New Girl in Town
Chapter 4
Talking and an almost accident
Het einde van de Winter was gekomen en waar in Frankrijk dan altijd de vogels begonnen te zingen, de bomen weer bladeren begonnen te krijgen en het warmer werd, was dat in Forks anders. Aangezien er bijna alleen maar naaldbomen en bomen die het hele jaar door groen bleven groeiden, kregen de bomen geen nieuwe bladeren en begonnen er ook geen bloemen te groeien. Daarbij werd het niet warmer maar alleen maar natter. Het regende bijna dag en nacht door wat voor meer gevaar zorgde. Charles had voorgesteld om betere banden onder Rachels Mini te zetten waardoor ze minder snel zou slippen over de natte wegen. Janet had dat een goed idee gevonden en Charles had Rachels Mini weggebracht. Als hij die zou ophalen dan zou hij Janets auto heen brengen en tot die tijd gaf hij zijn vrouw een lift naar haar werk en reed ze mee terug met één van haar collega's. Aangezien Charles in een politieauto reed zaten daar al antislip banden onder dus hij hoefde zulke banden niet te krijgen. Op een ochtend liep Rachel weer naar beneden om naar school te gaan. Janet was al weg en Charles was haar Mini aan het ophalen.
'Phoenix, ik ben er weer,' riep Charles toen hij thuis was.
'Mooi zo,' riep Rachel terug.
Charles kwam compleet verzopen de keuken in en Rachel onderdrukte een lach.
'Ja, lach jij maar. Ik ben wel mooi nat geworden voor jou,' grinnikte Charles.
'Bedankt, Zero. Ik sta bij je in het krijt,' glimlachte Rachel en ze gaf hem een kus op zijn wang.
'Okay. Wees voorzichtig op de weg want het is echt glad. Ik kom vanavond waarschijnlijk niet thuis eten. Zou je dat ook tegen Janet willen zeggen?' vroeg Charles.
'Tuurlijk. Maar waarom kom je niet? Ik dacht dat je het minder druk had gekregen nu je snapte hoe alles ongeveer ging,' zei Rachel terwijl ze haar jas aantrok.
'Dat is ook zo maar we hebben met een moord te maken,' zei Charles.
'Een moord? Wat bedoel je? Ik dacht dat Forks een rustige plek was en dat zulke dingen hier niet voorkwamen,' zei Rachel wat bezorgd.
'Een bewaker van het waterzuiveringbedrijf is gedood door een soort beest,' vertelde Charles.
'Een beest?' vroeg Rachel verward.
Charles trok zijn politie-uniform snel aan en liep toen met haar mee naar buiten aangezien hij ook weg moest. 'We zijn niet meer in Frankrijk, Phoenix. Het was voor mij eerst ook even schrikken maar je wendt eraan,' zei Charles.
'Nou, wees voorzichtig,' zei Rachel.
'Altijd. Veel plezier op school,' glimlachte hij waarna hij haar een kus op haar voorhoofd gaf.
'Bedankt voor de banden'.
'Graag gedaan'. Charles stapte in zijn auto en reed weg.
Rachel wachtte tot hij helemaal uit het zicht was voor ze zelf in haar auto stapte en naar school reed. Vandaag had ze Biologie als haar eerste uur. Tijdens Biologie deden ze vaak proefjes die je dan met z'n tweeën moest doen maar aangezien Mr. Cullen zich te beroerd voelde om op school te komen deed ze het altijd in haar eentje. Niet dat ze dat erg vond. Ze had een goed stel hersens en vond het juist fijn om alleen te werken. Ze was niet closer met iemand geworden behalve met Angela. Ze was verlegen en praatte niet heel veel en daarom mocht ze haar wel. Jessica had ze onder het labeltje tolerantie geplaatst omdat ze zo haar dagen had. De twee waren geen vriendinnen maar ook geen vijanden. Ondertussen was ze zich heel erg gaan ergeren aan Tyler, Mike en Eric die allemaal om haar aandacht en liefde smeekten, net zoals bijna de rest van de halve school. Het was echt vreemd want zo'n beetje alle jongens op school wouden seks met haar hebben en een paar meiden ook. Dat was hetgeen wat haar soms echt tot waanzin dreef.
Toen ze had geparkeerd zag ze dat naast de twee auto's van de Cullens nog een auto stond, een zilveren Volvo. Alice en Emmett hadden nog wel eens de nijging om haar aan te spreken na schooltijd en haar wat te vragen dus parkeerde ze vaak ver weg van hen. Dit keer deed ze dat ook. Ze parkeerde haar Mini aan de andere kant van de parkeerplaats. Aan de ene kant was dat een goed iets omdat ze dan zeker wist dat ze niet met hen hoefde te praten na schooltijd maar aan de andere kant moest ze nu wel langer in de regen lopen voor ze binnen was.
Met een zucht trok Rachel haar tas over haar schouder en opende ze de deur. Met haar krachten maakte ze een klein schild boven haar hoofd tegen de regen en zo snel als ze kon rende ze naar de ingang van school. Het was haar gelukt om niet helemaal nat te worden maar haar jas had toch enkele natte plekken. Dat werd hem dus aan de kapstok in het Biologie lokaal hangen.
Toen ze richting het lokaal liep voegde Eric zich bij haar en begon hij een verhaal tegen haar te vertellen over een nieuw stuk voor de schoolkrant over muziek. Hij wou haar Playlist graag hebben. Dat dacht ze dus niet!
'Hey, luister eens,' zei Eric nu wat nerveus. 'Ik vroeg me af of je al een date had voor…'.
Ze had een gevoel waar dit heen ging maar gelukkig hoefde ze het hem niet horen af te maken want Mike voegde zich bij hen en schudde zijn muts boven haar hoofd uit.
'Hey, France,' lachte hij. 'Hoe bevalt de regen je?'.
Hij noemde haar vaak France omdat ze nog wel eens Frans tegen hem praatte als ze hem irritant vond.
'Ja, Mike, erg grappig. Je bent erg grappig,' zei Eric wat humeurig omdat hij was gestoord door hem.
Mike trok zijn natte jas uit en hing die ook aan de kapstop in het Biologie lokaal. Rachel keek de klas in en het eerste wat haar opviel was dat Edward terug was. Hij zat op de plek naast haar plek bij het raam en keek wat schuin naar haar toen ze binnenkwam. Ze zag dat hij diep inademde en zijn hand in een vuist balde. Wat was er mis met die jongen?
Met een zucht liep ze naar haar plek toe en ging naast hem zitten. Dit zou wel weer zo'n les worden als de vorige keer. Dat had ze fout. 'Hallo'.
Ze schrok lichtelijk toen ze Edward iets hoorde zeggen. Een erg onprettige stem had hij niet en het was niet zozeer van dat ze van hem schrok maar wel over het feit dat hij tegen haar praatte. Misschien hij dan toch niet zo arrogant als ze eerst had gedacht.
'Het spijt me dat ik me vorige week niet aan je heb voorgesteld. Ik ben Edward Cullen. Jij bent Rachel, toch?'.
De manier waarop hij praatte… Er was er iets aan maar ze kon haar vinger er niet opleggen.
'Klopt,' knikte ze. Voor ze verder konden praten werden ze gestoord omdat Mr. Malena langs kwam.
'Okay. We werken vandaag in tweetallen en we gaan bloedcellen bekijken door de microscoop en degene die alles het eerste en helemaal goed heeft verdient de gouden ui,' zei hij.
Rachel rolde met haar ogen en keek naar Edward. 'Gaat het weer beter met je dan?'.
'Wat bedoel je?' vroeg hij twijfelend.
'Carlisle zei dat je niet fit was. Ik sprak hem vorige week toen ik langs Janet ging. Gaat het nu weer?' wou Rachel weten.
'Ja, het gaat wel weer. Dames eerst,' mompelde Edward terwijl hij de microscoop haar richting op duwde.
Rachel keek door de lens van de microscoop. 'Menselijke bloedcellen,' zei ze waarna ze de microscoop zijn richting op duwde.
'Zou je het erg vinden als ik ook keek?' vroeg Edward.
'Nee, tuurlijk niet. We hebben een gezamenlijke opdracht en ik heb die de laatste tijd toch al vaak in mijn eentje gedaan dus ga gerust je gang,' zei Rachel. Ze zweeg terwijl hij ook door de lens keek.
'Je had gelijk. Het zijn menselijke bloedcellen,' zei hij waarna hij dat opschreef. Rachel had daar niets op te antwoorden dus zweeg ze waardoor het gesprek dat ze hadden gehad ook stil viel.
'Hoe bevalt de regen je?' vroeg Edward uiteindelijk. Rachel glimlachte wat schamper. 'Je vraagt me naar het weer?'.
'Ja… Daar lijkt het wel op,' zei Edward langzaam.
'Het is eigenlijk best wel lekker. Ik ben niet echt iemand die van veel warmte, hitte en zon houdt,' zei Rachel.
Edward maakte een schamper geluid terwijl hij het nieuwe bloedmonster onder de microscoop legde.
'Wat?' wou Rachel weten.
'Niets,' zei Edward die een beetje lachte en hij keek weer door de microscoop.
Die jongen was echt vreemd. Misschien moest hij ook een hobby zoeken, net zoals zij. Of ook een huisdier nemen. Rachel lachte zachtjes toen ze hem voorstelde terwijl hij rondliep met een kleine poedel naast zich.
'Wat is er?' wou Edward weten.
'Niets. Ik dacht gewoon aan iets grappigs,' glimlachte Rachel. Misschien moest ze dat eens proberen te schetsen.
'Kippen bloedcellen,' zei Edward.
'Erg als ik ook nog kijk?' vroeg Rachel toen hij het wou opschrijven.
'Nee, ga je gang,' zei Edward.
Rachel pakte de microscoop en keek erdoorheen. Hij had gelijk gehad. 'Ja, je had gelijk,' mompelde ze terwijl ze de microscoop naar hem terugschoof.
'Als je niet van hitte hield waarom woonde je dan eerst in Frankrijk?' vroeg Edward.
'Dat lag aan Charles en Janet,' zei Rachel.
'Je ouders?' wou Edward weten.
'Adoptieouders. Ze houden ervan om dingen van de wereld te zien. Dus om de zoveel jaar verhuizen we. Meestal naar een warme plek zoals Frankrijk, Spanje, Egypte en Portugal. Zulke landen. Maar dit keer wouden ze wat meer van Amerika zien dus toen zijn we hier beland,' zei Rachel.
Edward legde een nieuw bloedmonster onder de microscoop en keek erdoor.
'Herten bloedcellen. Wou je nog kijken?'.
'Nee, ik geloof je wel,' zei Rachel.
Na de les liepen ze samen richting de kluisjes. 'Hoe zit het met je echte ouders?' wou Edward weten.
'Dood. Ik herinner me niet veel van hen alleen dat ze zijn omgekomen in een brand. Ik was er ook maar de brandweer kon me op tijd eruit krijgen. Toen belandde ik in een adoptietehuis en daar adopteerden Charles en Janet me nog geen week later,' vertelde Rachel. 'Ik hou veel van ze, dat is het niet. Maar ze zijn gewoon anders dan mijn echte ouders'.
'Ben je ongelukkig bij hen?' vroeg Edward.
'Soms. Vooral vanwege het verhuizen en zo. Ik blijf een beetje op mezelf omdat ze veel weg zijn voor hun werk en zo en ik mezelf ook kan vermaken,' zei Rachel.
'Sorry voor al die vragen,' zei Edward. 'Ik probeer gewoon uit te vogelen hoe je denkt. Het is moeilijk om te raden wat je denkt'.
Rachel voelde een spanning tussen hen en keek hem aan in zijn ogen. Zijn ooit zo mooie topaaskleurige ogen waren zwart. Ze had dat een keer eerder gezien bij Jane en bij Aro.
'Hey, draag je contactlenzen?' vroeg ze aarzelend.
'Nee, hoezo?' vroeg Edward.
'Je ogen… Ze zijn zwart geworden. Ik heb dat een keer eerder gezien bij twee vrienden van me. Maar zij zeiden dat ze contactlenzen droegen,' zei Rachel.
'Het is niets,' mompelde Edward maar Rachel bleef hem twijfelend aankijken.
Opeens draaide hij zich om en liep weg. Rachel keek hem verbaasd aan en opende haar kluisje toen. Die jongen was écht een mysterie. Een mysterie met een geheim, voor zover dat kon.
School was afgelopen en Rachel liep naar haar auto toe. Ze had haar muziek weer in haar oren en overdacht nogmaals eens Edwards gedrag. Hij was zo vreemd. En wat was er opeens met die zwarte ogen? Ze herinnerde zich dat ze een keer met Jane gek had gedaan toen die opeens was gestopt en van haar weg was gelopen. Toen ze haar achterna was gegaan had ze gezien dat haar ogen opeens zwart waren. Jane had als excuus genomen dat ze contactlenzen droeg en dat ze die verloren was. Rachel had haar geloofd aangezien Jane, net als Marcus, Aro, Alec (Jane's tweelingbroer) en Caius, rode ogen had gehad.
Maar nu ze dit met Edward zag begon ze eraan te twijfelen. Het was even gestopt met regenen waar Rachel blij om was en ze zocht in haar jaszakken naar haar autosleutels toen ze bij haar auto stond. Ze voelde iemands blik in haar rug prikken dus keek ze om. Het was Edward. Hij stond bij de zilveren Volvo en staarde naar haar. Zijn ogen waren weer topaaskleurig. Ze zag dat Jasper, Alice en Rosalie aan de andere kant van de auto stonden en druk in gesprek met elkaar waren. De snelheid waarmee hun lippen bewogen was onmenselijk.
Ze schudde de gedachte even van zich af en legde haar tas op het dak van haar Mini waarna ze die begon uit te kammen in een zoektocht naar haar autosleutels. Ze hoorde te laat dat er een auto op haar afkwam en dat die haar richting opkwam. Toen hoorde ze het getoeter. Ze keek om en zag het zwarte busje van Tyler op haar afkomen. Tyler probeerde nog bij te studeren maar door de gladheid reed die horizontaal op haar af.
Rachel schrok maar voor ze haar krachten kon gebruiken greep iemand haar middel vast en plaatste haar op haar op de grond. Het was Edward en met zijn blote hand stopte hij Tylers zwarte busje. Aangezien de achterkant tegen de achterkant van haar Mini stond zag niemand wat er was gebeurd, behalve Rachel. Ze staarde hem geschrokken in zijn topaaskleurige ogen, compleet sprakeloos. Ze staarden elkaar even aan voor hij haar losliet en zijn hand van de zijkant van het zwarte busje haalde waar nu een enorme deuk in zat. Hij ging staan en sprong langs haar Mini heen waarna hij verdween.
Rachel bleef compleet verstijfd van angst, verbijstering en verwarring op de natte grond zitten. Ze staarde naar de deuk in de zijkant van de auto toen er leerlingen op haar afkwamen. Angela, Jessica en Mike hielpen haar overeind en Eric riep: 'Bel een ambulance'. Tyler stak zijn hoofd door het raampje. De zijkant van zijn hoofd bloedde. 'Rachel, het spijt me zo,' zei hij op een wazige toon.
Maar het enige waar Rachel aan kon denken was hoe het mogelijk was geweest dat Edward haar had gered. Niet had hij alleen aan de andere kant van de parkeerplaats gestaan maar ook had hij het busje met zijn blote hand kunnen stoppen. Wat was hij? Was hij zoals haar? Een Mutant, iemand met een gave? Of was hij nog weer wat anders? Alles verwarde haar zo. Ze was nog steeds aan het peinzen toen ze een uur later in het ziekenhuis zat op een ziekenhuisbed. Naast haar ziekenhuisbed stond nog een ander bed waar Tyler op zat maar ze zat met zijn rug naar hem toe. Zijn hoofdwond werd behandeld maar Rachel had gelukkig niets.
Haar reflexen werden gecheckt en haar bloeddruk werd gemeten door een zuster maar Rachel zat er niet met haar hoofd bij. Janet had beloofd om zo te komen maar ze was er nog niet. Charles had ze even via de telefoon gesproken maar ze had hem verzekerd dat het niets ernstigs was en dat hij niet naar het ziekenhuis hoefde te komen.
'Ik hoorde dat je hier was,' zei Dr. Cullen terwijl hij de kamer inkwam en naar Rachel liep. 'Ik neem haar wel over'.
De zuster die haar had behandeld gaf hem de informatie die ze van haar hadden gekregen en liep toen weg.
'Nou, Rachel, ik heb gehoord dat je een aardig shock moet hebben gekregen,' zei Carlisle. 'Zo blijkt maar weer dat je iets hebt voor aanrijdingen'.
'Ik ben in orde. Echt waar,' zei Rachel.
Carlisle glimlachte. 'Dat heb ik eerder gehoord,' hoorde ze hem denken.
'Dat kan wel zijn maar de vorige keer was het ook niets ernstigs en dit keer heb ik gewoon heel erg geluk gehad,' zei Rachel.
Carlisle keek haar even aan en zijn gedachtes werden gesloten. Hij hief zijn rechterhand op en stak een vinger omhoog. 'Okay, even naar mijn vinger kijken,' zei hij waarna hij met een lichtje in haar ogen scheen. daarna ging hij over naar zijn linkerhand en naar haar andere oog. 'Zulke bijna aanrijdingen zorgen vaak voor stress en slechte reacties van je reflexen en pupillen maar alles ziet er normaal uit. Misschien ben je nog wat geschrokken maar dat moet zo over zijn'.
'Ik zei toch dat alles in orde was?' zei Rachel. Carlisle glimlachte lichtjes.
'Het spijt me echt heel erg, Rachel,' zei Tyler.
'Ik zei toch al dat het oké was, Tyler? Niets aan de hand,' zei Rachel geïrriteerd.
'Maar het spijt me echt…' begon Tyler weer.
Rachels hand balde zich tot een vuist en het gordijn dat tussen de twee bedden hing schoot dicht zonder dat iemand eraan zat.
'Ik had waarschijnlijk meer gehad als Edward er niet was geweest,' zei Rachel. Ze wou wat antwoorden hebben en van wie beter kon ze die krijgen dan Carlisle. Okay, Edward zou nog beter zijn maar hij was er nu niet.
'Echt?' vroeg Carlisle die wat aantekeningen maakte.
'Ja, hij was er echt heel snel. Echt onmenselijk. Hij was niet eens dichtbij en hij was er toch in een paar secondes,' zei Rachel.
'Je hebt geluk dan heel veel gehad,' zei Carlisle.
'Dr. Cullen, er is iets dat me dwars zit…' begon Rachel maar ze werd onderbroken toen Janet binnenkwam.
'Rachel! Oh, liefje! Ben je in orde?' vroeg ze bezorgd waarna ze haar stevig omhelsde.
'Janet, ik ben oké. Maar dat zal ik niet zijn als je mijn botten breekt,' zei Rachel benauwd. Carlisle glimlachte lichtjes.
'Oh, toen je belde was ik zó bezorgd. Is alles in orde? Niets gebroken? Niets gekneusd? Geen letsel?' ratelde Janet.
'Nee, ik ben in orde,' zei Rachel.
'Alles ziet er normaal uit. Ze heeft geluk gehad deze keer,' zei Carlisle. 'Maar wees in vervolg wel voorzichtig met aanrijdingen. Ze zeggen wel eens dat drie keer scheepsrecht is'.
'Drie keer? Is… Ben je dan eerder al een keer aangereden?' vroeg Janet geschrokken.
'Het was niets,' mompelde Rachel.
'En je hebt het ons niet verteld? Rachel, ben je gek geworden?' zei Janet verontwaardigd.
'Ze mag zo naar huis. Janet, je moet alleen nog wat papieren invullen en dan is alles geregeld,' zei Carlisle waarna hij wegliep.
'Wat bedoelde hij met drie keer in scheepsrecht?' vroeg Janet die Rachel bezorgd aankeek.
'Een week geleden was ik aan het fietsen en toen reed één van zijn zoons tegen me aan. Ik was toen heel blij met mijn snelle reflexen. Ik had niets. Ze hebben het Dr. Cullen later verteld en ze kwamen thuis langs om te kijken of alles in orde was. Janet, het was niets. Ik was niet gewond of zo alleen mijn fiets is een beetje gekneusd. Maar kan ik nu naar huis?' vroeg Rachel.
'Natuurlijk. Wil je dat ik mee ga?' vroeg Janet.
'Nee, ik red me wel. Teken jij nou maar die papieren en ga dan maar weer aan het werk. Ik red me wel. Dat doe ik altijd. Als ik me toch zeer heb gedaan dan is het over een paar uur wel weer weg,' zei Rachel.
'Okay. Als jij het zegt,' zei Janet twijfelend.
Rachel trok haar jas weer aan en pakte haar schooltas waarna ze de behandelkamer uitliep. 'Okay, alles is getekend. Voorzichtig zijn, okay? En als er iets is dan bel je me,' zei Janet die bij de deur stond te wachten.
'Ja, zal ik doen. Tot vanavond,' mompelde Rachel.
Janet gaf haar een kus op haar voorhoofd en liep toen terug naar haar afdeling. Rachel liep richting de buitendeur en hoorde toen de stem van Rosalie en Edward. Ze waren blijkbaar in discussie.
'Wat wou je dan dat ik had moeten doen? Haar laten dood gaan?' vroeg Edward.
'Dit gaat niet over haar, Edward, maar over ons. Ons allemaal. Carlisle heeft toch al gezegd dat ze slim is. Straks ontdekt ze het,' zei Rosalie.
'Wat Rosalie bedoelt, Edward, is dat als ze erachter komt, ze zichzelf in groot gevaar brengt. Ik heb al gezegd tegen jullie dat jullie voorzichtig om haar moesten zijn omdat het nu duidelijk is geworden dat ze niet alleen slim is maar ook nog eens gedachtes kan lezen. Als ze het uitvind…' hoorde Rachel Carlisle zeggen.
'Ja, ik snap het. Maar dat is als ze het uitvind,' zei Edward. 'Met de nadruk op als'.
Rachel liep de gang op en zag de drie Cullens staan. Alle drie keken ze naar en de starende blik in hun topaaskleurige ogen bezorgden haar de rillingen.
'Kan ik even met je praten?' vroeg ze aan Edward.
'Rosalie, kom,' mompelde Carlisle die een arm om Rosalie's schouders sloeg en haar wegleidde.
Edward liep op haar af en leunde tegen de hoek van de gang waar Rachel bij stond. 'Wat is er?' vroeg hij rustig.
'Hoe… Hoe kon je zo snel bij me komen?' vroeg Rachel. Ze wou antwoorden en wel nu! Ze hield het geen minuut langer meer uit met al die geheimen om haar heen.
'Ik stond naast je, Rachel,' zei Edward.
'Niet waar. Je was bij je auto en die stond aan de andere kant van de parkeerplaats,' zei Rachel.
'Helemaal niet,' zei Edward met een vals glimlachje.
Rachel kon zijn nek wel omdraaien omdat hij er probeerde onderuit te komen. 'Jawel, dat was je wel'.
'Rachel, je moet je hoofd hebben gestoten. Ik was de hele tijd naast je,' zei Edward.
'Ik weet wat ik zag,' zei Rachel.
'En wat was dat precies?' wou Edward weten.
'Je stopte Tylers busje met je hand. Met één hand. Je duwde hem weg met gewoon één hand,' zei Rachel.
'Niemand zal je daarover geloven,' zei Edward.
'Wie zei dat ik het iemand ging vertellen? Ik wil gewoon de waarheid weten,' zei Rachel.
'Kun je me niet gewoon bedanken en het vergeten?' vroeg Edward.
'Bedankt voor het redden van mijn leven,' zei Rachel.
'Je gaat dit niet loslaten, is het niet?' vroeg Edward die haar aanstaarde.
'Nee, ik laat dit niet los. Er zijn vreemde dingen aan de hand. En jij en je familie verbergen dingen. Ik heb vreemdere dingen gezien dan wat vandaag is gebeurd. Ik wil gewoon weten wat er aan de hand is,' zei Rachel half smekend.
'Je zal de waarheid niet leuk vinden,' zei Edward. 'Laat het dus los'.
'Hoe kan ik het loslaten als ik heb gezien wat ik heb gezien?' vroeg Rachel. 'Daarbij zal ik zelf wel beslissen of ik de waarheid leuk vind of niet'.
'Rachel, je kunt niet zeker zijn van wat je hebt gezien,' zei Edward en hij draaide zich om.
Rachel greep zijn pols vast om hem te stoppen. Het volgende moment flitsten de herinneringen van wat er op de parkeerplaats was gebeurd voor niet alleen haar ogen voorbij maar ook voor de zijne. Rachel schrok en liet zijn pols los waarna ze achteruit strompelde. Ze staarde met grote ogen naar hem en hij naar haar.
'Hoe deed je…' begon hij.
'Dat gaat je niets aan. Jij wilt mij geen antwoorden geven dan zul jij ze ook niet van mij krijgen,' beet ze hem toe waarna ze wegrende.
Ze was al weg voor hij zelfs kon proberen om haar te stoppen en daar was ze heel blij om. Ze rende zo hard als ze kon terug naar school en reed toen met haar auto terug naar huis. Tranen gleden over haar wangen. Hoe had ze zo dom kunnen zijn? Natuurlijk was haar controle minder geworden na haar bijna aanrijding. Waarom was ze dan zo stom geweest om hem bij zijn pols te pakken? Ze was een idioot! Maar ze wou gewoon wat antwoorden. Was dat zo verkeerd? Blijkbaar want hij wou ze niet geven. En wat was dat met dat als ze erachter zou komen dat ze zichzelf dan in gevaar zou brengen? Wat waren de Cullens toch en wat hielden ze verborgen?