Hoofdstuk 3
Will pakte het briefje en las het voor: 'The Retreat'. 'Wat zou dat betekenen?' vroeg Sylvia. Ineens herinnerde Will zich iets. 'Dit is het handschrift van Dave!' zei hij enthousiast. 'Hij wil ons iets duidelijk maken!' 'Maar wat?' vroeg Remco. 'Ik heb geen idee wat The Retreat is', zei Sylvia. 'Will? Will?' klonk er ineens vanuit de walkietalkie. 'Wat is er Job?' vroeg Will. 'Scott heeft iets gezien,' zei Job. 'Hij kan door onzichtbare voorwerpen heen kijken weet je nog? Hij vertelde dat er helemaal geen onzichtbaar voorwerp was. Dus dat betekent dat George, Herobrine en Dave hier helemaal niet zijn.' Will wist niet of hij blij of niet blij was met dit nieuws. 'Verzamel je bij het reuzenrad en geef dat ook aan de anderen door', zei Will. Sylvia en Remco hadden meegeluisterd met Will. 'Hoe kan het nou dat ze hier niet zijn? Zo kunnen we Herobrine nooit verslaan', zei Sylvia. 'Misschien heeft het iets te maken met dat briefje van Dave', zei Remco peinzend. Een paar minuten later kwamen Job, Scott, Jord en Casper aan bij het reuzenrad. 'Weet je echt zeker dat hier niemand is?' vroeg Will aan Scott. 'Helemaal zeker', zei Scott. Even later kwamen Alex, Daaf en Tony ook aan. 'Weet iemand wat er bedoeld wordt met "The Retreat"?' vroeg Will. Iedereen schudde zijn hoofd. 'Wat is er dan met The Retreat?' vroeg Alex. 'Remco had een briefje gevonden dat waarschijnlijk door Dave was geschreven en daar stond: 'The Retreat op'', legde Will uit. Ineens greep Daaf naar zijn maag. Iedereen keek hem verbaasd aan. Daaf werd krijtwit en viel op de grond. Daar bleef hij kreunend rond spartelen. Iedereen ging er omheen staan. Will en Sylvia knielde bij Daaf neer. 'Geef hem wat lucht!' zei Will. Iedereen ging naar achter, behalve Sylvia en Will. 'Dit heeft hij al eens eerder gehad,' zei Sylvia. 'Volgens mij krijgt hij een visioen.'
Daaf vloog als een arend over een groot eiland. Hij zag de mooie natuur op dat eiland, maar toch was er iets angstaanjagends aan. Hij streek neer bij een tafel. Hij keek er even goed naar. Het was die tafel waar Will over verteld had. De tafel waar je de shards moest vernietigen. Hij liep door. Hij ging weer omhoog en vloog over een klein meertje. Het zag er vredig uit. Hij schrok toen er ineens iemand aankwam. Met grote ogen zag hij dat het George was. Hij durfde iets dichterbij te komen en zag dat het waar was wat Will verteld had; George had witte ogen, zonder pupillen. Met een schok besefte Daaf dat Herobrine achter George stond. Hij schrok zo erg dat hij naar beneden viel en in het water plonsde. Hij klom eruit. Herobrine zag er nog enger uit dan George. Nu besefte Daaf pas waar ze tegenover stonden. Hij keek om zich heen. Hij moest proberen Dave te vinden. Hij vloog dichterbij George en Herobrine, om hen af te luisteren. Hij durfde Herobrine niet aan te kijken, omdat hij bang was dat Herobrine dan zijn aanwezigheid voelde. Hij verstond niet wat George en Herobrine zeiden, want ze hadden dus blijkbaar een eigen taal. Wel ving hij iets op over The Retreat. Toen besefte hij dat dit eiland The Retreat was. Hij moest snel Dave gaan zoeken. Hij vloog over het meer en ontdekte een goed verborgen ingang bij een grote boom. Hij vloog erdoorheen en kwam in een grote ruimte. Hij schrok toen hij daar iemand zag. Gelijk besefte hij dat het Dave was. Hij was vastgebonden aan een paal. Hij was duidelijk bewusteloos. Misschien wel zelfs dood. Hij wilde naar Dave toelopen, maar hij werd opgeslokt door de duisternis.
Hoestend kwam Daaf weer bij positieven. 'Daaf? Wat is er gebeurd?' vroeg Will. Iedereen keek Daaf aan. 'Laat hem heel even bijkomen', zei Sylvia. Ze pakte Daaf bij zijn armen en trok hem omhoog. Ze liep met hem naar een boomstam. Hij ging zitten en kwam even bij van wat hij gezien had. Will kwam erbij staan. 'Daaf? Wat heb je gezien?' vroeg hij kalm. 'Ik weet wat The Retreat is', zei Daaf. Iedereen kwam even dichterbij staan, om niets te missen. 'Het is een eiland,' ging Daaf verder. 'Ik ben er geweest. Het was zo verschrikkelijk. Eerst zag ik die tafel. Ik ging naar beneden en zag George aankomen lopen. Will ik snap nu wat je hebt meegemaakt.' Daaf moest bijna huilen van ellende. Hij was zo bang geweest. Will liet Daaf uitpraten, voordat hij iets zei. 'George had witte ogen, zonder pupillen en achter hem liep de echte Herobrine. Hij zag er nog enger uit dan George. Will, ik begrijp nu hoe je je hebt gevoeld toen je een vriend van je zag, die slecht was. Ik vloog over een meer en ontdekte een verborgen ingang. Ik ging erin en kwam in een ruimte. Daar zag ik Dave…' 'Dave!' schreeuwde Will, die zich niet meer in kon houden. 'Wat is er met hem? Leeft hij nog?' Sylvia legde even een hand op zijn schouder, om aan te geven dat hij iets rustiger moest zijn. 'Volgens mij leefde hij nog,' zei Daaf. 'Hij ademde nog langzaam, volgens mij was hij bewusteloos. Toen ik naar hem toe wilde gaan, kwam ik weer hier terug.'
Ik heb dit verhaal eigenlijk meer voor mijzelf geschreven, om later terug te lezen, maar redenen tot verbetering zijn altijd welkom!
Writer's Note: Ik heb zelf alle personen verzonnen (behalve Herobrine, die eigendom is van Minecraft). Dit verhaal is gebaseerd op de Minecraft minigame van The Hive MC: The Herobrine. The Retreat en The Fairground zijn twee mappen in de minigame. Ik bezit dus niets, behalve de personen in dit verhaal.
Ik hoop dat je genoten hebt, en bedankt voor het lezen!