Chapter 4

Dus mensen, ik heb besloten eens verder te vertalen. Ik ben net begonnen aan een studie Engels, en ik dacht dat dit wel een mooie oefening zou zijn. Sorry voor het lange wachten, maar ik heb een hele tijd geen tijd gehad om fanfiction te lezen laat staan het zelf te schrijven of vertalen. Hopelijk komt er nu weer een beetje schot in.

Original Author Note: Eindelijk worden de vragen over de mannelijke zwangerschap beantwoord! Yay! Het is interessant hoe ik ervoor gezorgd heb dat alle Wemels bleven leven, toch? En voor degene die het zich afvragen, zo eet ik mijn kip.

Hoofdstuk 4: Diner

De daaropvolgende uren bleef iedereen in de gemeenschappelijke zalen zoals ze was opgedragen totdat het rommelen van hun magen ze naar de Grote Hal terug bracht voor het avondeten.

Toen iedereen zat stond Perkamentus op en schraapte zijn keel. "Het lijkt erop dat de toekomst ons is komen begroeten om redenen die ons onbekend moeten blijven. Onthoud alstublieft dat deze studenten strikte orders hebben gekregen om geen details over hun eigen tijd, of gebeurtenissen daaraan voorafgaand, te onthullen, ondanks het feit dat ik ervan ben verzekerd dat ze een soort spreuk met zich meedragen die ervoor zorgt dat de herinnering aan hen en alles wat ze gezegd hebben samen met hen zal vertrekken. Dat gezegd hebbende, geniet van het feestmaal!"

Zodra Perkamentus ging zitten grepen Harry en Gabe allebei naar de kippenpoten. Daarna schepte ze allebei een flinke portie aardappelpuree op en vervolgens een klein beetje broccoli.

Toen hun borden vol waren begonnen ze allebei het vlees van de kippenpoten af te halen en doopten ze het in de aardappelpuree voordat ze het opaten. Zelfs Ron stopte met schranzen om naar de gelijkenis van de etende vader en zoon voor hem te staren.

"Wat?" vroeg Harry, tussen grote happen kip door.

"Niks, man. Het is alleen… nou ja… kijk nou naar jullie twee! Jij en Gabe, bedoel ik! Het is net alsof ik dubbel zie als ik kijk hoe jullie eten," zei Ron, van de een naar de ander wijzend met zijn kippenpoot.

Verschillende mensen knikten instemmend, waardoor Harry en Gabe elkaar aankeken. Harry gooide zijn kippenpoot terneergeslagen neer en staarde naar zijn bord. Op dat moment kwam Joost Flets-Frimel nerveus naar de tafel lopen.

"Uhm, Harry? Is het waar dat hij daar je zoon is?"

"Ja, hoezo?" vroeg Harry terwijl hij Gabe bekeek.

"Nou," Joost slikte zenuwachtig voordat hij verder ging, "is het waar wat iedereen zegt? Dat hij ook Malfidus's zoon is? Dat jullie twee verliefd zijn?"

Harry keek hem boos aan. "Waarom vraag je dat niet aan Malfidus? Ik weet zeker dat hij je maar wat graag antwoord wil geven."

Joosts ogen werden groot. "Ben je gestoord? Hij vervloekt helemaal tot in Timboektoe alleen al omdat ik het gerucht gehoord heb!"

"En waarom denk je dat ik dat niet zou doen?" vroeg Harry gevaarlijk, ondanks het feit dat allebei zijn handen op tafel lagen en zijn stok diep in zijn zak weggestopt was.

Joost slaakte een klein kefje voordat hij snel terugliep naar zijn eigen tafel om zijn vrienden te vertellen wat hij had gehoord.

"Heel goed gedaan, Potter. Helemaal omdat ik met jou opgescheept zit als mijn enige keuze voor levenspartner," zei een bekende lijzige stem van achter hen. "Als je zo door blijft gaan mensen straks nog denken dat we echt tijd met elkaar doorbrengen, alsjeblieft niet."

"Malfidus, wat aardig van je om bij ons te komen zitten," zei Harry ijzig. "En ik zat er net aan te denken om naar jouw tafel te gaan en je maaltijd te verzieken met mijn aanwezigheid, maar je bent me te snel af geweest."

"Echt?" begon Gabe. "Bedenk je eens. Pap wilde de eerste stap zetten, maar Vader was hem te snel af."

Malfidus's lippen begonnen omhoog te krullen toen Harry tussen opeen geklemde tanden door zei, "Noem me niet zo."

"Ja," zei Ron, Harry's kant kiezende. "Het wordt heel erg verwarrend als je ze allebei pappa noemt. Je zou Malfidus 'mam' moeten noemen. Ik denk dat dat zou helpen."

Malfidus wierp Ron een giftige blik toe terwijl bijna alle anderen zich in hun pompoensap verslikten. Maar voordat Malfidus iets terug kon zeggen, begon Gabe harder te praten.

"Eigenlijk heeft oom Ron wel een punt, Pap. Als ik moest kiezen wie van jullie twee het moest moederlijk was, zou het waarschijnlijk Malfidus zijn."

"WAT!" Malfidus zag er woedend uit.

"Nou ja, het is waar," ging Gabe iets meer gedwee verder. "Jij bent meer aristocratisch en geniet van de fijnere en mooiere dingen in het leven en Pap is meer robuust, een buitenmens en hij is niet bang om vies te worden."

"En daarom ben IK verdomme de MOEDER!" Tegen deze tijd was Malfidus zijn armen wild aan het rondzwaaien, met zijn toverstok in zijn hand. "Kan iemand me alsjeblieft vertellen wat er MIS is met genieten van de FIJNERE dingen in het leven!" Verscheidene mensen probeerden onopvallend weg te rennen in om eventuele rondvliegende vervloekingen te vermijden.

"Ik ga er niet vanuit dat jij het weet, Wemel, aangezien jouw familie veel te arm is om het concept ook maar te BEGINNEN begrijpen!" snauwde Malfidus toen Ron zijn mond opendeed om iets te zeggen.

"Begrijp me niet verkeerd Pa-Draco. Jullie zijn allebei erg mannelijk en vaderlijk! Daarom noem ik jullie ook allebei pappa. Het is alleen… als ik moest kiezen…" Gabe droop af toen hij zag dat zijn woorden toch niet hielpen.

Malfidus keek omhoog naar het betoverde plafond en ging met zijn hand door zijn haar in een poging om zichzelf te kalmeren. Hij keek op tijd terug naar de Griffoendor tafel om een paar felgroene ogen naar hem te zien staren voordat Harry snel weer naar zijn bord keek.

'Wat was dat nou weer?' vroeg Malfidus zich af.

"Wa' doe 'e 'ier eig'lijk, Malfidus?" vroeg Ron met zijn mondvol koekjes.

Malfidus trok zijn neus op in afschuw. "Oprotten Wemel. Ik ben hier om met mijn zoon te praten."

Ron keek hem boos en aan en zou iets hebben tegengeworpen als hij niet net weer een koekje in zijn mond gepropt had.

Bij het horen van de woorden van Malfidus ging Gabe meteen rechtop zitten en schoof een stukje op om plaats te maken tussen hem en Harry in. Malfidus keek met duidelijke tegenzin naar de onbezette plek, maar ging niettemin zitten, met zijn rug naar de tafel.

Malfidus bleef een tijdje stil terwijl hij zichzelf mentaal voorbereidde op de antwoorden die hij mogelijk op zijn vragen zou krijgen.

"Dus, wat is je volledige naam?"

"Gabriel Harry Malfidus-Potter."

"Harry? Waarom is het Harry? Waarom niet Draco?" vroeg Draco ongelovig.

"Nou, jullie zijn zo verliefd en zo blij dat Pap eindelijk voorgoed Voldemort had verslagen dat jij je liefde voor hem wilde vastleggen door mij te krijgen en mij naar hem te vernoemen."

"We… we zijn 'zo verliefd'?" Malfidus zag eruit alsof hij elk moment kon overgeven.

"Wacht, zei je net dat ik Voldemort voorgoed versla?" vroeg Harry plotseling.

Gabe keek alsof hij iets gezegd had wat hij niet had mogen zeggen. "Uhm… nee?"

"Jawel! Ik hoorde het je zeggen!" zei Harry. "Dus hoe –"

"Wat bedoel je met jou 'te krijgen'?" onderbrak Malfidus hem.

Harry wierp Malfidus een boze blik toe voor de onderbreking en Gabe leek tevreden.

"En waarom lijk je zoveel op mij… en Potter?" voegde Malfidus eraan toe toen hij Gabes gelaatstrekken bekeek. "Je uiterlijk maakt het duidelijk dat je niet geadopteerd bent."

"Ja. Waarom zie je eruit alsof wij twee zijn samengesmolten? We zijn allebei jongens and aangezien alleen meisjes zwanger kunnen worden zou je er eigenlijk alleen als één van ons uit moeten zien. Uhm… toch, Hermelien?" vroeg Harry plotseling toen hij zicht bedact dat hij in de tovenaarswereld was en bijna alles mogelijk was.

Hermelien knikte. "Ja. Tenzij een van jullie een geslachtsveranderingdrankje heeft gedronken."

Zowel Harry als Malfidus trok wit weg toen ze die woorden hoorden. Ron echter verslikte zich in zijn scone toen hij zich Malfidus is de jurk en hoed van de oma van Marcel voorstelde.

"Gabe, zeg me alsjeblieft dat ik in de toekomst nog steeds een man ben. Alsjeblieft!" smeekte Harry, terwijl hij moeite deed om zijn avondeten in zijn maag te houden.

Gabe kon niet anders dan lachen. Hij dacht eraan om de situatie een beetje uit te buiten, maar besloot het niet te doen. Hij vond zijn lichaam wel goed zoals het was, dankjewel.

"Natuurlijk Pap – Ik bedoel Harry!" zei hij vrolijk.

Malfidus keek alsof hij elk moment kon flauwvallen en Ron viel uit zijn stoel van het lachen.

"Ik ben een ketelbaby! Maak je niet druk, jullie zijn allebei nog steeds mannen," zei Gabe snel, voordat zijn vader het bewustzijn zou verliezen.

Een lichthoofdige Malfidus realiseerde zich plotseling dat hij was gestopt met ademhalen. Hij dwong zichzelf eerst een paar keer diep adem te halen voor hij inging op de woorden van zijn zoon.

"Een wat?"

"Een ketelbaby?" onderbrak Hermelien hem. "Maar dat is een experimentele toverdrank. Het is zo ingewikkeld en riskant, het ministerie heeft het verboden!"

"Waar heb je het over, Griffel?" vroeg Malfidus boos.

"Een ketelbaby is een beetje de tegenhanger van de IVF-baby in de Dreuzelwereld, alleen veel ingewikkelder. Wat je eigenlijk doet is een kind creëren door middel van een toverdrank. Men zegt dat het een heleboel monsters van allebei de ouders en er moeten een heleboel ingewikkelde ingrediënten worden toegevoegd, negen maanden lang. De kleinste vergissing kan een verschrikkelijk misvorm kind opleveren. Ik denk dat zelfs professor Sneep het niet alleen zou kunnen," zei Hermelien opgewonden.

"Hoe komt het dan dat Gabe zo perfect is? Het lijkt me duidelijk dat Potter de drank niet gemaakt heeft," zei Malfidus met zijn armen over elkaar geslagen.

"Natuurlijk niet," zei Gabe. "Dat heb jij gedaan."

"Ik heb wat!" sputterde Malfidus.

"Nou ja, met de hulp van tante Hermelien en Sneep," voegde Gabe toe.

Iedereen keek geschokt.

"Je maakt een grapje, toch?" vroeg Ron. "Het bestaat niet dat die vettige sukkel zelfs maar zou overwegen om samen met Hermelien aan een toverdrank te werken, zelfs als Malfidus het hem zou vragen! Helemaal omdat er stukjes Harry mee gemoeid zijn!"

Hoe erg Malfidus het ook vond om toe te geven, Wemel had een punt.

"Gabe, ik denk dat je ze maar gewoon het hele verhaal moet vertellen," zei Mack.

"Ja, okay," zei Gabe. " Hey, Draco, wat denk je van de Kamer van Hoge Nood? Rond 11 uur?

Malfidus knikte alleen zijn hoofd, met toegeknepen ogen, en stond op om weg te gaan. Hij keek richting de Zwadderich tafel en zag veel verwachtende gezichten vol met vragen. Op dat moment besloot hij de Grote Hal te verlaten en even te gaan liggen. Hij voelde zich toch al niet zo goed.