Hoofdstuk 4:De val van Chaos
"Ze zijn op de planeet meester", zei een bediende toen Corino aan tafelzat terwijl hij van zijn eten genoot. "Hm, met hoeveel zijn ze", vroeg de man kalm.
"Weten we niet meneer, ze kwamen zo te zien in een vliegend object aan dat neerstortte. Sommige ooggetuigen hebben mensen zien uitvallen maar konden niet zien waar ze vielen of met hoeveel ze waren", zei de bediende kalm.
"hm, dit komt me nog beter uit dan ik dacht. Stuur de dorono's op ze af, zij zullen hun spoor wel vinden ondertussen zal ik een tweede paar ogen ze laten zoeken", zei de man en wuifde dat de bediende weg mocht. Hij pakte dezelfde zwarte spiegel en activeerde hem.
"Ja, mijn broer", zei een vrouwelijke stem.
"We hebben wat bezoekers van aarde hier maar hun schip is neergestort. Het is mogelijk dat ze nog leven dus zou je een oog open kunnen houden zus", zei de man met een glimlach. De vrouw glimlachte terug en knikte.
"Hey, wakker worde", riep een vrouw. Lee kreunde wat en deed langzaam zijn ogen openen. Hij kneep ze bijna dicht toen de felle stralen van de zon recht op hem schenen.
"Het werd tijd dat je wakker werd", riep dezelfde vrouw weer. Hij kwam langzaam en kreunend recht. Zijn hoofd bonkte en zijn lichaam deed over zeer. Hij keek is goed rond en zag dat hij in een soort steppe was. Naast hem stond Elena met twee vuisten in haar zij.
"huh, hoe lang lig ik hier al", vroeg de harmonixer.
"Al een paar uur", zei de vrouw en gaf hem een hand. Ze hielp de jonge harmonixer recht. Hij begon rond te zien maar zag niemand anders dan zij twee.
"Waar is iedereen", vroeg Lee bezorgd.
"Wel, Ami is bij ons maar de rest vinden we niet. Ami is vooruitgegaan of ze niemand verderop zie liggen", zei de vrouw. Lees checkte of hij alles nog had. Zijn Death Penalty lag naast hem in het zand maar de materia bollen staken nog steeds in zijn zak. Hij probeerde te herinneren wat er gebeurde tijdens het springen alleen dat iedereen naar elke kant werd gesmeten door de explosie. Hij probeerde te veranderen in demonen maar iets hield hem tegen. Daarachter vloog er iets tegen zijn hoofd en werd alles zwart voor hem.
"Ami, is terug", riep Elena toen de ninja over wat lage heuvels naar hen liep. De vrouw liep snel naar de twee toe en was volledig onder het zweet. Het was hier dan ook warm. Het mocht dan een steppe zijn maar die zon lag precies dichter dan de zon bij aarde. Zijn doek dat hij rond zijn mond deed afgedaan en gebruikte het als hoofddoek voor geen zonnesteek te krijgen.
"En?", vroeg Elena rap.
"hm, niets van de andere. We moeten alle kanten weggeslingerd zijn toen we vielen", zei de vrouwelijke ninja.
"Maar ik heb wel iets gevonden. Het ziet er naar uit als een klein dorpje."
"hm, er is een mogelijkheid dat iemand ze misschien gezien heeft of ons toch in de juiste richting kan zetten", zei Elena.
"hm, maar wat als dat wezen dat net hetzelfde als Messias en Jenova daar is, misschien moeten we ons gedragen als die inwoners", zei Lee.
De Twee vrouwen knikten en gingen dan met zijn drieën naar het dorp zien. Toen het eindelijk in zicht was zagen ze dat het een simpel dorpje was met houten huizen. Het dorpje leek niet groot, misschien 10 huisjes. De mensen die er rond liepen hadden dun kledij aan in beige kleuren. Soms een beetje donkerder dan de anders maar allemaal hetzelfde. Ze zagen ook dat ze dezelfde staarten hadden dan als Kyala.
"Euh, hoe gaan we daarin passen", vroeg Elena kalm.
"Wel, ik en jij al niet met ons kledij maar Ami draagt ongeveer hetzelfde, we moeten alleen iets vinden voor het staart probleempje", zei Lee.
"Wat, je verwacht toch echt niet dat ze alleen gaat", zei Elena.
"Ik wil best wel gaan ze ….", begon de vrouw.
"Wat wil je dan, we weten niet hoe die mensen gaan zijn als ze drie vreemdelingen gaan zien zonder die nog niet eens op hun lijken", zei de harmonixer.
"hm, we kunnen dat risico nemen beter met zijn allen dan alleen, wie weet wat voor gevaarlijke mensen dat daar zitten", riep de vrouw geïrriteerd.
"hey, willen julllie…", probeerde Ami te zeggen.
"Het zou minder opvallen dan drie vreemdelingen en zij past het er best tussen en als er iets misgaat kunnen we haar nog te hulp schieten", riep Lee in de verdedeging.
"hm, je bent wel rap om iemand anders te sturen", riep de vrouw weer wat harder.
"Ik wil best gaan, maar wat denk je dat ze zullen denken als ik daar in mijn donker rood pak, blauw mantel en geweer zou gaan", riep Lee.
"JONGENS", riep Ami boos. De twee verschoten en keken haar aan.
"Je hoeft het al niet meer ze hebben ons gezien", zei de vrouw en wees naar een paar dorpelingen die naar de twee bekvechters zaten te kijken.
"wel, we zijn nu toch ontdekt we kunnen nu allemaal gaan", zei Lee sarcastisch.
De drie ging langzaam naar het dorp en de mensen begonnen stil tegen elkaar te praten. Hier en daar hoorden ze de woorden vreemdeling vallen of de vraag 'wie zijn zij'.
"Euh, sorry dat we jullie storen maar we zoeken een paar personen, wat vrienden van ons", vroeg Ami zacht. De mensen keken haar aan en bleven maar stil spreken.
"We zoeken 6 personen, 3 jongemannen en 3 jonge vrouwen", zei Elena.
De mensen zeiden nog steeds niets en keken de vreemdelingen aan. Ze hoorden nu ook 'geen staart' een paar keer vallen.
"Wat is hier aan de gaande", riep een mannelijke stem boos.
De menigte splitste open en een ouderlijke man kwam dichterbij. Hij had grijshaar met simpele beige kledij aan.
"Moeten jullie niet voort werken", riep de man. De mensen stopten met praten en gingen weer hun eigen gang. De oude man moest iemand belangrijk zijn anders zouden de dorpelingen niet zo rap gehoorzamen.
"En wie zijn jullie vreemdelingen en van waar komen jullie", vroeg de man streng toen hij zich naar de drie draaide.
"Ik ben Ami Hirasaki dit zijn Lee Valentine en Elena Hearthilly. Wij komen van …", begon de ninja en twijfelde dan even.
"Wij komen van een heel ver land en wij reizen nu wat rond om deze hele wereld te zien", vervulde Elena de ninja.
"hm, reizigers zeg je, is het dan normaal dat jullie geen staarten hebben", zei de man streng toen hij ze bestudeerde.
"Euh, ja waar wij vandaan komen heeft niemand een staart", zei Ami vlug.
"hm, is dat zo. Maar nu zoeken jullie die vrienden dus jullie waren in groep", zei de man met opgeheven wenkbrauw.
"Euh, ja. We waren samen aan het reizen en door ongeziene omstandigheden zijn we uit elkaar geraakt", zei de vrouw.
"Wel, ik kan jullie één ding zeggen jullie zijn de eerste vreemdelingen in een heel lange tijd. Wij hebben geen andere staartloze gezien", zei de man. De drie keken elkaar aan en waren aan het denken wat nu. Lee had er wat moeilijkheden mee met te denken, zijn hoofd begon harder en harder te bonken.
"Lee, is alles in orde", vroeg Elena.
"Ja, alleen wat hoofdpijn", zei de harmonixer.
"Misschien moeten we je vriend naar binnen brengen", stelde de oude man voor totdat Lee opeens op de grond flauw viel.
"huh, wat! Waar ben ik ", zei Lee toen hij in totale duisternis was.
Hij liep wat rond maar zag niets.
"Chaos! Ben je hier", riep hij is uit.
De grijze demon antwoordde niet. De jonge harmonixer liep snel door de duisternis. Dit moest die droomwereld zijn waar hij jaren geleden voor het eerst Chaos ontmoette en dan een paar keer zelfs door hem geholpen werd. Hij dacht dat er maar één plek was hij hem kon vinden. Hij lipe door en zocht naar de begraafplaats waar het allemaal begonnen was. Waar hij voor het eerst Chaos echt ontmoette. Het begraafplaatsje kwam eindelijk in zicht maar er was iets vreemd aan. Hij kwam dichterbij en zag dat alle grafzerken gebroken waren. Sommigen waren volledig weg, uit de grond gerukt. Wat kon dit doen, vroeg hij zichzelf af. Hij werd opeens ongerust en sprintte direct naar het einde van de begraafplaats. Hij stopte abrupt en zijn gezicht werd spierwit. De grafstenen van zijn ouders waren allebei door midden doorkliefd. Je kon nog maar de helft van de namen zien en het grote grafzerk van Chaos was volledig in klein stukjes vernietigd. Hij liet erheen maar hij wist niet wat hij moest doen.
"Chaos! Waar zit je! Wie heeft dit gedaan", riep Lee luid.
"…hij…heeft…dat…gedaan…dat…wezen dat…jullie…zoeken", zei een zwakke stem.
Lee herkende die stem maar kon niet geloven dat het zo zwak was. Het was de stem van de demongod Choas.
"Wat, hoe", riep de harmonixer.
"Hij…kwam hierheen…hij kende jouw en karin…wat jullie konden…hij heeft de graven vernietigd…en mijn teken gebroken…zodat jullie niet meer…", begon de verzakte Choas.
"Zodat wij niet meer kunnen transformeren", zei Lee zacht.
"Ja…ik en…Twist zullen…snel terug moeten gaan…naar onze wereld…naar onze dimensie…wij hebben maar net de kracht om dit…te zeggen…maar zonder het teken…kunnen wij niet blijven…maar verlies niet…alle hoop…ga naar een man die ik hier…gevoeld heb…ik voelde hem juist toen we hier kwamen…hij woont in het oosten…zoek hem hij zal je helpen en Karin…vaarwel jonge strijder…je leek veel op je vader…hij was mijn vriend…en jij bent ook mijn vriend…vaarw………", zei de chaos waardoor zijn stem vervaagde.
Lee bibberde volledig, alles was het niet van angst of omdat hij het koud had. Hij was nu zijn laatste connectie kwijt naar zijn echte ouders. Hij stond op en begon woest tegen als te kloppen en te shotten.
"Waarom, jij rotzak, hij heeft je niets misdaan", riep de Harmonixer. Hij stopte en liep gewoon de duisternis in.
"Waar zit je, ik krijg je wel!"
Hij liep door en pakte zijn Death Penalty in zijn handen.
"Ik schiet je aan flarden!"
Hij stopte opeens en viel op handen en knieën op de grond. Tranen begonnen overweldigend over zijn wangen stromen.
"Waarom, moest je Chaos nu nemen", zei de harmonixer.
Hij iets kwijt dat hij wist dat hij nooit terug kon krijgen. Hij was Chaos voor altijd kwijt. Het was de enige connectie die hij nog had naar zijn twee vaders en nu was hij weg. De laatste herinnering naar zijn ouders. Het werd opeens lichter en hij hoorde twee vrouwelijke stemmen. Ééntje herkende hij de andere niet.
"Hij wordt eindelijk wakker", riep Elena opeglucht. Ami schoot recht vanuit een stoel en duwde een ouderlijke dame bijna omver.
"Ben, je inorde", vroeg Ami direct.
Lee keek verward rond. Hij was niet meer buiten. Hij lag binnen op een bank. Het huis waarin hij zat was nogal klein en sober. De mensen geven niet veel aan versieringen. Tegen de muur voor hem stond een klein kacheltje, ginder stond een tafel met een kleine keuken en achter hem een tweepersoons bed. Elena en Ami stonden naats hem en keken hem beiden bezorgd aan totdat de ouderlijke vrouw ze wegduwden.
"Ik weet dat jullie zijn vrienden zijn maar hij heeft nu rust nodig", riep de vrouw kwaad.
De twee knikten en gingen wat achteruit staan. De ouderlijke vrouw onderzocht Lee en vroeg of hij nog zeer had ergens. Hij antwoordde koel nee en keek niemand aan. Elena vond het vreemd. De laatste keer dat ze wist dat hij zich zo gedroeg was toen ze hem voor het eerst ontmoette.
"Wel, hij is volledig in orde, ik denk dat de warmte hem te pakken heeft gekregen", zei de vrouw en ging opzij en liet de jongeman rechtstaan. Lee stond recht maar zei niets hij ging apart staan en keek gewoon wat rond. Elena en Ami stonden hem vragend aan te kijken maar hij zei niets.
"oké, nu je vriend in orde is geef me nu de echte uitleg is want ik geloof er niets van dat jullie van een ver land komen", zei de oude man streng die er terug bij kwam staan.
Elena en Ami keken nerveus naar elkaar. Ze wisten niet wat ze moesten doen nu, ze zouden denk niet geloven dat ze van een andere planeet komen.
"Wij zijn van een andere planeet afkomstig genaamd Aarde. Een bewoonster van deze planeet heeft onze hulp ingeroepen om met iets af te rekenen dat levensgevaarlijk is voor deze planeet. Wij waren met meer maar bij aankomst zijn we gesplitst geraakt en we moeten ze dringend vinden", zei Lee streng. Ami en Elena keek hem verbaasd aan. Hij had alles verklapt bijna alles maar dat was het niet wat hun zorgen maakte. Het was de toon waarop hij dat zei, zo kil, alsof hij iets kwijtgeraakt was.
"Lee…", begon Ami stil totdat de man haar liet zwijgen.
"Het heeft geen zin meer te verbergen hij weet dat we hier zijn, hij zal ons rap vinden we moeten zo snel mogelijk weer bij elkaar komen", zei de harmonixer en draaide zich terug naar de oude man. De twee vrouwen keken opeens vol angst naar de harmonixer. Hoe wist hij dat wij er waren. En als hij dat weet zijn we een gemakkelijke prooi voor hem.
"Zozo, van een andere planeet zeg je. En waarom zouden wij jullie moeten geloven", zei de man met een opgeheven wenkbrauw.
"Mij kan dit niet veel schelen, wij vertellen de waarheid en als je ons niet wil helpen zijn we zo weg", zei Lee en keek met zijn bloedrode ogen recht naar de man.
Elena dacht even de man huiverde maar het moest maar een gedacht zijn. Opeens kwam er een grijns op zijn gezicht en barste dan uit in lachen.
"Je hebt vuur jongen dat moet ik je toegeven", zei de man tijdens het lachen.
De drie keken verbaasd naar de oude man terwijl die bijna omviel van het lachen.
"Ik moet spijtig zeggen dat jullie de enigste vreemdelingen zijn dat we gezien hebben", zei de man toen hij terug weer serieus werd.
"Waar moeten we dan henen, we kennen deze planeet niet", zei Elena bezorgd.
Lee deed zijn ogen even dicht alsof hij een gedachte was verzonken. Hij hoorde de woorden van Chaos weer.
"Lee? Ben je wel volledig in orde", vroeg Ami.
Hij keek op en knikte dan naar de vrouw.
"Ze, wat ligt er in het oosten", vroeg hij opeens.
"Niets dat ik weet, alleen één grote woestenij", zei de man.
"Wel niet helemaal schatje", zei de vrouw die in stilte zat toe te kijken.
"Wat, je bent toch niet serieus je weet dat velen dat geprobeerd hebben en allemaal zijn ze gestorven", zei de man.
"Wat, wat is het, wat ligt er", vroeg Elena.
"Wel, Er wordt gezegd dat er vroeger een grote stad in het oosten lag. Velen zijn ze gaan zoeken maar niemand heeft hem ooit gevonden. De genen die hem gaan zoeken zijn nooit meer teruggekomen", zei de man. Lee was weer terug in gedachte verzonken. Volgens de laatste woorden van Chaos moest er iemand zijn die hem hielp. En als Karin dit ook heeft meegemaakt kan het zijn dat zij daar ook heen gaat.
"Heeft die stad een naam", vroeg Lee.
"Wel, er zijn geschriften gevonden die over de stad spraken. Het noemde vroeger Shayol Merkh."
Iedereen keek hem vreemd aan. Het was niet volledig dezelfde naam als op aarde. Daar was het Shayol Gull. Het moest een connectie zijn dachten ze
"Heb ik iets verkeerd gezegd", zei de man die naar de verbaasde blikken keen.
"Is het mogelijk om de nodige voorzieningen te krijgen", vroeg Lee.
"Wat, je bent toch niet van plan om die woestijn in te gaan, als wij er nog niet kunnen oversteken hoe gaan jullie dat dan doen", riep de man boos.
"Lee, en de andere dan", vroeg Ami.
"Zij zullen ook daarheen gaan, als ze bij Karin zijn", zei de jongeman.
"Er is iets dat je ons niet verteld", vroeg Elena.
"Als we terug bij elkaar zijn zal ik je alles vertellen, hoop gewoon dat de rest bij haar is, zodat ze er ook heen gaan", zei de harmonixer.
"hm………oké", zei Elena uiteindelijk. Veel kon ze niet doen, ze wist totaal niet waar ze moest zoeken. En als Lee gelijk had zouden ze daar toch iedereen moeten vinden als ze bij Karin waren. Zou zij nu ook dezelfde houding hebben als Lee.
"Waarom denk je dat jullie daar ten eerste gaan raken", vroeg de oude man streng.
"Dat weten we niet, maar we moeten er erheen want onze vrienden zullen daar ook heen gaan", zei Lee.
De man wou iets terug zeggen totdat er opeens geschreeuw van buiten kwam.
"wat is er aan de hand", riep de man en liep naar buiten.
De drie jongeren volgden hem ook en zagen dat buiten iedereen in chaos rondliep.
Ze liepen weg voor wezens die ze nog nooit gezien hadden. Ze liepen als spoken door de dorpen met vreemde zwaarden in hun handen. Hun gezichten konden ze niet zien vanwege deze verborgen waren onder een mantel. Ze liepen achter de dorpelingen aan en elke dorpeling dat in de weg stond wordt doorboord door het zwaard. Ze zagen er vier op het moment maar wie weet hoeveel er buiten waren. Ami en Lee namen al direct hun wapens klaar. Één van de wezens stond op het punt een vrouw te doden als Lee niet met zijn wapen zijn op hem schot. Het wezen vloog naar achter en stond dan langzaam op. Hij keek naar zijn schutter en zag de drie jongeren staan. Hij begon opeens hard te gillen waardoor iedereen hun handen tegen hun oren moest houden.
Alle wezens draaiden zich om en gingen dan op de drie af.
"Ik denk dat ze ons moeten hebben", zei Ami.
De vier wezens die ze zagen kwamen langzaam naar hen toe en er kwamen er nog drie bij.
"7 tegen 3 dat vind ik toch niet zo eerlijk", zei Elena.
"Zeg dat tegen hun", zei Ami.
Één van de wezen liep naar voor met opgeheven zwaard maar werd dan naar achteren geslingerd door een vuurbal. Lee had één van zijn materia's te grazen genomen en rap geactiveerd.
"Gaan we hier toekijken of gaan we er iets aan doen dames", zei Lee en stapte naar voren. Elena en Ami knikten en kwamen naast hem staan.
De wezens kwamen nu allemaal tegelijk op hem af. Lee probeerde ze op afstand te houden met zijn shotgun maar de wezen leken niet veel van aan te trekken dat ze geraakt werden door de kogels. Sommigen zaten al vol gaten. Ami liet al snel haar grote Conformer vliegen. De wezens probeerde te ontwijken maar één werd geraakt en een stuk van de mantel dat aan zijn arm hing scheurde af. Ze zagen een donker grijs vel dat door het gat.
"Wat zijn die dingen", vroeg Elena met afschuw.
"Dorono's", zei de oude man. "Speurhonden, zo te izen wilt iemand jullie uit de weg."
"hm, hij heeft ons gevonden dan, we moeten snel zijn", zei Lee en hield de wezens zo goed mogelijk op afstand. De wezen begonnen sneller te bewegen en ontweken de aanvallen van Lee en Ami. Één schoot er door en wou uithalen naar Elena. De vrouw ontweek zeer lenig en gaf dan vuistslag recht in de maag van het wezen gevolgd door een onderhandse slag die hem de lucht in lanceerde.
Het wezen landde naast zijn partners en stond dan terug op Om weer in de aanval te gaan. Ze bleven zo een tijd aanvallen maar telkens dat ze naar achteren werden gesmeten stonden ze gemakkelijk terug op.
"Hoe dood je zo'n dingens", riep Ami.
"Je moet ze volledig vernietigen, dat er bijna niets over blijft", riep de oude man.
"Als dat de manier is", begon Lee en pakte een andere materia bol. Hij gebon er zich op te concentreren waarna die helder begon te schijnen. De uit de bol vloog een klein straaltje naar het midden van de wezens. Op de plaats waar het terecht kwam ontstond er een schokgolf van vuur die al die wezens waarmee het in contact kwam tot as reduceerde.
"Goed gedaan", zei Elena.
Lee knikte maar hij was wel serieus vermoeid. Die aanval had veel energie genomen van hemen hij kon er zichzelf mee vernietigen als hij niet oppaste.
"Wat was dat", vroeg de vrouw.
"Dat was materia magie", zei Elena
"Om exact te zijn was het de materia Contain met het effect flare", verklaarde Lee.
"een van de vele materia's die wij hebben, Die van Lee was een krachtige exemplaar en goed dat hij die onder controle had want hij kon zichzelf ermee vernietigen", zei Elena.
"Zozo, misschien halen jullie het toch", zei de oude man met een glimlach.
"Dus dat betekent", begon Ami.
"Ik zal jullie alles geven wat we kunnen missen, water, voedsel en andere dingens", zei de oude man.
"Bedankt", zeiden de drie en volgden de man.