Hoofdstuk 4. De straf van Kiyomi

De vleugel van de Gastenvertrekken was een paleis op zich. Het had een eigen leger van dienstmeiden die hier even bedrijvig aan het werk waren als in de rest van het paleis. Er was een grote eetzaal met eigen keukens en bedienden en een enorme bibliotheek waar de gasten zich terug konden trekken met een boek of een bordspel konden spelen.

De prachtig ingerichte gangen werden verlicht door grote vergulde kandelaars die steeds op eenzelfde afstand van elkaar aan de muren hingen. Ze verspreidden een zacht warm licht. Er waren rijen kunstig versierde houten deuren die naar verschillende slaapverblijven leidden. Het ene vertrek was nog mooier en luxer ingericht dan het andere en een ieder van de groep was toegestaan een eigen kamer uit te kiezen.

Goku had een kamer vlak bij de eetzaal. Hij vond het belangrijk dat hij zo snel mogelijk bij het eten aanwezig kon zijn. Naast hem zat natuurlijk Chi Chi. Haar kamer stond vol met bloemen en keek uit op een prachtige binnenplaats met hoge bomen.

In een kamer twee deuren van de hare had Tien zijn intrek genomen omdat het enorme hemelbed even lekker lag als zijn vertrouwde earobed. Krillin had de kamer daarnaast gekozen omdat er veel roze in het vertrek was verwerkt. Roze was zijn lievelingskleur. In een kamer daar tegenover was voornamelijk met zwarte en zilveren tinten gewerkt en Vegeta vond dat het perfect bij zijn zwarte hart paste. Bulma had de kamer naast die van Vegeta gekozen. Niet omdat ze hem mooi vond maar louter om het feit dat het vertrek naast dat van hem lag. Yamcha had een kamer met uitgesneden naakte vrouwenlichamen in het hout van de meubels en het bed. Op de wandtapijten stonden vrouwen in de meest bizarre posities om elkaar heen gekronkeld afgebeeld. Hij kon er zijn ogen niet vanaf houden. Trunks tenslotte had een kamer waar allerlei wapens aan de muren hingen. Er stonden grote beelden van strijdende mannen door het vertrek verspreid.

Nadat ze allen hun kamer hadden uitgezocht en de tijd hadden genomen om zich op te frissen ontmoetten ze Naru in de eetzaal.

Het eten werd opgediend en Goku wist zeker dat hij in de hemel beland was. De lange grenenhouten tafel stond vol met honderden verschillende gerechten. Hij zag het als zijn plicht om overal van te proeven en de bedienden te vertellen hoe heerlijk alles smaakte.

Pas toen ze klaar waren met eten verscheen Kiyomi. Niet via een Reisvenster deze keer maar gewoon door de deur. Ze zag eruit alsof ze zojuist in een orkaan beland was. Haar zwarte haren zaten door de war en haar kleding was gekreukt. Ze schuifelde langzaam naar de tafel toe.

Naru haastte zich om een kussen op de houten stoel voor Kiyomi neer te leggen voordat ze zich bij hen aan tafel voegde. "En?" Vroeg ze medelevend.

Kiyomi perste haar lippen op elkaar en kromp ineen toen haar kont het kussen raakte. "Twintig luchtslagen." Gromde ze bitter. "En ik mag de komende weken geen vonkje magie geleiden. Nog niet om mijn thee warm te houden."

"Waar hebben jullie het over?" Vroeg Yamcha nieuwsgierig.

Kiyomi zuchtte ongelukkig. "Mijn straf voor het openen van de Dimensiepoort. Redon was woedend. Ik geloof dat mijn vader het nu onderhand ook wel gehoord heeft. Ik hoop dat hij vind dat ik genoeg gestraft ben."

"Wat zijn luchtslagen?" Vroeg Chi Chi voorzichtig. Ze wist niet zeker of ze het wel wilde weten.

"Magie bestaat uit vijf elementen: water, vuur, lucht, aarde en geest. Een luchtslag is een zweep gemaakt van het element lucht." Naru zag hun frons en vervolgde. "De lucht wordt samengeperst en als een zweep op je blote billen gebruikt."

"Dat is barbaars!" Riep Chi Chi uit. "Hebben ze je echt met een zweep op je kont geslagen?"

Kiyomi keek alleen maar heel zuur. Dat was antwoord genoeg.

"Maar dat is toch geen straf? Dat is mishandeling!" Riep Bulma geschokt uit.

"Je moet begrijpen dat wij als Vrouwen van Magie opgeleid worden. Het is nodig zulke straffen uit te delen omdat je met gevaarlijke krachten werkt en het nooit zomaar mag gebruiken zoals Kiyomi gedaan heeft." Naru grijnsde. "We hebben wel vaker luchtslagen gehad nadat we weer eens iets uitgehaald hadden. Redon deinst er niet voor terug ons te straffen, ook al zijn we van koninklijke bloede. In de Toren van Magie waar we opgeleid worden is iedereen gelijk."

"Redon was er trouwens van overtuigd dat jij er alles mee te maken had." Bracht Kiyomi naar voren.

Naru's gezicht betrok. Ze had echt geen behoefte aan een pak slaag. De laatste keer dat ze die straf gekregen had was ze een week lang niet in staat geweest om normaal te zitten. "Wat heb je gezegd?"

"Dat het mijn schuld was en dat jij er niets van afwist." Antwoordde Kiyomi terwijl ze voorzichtig probeerde op het zachte kussen te gaan verzitten. De striemen op haar kont leken in brand te staan. Ze moest op haar lip bijten om het niet uit te schreeuwen van de pijn.

"Zou ik ook zulke straffen uit mogen delen?" Vroeg Yamcha met een ondeugende glinstering in zijn donkere ogen. "Dat lijkt me wel wat."

Plotseling schoot hij bijna een meter de lucht in en krijste het uit van de pijn.

Naru liet gemeen grijnzend haar hand zakken. "Wil je het nog steeds nu je weet hoe het voelt?"

"En ze is nog mild voor je geweest. Vermenigvuldig jouw pijn zo'n honderd keer en je weet hoe ik me op dit moment voel." Snauwde Kiyomi bitter. "Je hebt geluk dat ik geen magie mag geleiden anders had ik je laten smeken om je woorden terug te mogen nemen."

Yamcha keek heel schuldig terwijl hij over zijn pijnlijke kont wreef. "Man, dat is echt pijnlijk."

"Misschien kunnen we met die Redon praten." Stelde Goku voor. "Het is uiteindelijk toch ook onze schuld dat we hier zitten. Misschien wil hij je straf wel verminderen."

"Ik heb de striemen nu toch al op mijn kont. Het zou trouwens toch niks uitmaken. Redon houdt mij verantwoordelijk." Kiyomi kon een klein glimlachje voor hem opbrengen. "Maar evengoed bedankt."

"Die oude man is toch jullie leraar?" Vroeg Vegeta.

"Onze meester ja." Verbeterde Kiyomi hem.

"Jullie meester dan." Bitste Vegeta. "Als hij jullie meester is betekent dat dan niet dat hij heel machtig is?"

Naru en Kiyomi knikten tegelijk.

"Kan hij dan geen poort naar onze dimensie openen?"

"Nee. Redon is machtig maar wij zijn met magie veel sterker dan hij is. Hij is vooral sterk omdat hij veel wijsheid bezit. Hij weet alles van magie maar zijn kracht kan de onze nooit evenaren." Vertelde Naru. Ze klonk trots. "Kiyomi is de eerste Vrouw van Magie in duizenden jaren die een Dimensiepoort heeft kunnen openen."

Kiyomi grinnikte. "Naru kan het ook. Dat weet ik zeker. Ze bezit buitengewone kracht. Ze heeft alleen niet genoeg lef om het te proberen."

"Ik verkies schepping boven vernietiging. Mijn magie creëert." Kaatste Naru aangebrand terug. "Hoe wist Redon eigenlijk dat je die Dimensiepoort geopend had?"

Kiyomi grijnsde breed. "Mijn magie creëert ook. Zij het op een verwoestende manier. Wat Redon betreft: hij had in eerste instantie alleen maar gevoeld dat ik een heleboel magie tegelijk had geleid. Toen hij verhaal kwam halen en ons met onze gasten in de Ontvangstzaal zag staan duurde het niet lang voordat hij erachter was."

Het werd stil aan tafel. De stilte werd alleen onderbroken door Kiyomi's gepijnigde gegrom elke keer wanneer ze haar kont op het kussen bewoog en het fluiten van Tien die een of ander blij wijsje bleef herhalen.

"Ik vraag me af of mijn ouders me al missen." Krillin klonk ontzettend ongelukkig. "Ze zullen vast snel beginnen met zoeken. Over een paar weken staan onze gezichten op de melkpakken."

Vegeta snoof. "Doe toch niet altijd zo dramatisch, man."

Maar Krillin kon zich niet meer inhouden: "Mijn moeder maakt zich vast dodelijk ongerust! Kon ik haar maar zeggen dat alles goed met me is en dat ik ooit misschien nog wel een keertje terug kom. Dat zou fijn zijn."

Kiyomi schraapte haar keel. Ze voelde zich duidelijk niet op haar gemak nu het ongenoegen over haar daad uitgesproken werd. Ze had het gevoel dat ze iets voor haar gasten moest doen. Het was immers door haar toedoen dat ze hier vastzaten, ook al had ze hen niet door de poort gedwongen.

"Er is wel een manier om een boodschap naar jullie ouders over te brengen. Maar het kan gevaarlijk zijn en ik kan niet beloven dat het lukt." Kiyomi boog zich over de tafel heen om iedereen aan te kijken, een grimas van pijn gleed over haar gezicht toen ze de striemen op haar kont opnieuw belastte. "Allereerst moet ik weten wie het wil proberen ondanks de gevaren."

Goku, Vegeta en Tien waren de enige drie die een hand opstaken. De rest keek al benauwd bij alleen het woord gevaar.

"Wat ben je van plan?" Vroeg Naru die alweer half een ondoordachte actie van Kiyomi verwachtte.

Kiyomi glimlachte opgewonden. "De Weg van de Dromen."

"We kunnen het proberen." Knikte Naru twijfelend. "Maar je straf…"

"In wezen heb ik maar een heel klein beetje magie nodig om in het Dromenrijk te komen. Redon zal het niet eens merken." Onderbrak Kiyomi haar vlug. "Het is het minste wat we voor onze gasten kunnen doen. Kom op Naru. Niemand zal erachter komen."

"Goed." Naru wist wel beter dan Kiyomi een plan uit haar hoofd proberen te praten. Dat was hetzelfde als tegen een vogel zeggen dat hij niet mocht vliegen. "Dan neem ik Goku mee. Als hij wil."

"Ja." Knikte Goku resoluut. Hij wilde niets liever dan zijn ouders en die van de anderen vertellen dat alles goed met hen was. Dat ze zich geen zorgen hoefden te maken.

Naru wist niet waarom ze zo blij was dat hij ja had gezegd. Het had haar niks uit moeten maken wie ze meenam naar het Dromenrijk maar dat deed het wel. Ze wilde dat Goku mee ging met zijn mooie donkere ogen en leuke glimlach.

"Ik neem Vegeta mee." Besloot Kiyomi.

Ze zei het zo ijskoud dat Naru zich niet voor kon stellen dat de prinses dezelfde intenties als haar had. Nee, Kiyomi had gewoon maar iemand gekozen. Ze ging niet voor mooie ogen of leuke lachjes. Waarom zij dan wel?

"Goed, wat moeten we doen?" Vroeg Vegeta ongeduldig.