แอ๊ด...
"ว่าไงโกลด์ ? ผ่านมั้ย ?" คำถามที่ถูกส่งมาทันทีที่เขาเปิดประตูห้องพัก และคนที่ถามเขาก็จะใครอื่นไปไม่ได้นอกจาก รุ่นพี่ตัวแสบที่ทิ่งเขาเอาตัวรอดออกมาจากห้องนรกนั่นอย่างไม่มีความเห็นใจ
"...ถ้าไม่ผ่าน...ผมจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้เรอะพี่เร้ด !!!" โกลด์ตะโกนเสียงดังจนอีกฝ่ายต้องยกมือขึ้นอุดหู
"แปลว่าผ่านสินะครับ..." รูบี้สรุป แต่ดวงตาสีแดงคู่นั้นสงบนิ่งราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นเรื่องที่ควรจะยินดี
เร้ดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างโล่งอกเล็กน้อย "ทีนี้พวกเราก็จะได้มีงานทำ หาเงินใช้นี่คุณยาย เอ๊ย นายหญิงคนนั้นซะทีนะ"
"งานบ้าอะไร...ถ้าผมต้องไปรับแขกแบบที่เจอวันนี้ล่ะก็...ขอบายครับ ผมไปหางานอื่นทำดีกว่า" โกลด์พูดด้วยท่าทีหวาดกลัว
"...นายคิดว่างานอื่นจะหาเงินได้เร็วกว่างานนี้งั้นเหรอ..." ซิลเวอร์ที่เอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับทำให้โกลด์ถึงกับสะอึก
"...ง่า..." โกลด์ครางเบาๆ เถียงไม่ออก
"ยังไงก็ต้องทนนะครับพี่โกลด์ เพราะงานนี้น่ะ เป็นงานที่หาเงินได้เร็วที่สุดแล้วนี่นา เงินตั้งร้อยแปดสิบล้านมันไม่ใช่น้อยๆ เลยนะครับ" มิซึรุพูดเสียงสั่นๆ
"...ฮึ้ย... ช่วยไม่ได้ ทำก็ทำฟะ แต่ถ้าเจอลูกค้าแบบนั้น...ให้พี่เร้ดจัดการนะ" โกลด์โบ้ยหน้าที่ไปยังรุ่นพี่ตัวดีเป็นการก้แค้น ทำเอาเร้ดที่กำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลัก
"โอเค" แน่นอน...สี่คนที่เหลือก็เต็มใจที่จะยกหน้าที่นี้ให้อยู่แล้ว หลังจากที่ได้เห็นสกิล 'หลีหญิง' ของเร้ดที่ถูกงัดขึ้นมาใช้ในการทดสอบตอนนั้น
"เฮ้ย !!! อย่าโยนให้ฉันง่ายๆ แบบนี้เซ่ !!!" เร้ดโวยวาย แต่ก็ไม่เป็นผล เนื่องจากคนที่เหลือพากันทำเป็นไม่สนใจ และเดินหนีไปแทน
"ขี้โกงงงงงงงงงงงงงงงง !!!!!!!!!!"
"เป็นไงเยลโล่ว์...ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่ายูยะสินะ เด็กใหม่พวกนั้น...ใช้การได้รึเปล่า ?" ดวงตาสีเหลือทองหันไปมองยังต้นเสียง ก่อนชายหนุ่มเจ้าของชื่อจะยิ้มออกมาบางๆ เมื่อเห็นว่า ผู้มาใหม่คือใคร
"ก็พอใช้ได้ครับนายหญิง หนึ่งในคนพวกนั้น...มีคนที่มีแววอยู่ด้วยคนหนึ่ง..."
"หือ ? มีคนที่ถูกใจเธอด้วยงั้นเหรอ...แปลว่าต้องเป็นคนที่มีดีไม่เบาสินะ" คิคุโกะเอ่ยอย่างครุ่นคิด
ยูยะกระตุกยิ้มเล็กน้อย ดวงตาสีเหลืองทองพราวระยับอย่างเจ้าเล่ห์
"วันนี้...มีคนผ่านการทสอบของผมไปได้ด้วยนะครับนายหญิง ถึงจะไม่ผ่านการทดสอบของพวกฮารุก็เถอะ..."
หญิงชราตาโตกับสิ่งที่ได้ยิน
"มีคนที่รอดจากมือของโคโยมิของเธอไปได้ด้วยงั้นเรอะ ใช่คนๆ เดียวกับคนที่เธอถูกใจรึเปล่ายูยะ ?"
"เปล่าครับ คนละคนกัน ถ้าทางเด็กใหม่กลุ่มนี้จะเรียกแขกได้มากกว่าพวกผมก็ได้นะครับ" ว่าพลางหัวเราะออกมาเบาๆ
"ฮะ ฮะ ฮะ เป็นไปไม่ได้หรอกน่ายูยะ ถึงเด็กกลุ่มนี้จะมีดียังไง ก็ก็สู้พวกเธอ...ที่ฉันเป็นคนฝึกมาเองกับมือไม่ได้อยู่ดี"
"นั่นสินะครับ...แต่เรื่องแบบนี้ มันก็ต้องรอดูกันไปอีกที ว่าแต่ วันเปิดตัวของพวกนั้น ผมขอลานะครับ พอดีมีงานด่วนเข้ามาพอดี" ยูยะเอ่ยขออนุญาติ
คิคุโกะเหลือบมองชายหนุ่มร่างโปร่งข้างตัวเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตากลับมายังไม่เท้าในมือ
"เอาสิ ยังไงงานทาง 'ฝั่งนั้น' ก็สำคัญกว่าอยู่แล้ว ที่เธอยังยอมมาช่วยงานคนแก่อย่างฉันแบบนี้ ฉันก็ซาบซึ้งมากพอแล้วล่ะ"
คำพูดของหญิงชราทำให้แววตาของยูยะอ่อนลงเล็กน้อย
"นายหญิง...ผมไม่ถือว่าเรื่องนี้เป็นธุระหรอกครับ ไม่สิ ไม่ใช่แค่ผม แต่พวกฮารุ...ที่ทุกคนทำแบบนี้ก็เพื่อตอบแทนนายหญิงที่เคยช่วยพวกเราไว้เท่านั้นเอง อีกอย่าง งานนี้ก็สนุกไปอีกแบบนะครับ" ปิดท้ายด้วยรอยยิ้มละลายใจสาว ที่ไม่เคยใช้ได้ผลกับคนตรงหน้าซักครั้ง
ดวงตาสีฟางมองใบหน้าของลูกศิษย์เก่า ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ
"งั้นฉันก็ขอบใจพวกเธอมากๆ เลยละกัน แต่ยังไงก็อย่าฝืนนักล่ะ เข้าใจมั้ย ?" ประโยคท้ายแสดงถึงความเป็นห่วง ที่ทำให้ยูยะเผยรอยยิ้มกว้าง รวบตัวของหญิงสาวเข้ามากอดแน่น
"ครับ พวกผมจะไม่ฝืน จะดูแลตัวเองดีๆ เลยครับ"
"ได้ยินเบบนี้ฉันก็เบาใจ เอ้า ! เธอก็ไปพักได้แล้ว" คิคุโกะไล่
"ครับ งั้นผมขอตัวนะครับนายหญิง" ดวงตาสีฟางมองตามร่างโปร่งของชายหนุ่มจนกระทั่งลับสายตา แล้วหลับตาลงช้าๆ
"...ฉันทำแบบนี้ถูกรึเปล่านะออร์คิด ? ทำแบบนี้ดีกับเด็กพวกนั้นจริงๆ ใช่มั้ย ?" คำถามที่เหมือนจะเอ่ยกับความว่างเปล่า ก่อนหญิงชราจะรู้สึกว่าร่างของตนถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนแกร่งของผู้มาใหม่
"อือ...ไม่รู้สินะ แต่ถ้าเธอหวังดีกับเด็กพวกนั้น แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ..." เสียงทุ้มกระซิบข้างๆ หู คิคุโกะปิดตาลง ลมหายใจผ่อนออกอย่างช้าๆ รู้สึกอบอุ่น และสบายใจทุกครั้งที่ได้กลับเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของคนๆ นี้
"หลับเถอะคิคุโกะ พรุ่งนี้เธอยังต้องไปดูแลเด็กพวกนั้นต่ออีกนะ" ชายวัยใกล้เคียงกันเอ่ยเบาๆ
"อือ...ราตรีสวัสดิ์นะออร์คิด..."
"ราตรีสวัสดิ์...ที่รัก..."
"เร้ด ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอก" กรีนเขย่าตัวเพื่อนเบาๆ
"อือ...ขอต่ออีกห้านาทีน่ากรีน..." เร้ดพึมพำเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวเพื่อหลับต่อ
กรีนขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างขัดใจ ก่อนจะพยายามอีกครั้ง
"เร้ด ตื่น ! นี่มันจะแปดโมงอยู่แล้วนะ !"
"อือ..."
"เร้ด !!!"
รูบี้มองภาพนั้นอย่างปลงๆ ก่อนจะเดินเข้าไปถาม
"ให้ผมช่วยมั้ยครับคุณกรีน ?"
"เออ ช่วยหน่อยนะรูบี้" กรีนพยักหน้าแล้วเดินออกไปจากบริเวณนั้นด้วยความหงุดหงิด
รูบี้ก้มลงไปกระซิบอะไรบางอย่างที่หูของคนเป็นรุ่นพี่ ก่อนอีกฝ่ายจะกระเด้งตัวขึ้นมารีบวิ่งเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวทันที
มิซึรุมองตามไปอย่างงงๆ ก่อนจะเข้าไปกระซิบถามเพื่อนสนิทอย่างสงสัย
"รูบี้ๆ เมื่อกี้กระซิบอะไรเหรอ พี่เร้ดถึงได้ตื่นทันทีแบบนี้น่ะ ?"
ดวงตาสีแดงทอประกายขำๆ ก่อนจะตอบ
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกมิซึรุ ฉันแค่เข้าไปกระซิบว่า 'ถ้าคุณเร้ดไม่ตื่นเดี๋ยวนี้ จะให้คุณยูยะพาเข้าห้องนั้น อีกครั้ง' ยังไงล่ะ"
"พรืด...ฮะ ฮะ ฮะ..." ทันทีที่ได้ยินมิซึรุก็หลุดหัวเราะออกมาทันที
"เอ้า ไปกันเถอะมิซึรุ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวพวกเราก็จะสายด้วยเหมือนกันนะ"
"อือ"