsjeblieft naar boven. Het lukt Emma niet zo goed in haar eentje." En zo hielpen de jongens en Emma haar naar boven. Ze waste met behulp van Emma alle inkt van haar huid af. Alleen kregen ze het niet uit haar wenkbrauwen en haren.
"Het staat best mooi." zei Emma, toen Skye zichzelf bekeek in de spiegel. Skye zuchtte. "Het moet maar zo." en ze liepen de leerlingenkamer binnen. "Mooie make-up, Skye." zei Fred grijnzend. "Ook leuk, dat blauwgroen haar." voegde George eraan toe. "Dank je." zei Skye. "Nou, jij bedankt. Nu zit ik onder de groene inkt." zei Fred. "Graag gedaan." zei Skye met een glimlach.