Hoofdstuk 5 Aan het hof

Veronique en Caitlin zaten in de koets. Jade zou pas meegaan als ze niet in de koets hoefde. Caitlin had moeite om afscheid te nemen van haar man, ze hadden niet eens een huwelijksnacht gehad, eigenlijk ze waren nog niet eens bij hun eigen huisje geweest. Veronique daar in tegen hoopte dat Eboney haar terug kon vinden, en dat hij het had overleefd. Jade reed voor naast Jason. Hij moest mee van haar vader om te zorgen dat ze heelhuids terecht zouden komen. Daarna moest hij terug komen en de baron helpen. Het was een stille rit naar het paleis. Het duurde ongeveer een dag of vier voordat ze er waren. Het paleis was groot en had een prachtige voortuin. Caitlin bewonderde de glas in lood ramen en hielp Veronique met het uitstappen en trap lopen. Jason en Jade stonden onderaan de trap terwijl er verschillende lakeien heen en weer liepen om de bagage naar binnen te halen. Jade greep in toen ze zag dat een van de lakeien nieuwsgierig naar een doosje keek. 'Hey jij daar blijf eens van mijn koffertje af!' ze pakte het van hem af en keek kwaad naar hem op. 'Sorry Milady, we hadden de opdracht gekregen om...om...om uw en uw zussen de spullen...spullen...in de kamer te leggen' Jade wilde net iets zeggen toen een lakei met een dik opgemaakte gezicht en een pruik aan kwam lopen. 'Is er een probleem milady?' vroeg hij. 'Ik wil dat U, persoonlijk dit koffertje op mijn kamer legt' zei Jade en duwde de koffer in zijn hand. 'Natuurlijk Milady, ik zal het meteen regelen, kan ik nog iets voor u doen?' vroeg hij. 'Nee dank u wel' zei ze en glimlachte. Ze stak haar arm door die van Jason en liep samen met hem het paleis binnen. Ze stopte in een hal waar niemand stond of keek. 'Jade, alsjeblieft doe niks stoms' fluisterde Jason. 'Je bent niet thuis meer' Jade keek omhoog. 'Ik zal niks "stoms"doen' ze glimlachte. Jason hield haar gezicht in twee handen en kuste haar teder. Hij wilde weglopen maar Jade greep hem bij zijn hand. 'Jason als dit over is...' Ze stamelde en kon haar woorden niet vinden. 'Laat maar' zei ze. Ze liet haar greep los en keek hem nog even aan. 'Ah Milady Jade, hier bent u, ik ben mevrouw Ravens wilt met mij meelopen?' 'Natuurlijk kan ik nog een paar minuten krijgen?' voordat Mevrouw Ravens antwoord kon geven was Jason haar voor: 'Ik denk dat je beter met mevrouw Ravens mee kan gaan, anders komen ze in tijdnood' 'Maar...' 'Ga nu maar ik zie je binnenkort wel weer' Jason gaf een kus op Jade's voorhoofd en vertrok.

Jade wilde hem nog tegenhouden maar mevrouw Ravens greep haar bij de arm. Jade keek haar vernietigend aan en werd vervolgens meegetrokken weg van de ingang. De lange gangen waren sober en saai. Er hingen weinig schilderijen en er stonden veel gepantserde wachters. Jade werd nog steeds meegesleurd totdat ze voor een grote donkere deur stonden. 'Dit is de kamer waar we eten' zei mevrouw Ravens. 2 wachters duwde de deuren open en Jade werd de zaal ingeduwd. 'Dit is ook gelijk de zaal waar jouw les in begint' 'Waar zijn mijn zussen?' vroeg Jade en keek naar Mevrouw Ravens die langs haar heen liep. De zaal was wit met grote ramen en prachtige donkerblauwe gordijnen. De vloer glansde zo erg dat Jade haarzelf kon zien. 'Ieder van jullie heeft een aparte,mentor, ik pak de lastigste aan' zei Ravens en kakelde. 'Hoezo lastigste?' vroeg Jade. 'Precies zoals ik het zeg nou wil je even opschieten, vanavond geven ze een speciaal feest omdat jullie zijn gekomen' Jade bekeek de lege zaal aandachtig terwijl ze achter haar mentor aan liep. 'Wat gaan we nu doen dan?' vroeg Jade. 'Kun je dansen?' 'Ja redelijk' 'Kun je zingen?' 'Nee, de ramen zouden breken als ik ooit zou zingen' Jade lachte maar stopte gauw toen ze de vernietigende blik van Ravens zag. 'Wat kun je nou wel 100% goed?' vroeg ze geïrriteerd. 'Pianospelen en vechten' Ravens stopte met lopen en draaide naar Jade. 'Vechten? dat is absoluut niks voor een meisje, ik wil niet dat je een woord hierover spreekt met iemand van het hof, begrepen!' zei Ravens dreigend. 'Maar ...we zouden wel verheugd zijn met je pianospel, we hebben allang geen muziek meer in het kasteel gehoord' zei Ravens. Ze liepen de zaal verder door tot een andere deur die ook weer open werd gemaakt door 2 wachters. Dit was net zo'n grote zaal als de andere, maar dan in een meer warmere kleur. Het was geel en de kozijnen leken wel van goud. Helemaal achterin de zaal stond een prachtige piano. 'Ik wil dat je een stukje voor me speelt' zei Ravens.

Nadat Jade plaats had genomen begon ze te spelen. Aan het gezicht van Ravens kon ze zien dat ze ervan genoot. Nadat ze de laatste noot had gespeeld wachtte Jade hoopvol af op de reactie van Ravens. 'Prachtig, geweldig gewoon, ik heb nog nooit eerder zo'n jong iemand zoiets horen spelen' Jade stond op en wachtte weer af. 'Goed verder met de les, gedraag je netjes, zeg niks tegen de hoogheden tenzij ze iets aan jou vragen, en de prinsen lieve goden, trap niet in hun spelletjes alsjeblieft' zei Ravens. 'Wat is er met de prinsen dan?' vroeg Jade. 'Laat ik het zo maar zeggen ze hebben graag knappe meisjes in hun buurt en bed' zei Ravens grof. 'Geloof me, mij hebben ze niet zo snel, net zoals mijn zusjes' zei Jade zelfverzekerd. 'Mooi dan maken we je maar klaar voor het feest' zei Ravens en liep met een snelle vaart de zaal uit.

Veronique en Caitlin kwamen tegelijk hun kamer uit. Ze zuchtte en keken elkaar aan. Veronique had een lange, oranje jurk aan met sleepmouwen. Caitlin had een azuurblauwe jurk aan met strakke mouwen. 'Dus zo voelt het om in een kasteel te wonen huh' zei Caitlin. 'Ik wil meteen terug naar vader' zei ze erachteraan. 'Nee joh wie niet?' Veronique en Caitlin keken naar Jade die de lange hal door kwam aanlopen. Ze droeg een bloedrode jurk en zag er heel anders uit dan hun. Haar, haar was opgestoken en twee lange strengen hingen aan de zijkant van haar gezicht. Haar jurk had ook een sleep en haar mouwen zaten strak om haar armen. 'Ik wil nu meteen naar huis' zei ze kwaad. 'Wauw wat zie je er vrolijk uit' zei Veronique sarcastisch. 'Vrolijk, vrolijk? het verre ervan' ze stond tussen haar zussen die haar van top tot teen bekeken. 'Vertel' zei Caitlin. 'Ik heb een vreselijk "mentor" die alleen de "lastpakken" behandelt, en ze wilt dat ik vanavond op de piano ga spelen in een van die zalen' 'Ik heb best wel een leuke mentor hij is best aardig' zei Veronique. 'De mijne ook' zei Caitlin. 'Moet je kijken wat ze met mijn haar heeft gedaan' zei Jade kwaad. 'Nou het valt best mee, het is alleen wennen' zei Caitlin. 'Ach laat ook maar, heeft jullie mentor ook iets gezegd over de zonen van de koning?' vroeg Jade nieuwsgierig. Veronique en Caitlin verwisselde een blik en keken weer naar hun zusje. 'Nee hoezo?' vroeg Caitlin. 'Dat jullie voor hen moeten oppassen, ze vinden het namelijk leuk om vrouwen in hun buurt te hebben als je begrijpt wat ik bedoel' zei Jade. 'Aha ik begrijp hem' zei Veronique sarcastisch. 'Jade wat doe je in hemelsnaam daar?' Jade hoorde de irritante stem van Ravens. 'Ik was aan het praten met mijn zusters' zei Jade geïrriteerd. Caitlin en Veronique keken nieuwsgierig naar de aankomende vrouw. Ze droeg een lange zwart met paarse jurk, ze was midden 50 en had een grote knot bovenop haar hoofd. 'Je moet nu mee wij gaan alvast naar de zaal, en jullie dames gaan ook mee' zei Ravens. Alle drie wisselde ze een blik naar elkaar en liepen vervolgens achter Ravens aan naar de gele zaal.

De zaal werd steeds drukker en voller met mensen in prachtige kleding. Jade moest wachten met spelen totdat de hoogheden binnen waren gekomen.

Eerst kwamen de koning en koningin allebei in smaragd groen gekleed binnen. Daarna kwamen de vier zonen en allemaal erg knap. De oudste was 24 en was donkerblond met helblauwe ogen. de 2de was zwart harig en had groene ogen en was 22. De derde zoon was 20 en had bruin haar met amberkleurige ogen. de Laatste zoon was 18 en was honing blond met bruine ogen. Alle vier lachte ze naar de vrouwen die vol lust naar hun keken. Veronique, Caitlin en Jade schonken geen aandacht aan hen, wat hen blijkbaar irriteerde. 'Dus.. dit zijn die zonen huh' fluisterde Caitlin droog tegen haar zussen. 'Ik denk het wel' fluisterde Veronique terug. 'Uwe majesteiten' begon Ravens. De koning en Koningin namen plaats op hun stoelen en hun zonen gingen netjes op een rij naast hun ouders staan. 'Mag ik u voorstellen aan de dochters van de baron?' ging ze verder. 'Graag zelfs' zei de koningin. 'Het is tijd' fluisterde Jade. 'Veronique, Jade en Caitlin' Ze liepen op de gezegde volgorde naar voren en maakte een reverence. 'Uwe majesteiten, we zijn u eeuwig dankbaar om ons onder uw hoede te nemen' zei Veronique. 'Ik dank jullie ervoor dat jullie zijn gekomen' zei de koningin. Ze gingen alle drie weer rechtop staan en wachtte af wat er ging gebeuren. 'Laat ik jullie onze zonen voorstellen' zei de Koning. 'Arthur,William, Jasper en Simon' Alle vier maakte een klein buiginkje en bekeek hen aandachtig. 'Ik heb gehoord van Mevrouw Ravens dat een van jullie piano kon spelen?' vroeg de koning. 'Dat ben ik uwe majesteit' zei Jade en deed een stap naar voren en maakte weer een reverence. 'Zou je het erg vinden om nu voor ons te spelen?' vroeg de koningin. 'Natuurlijk niet majesteit' zei Jade en liep naar de piano en begon te spelen.

De vier zonen bleven staan en keken om hun heen. 'Met wie zou jij dansen?' vroeg Simon aan Jasper. 'Hm... ik denk met die ene van de ingang je weet wel met die grijze ogen en die roze jurk' Simon porde zijn broer in zijn zij. 'Je weet wel wat ik bedoel' 'Ow van de barons dochters?' zei Jasper sukkelig. 'Nee duh' 'nou laat me eens kijken...ik denk Veronique met die oranje jurk, ja Veronique, jij?' 'Als ik de kans had alle drie maar ik zou voor die Caitlin gaan' 'Zullen we het eens vragen?' vroeg Jasper uitdagend. 'Okay' Ze liepen weg van hun oudere broers naar Caitlin en Veronique. 'Zou ik deze dans van u mogen?' vroegen ze. Caitlin en Veronique wisselde een blik en keken daarna naar de prinsen. 'Sorry wij dansen niet echt' zei Veronique. 'Nee wij luisteren liever naar het pianospel van onze zuster' zei Caitlin. 'Ah toe 1 dans maar' zeurde Jasper. De zussen keken twijfelachtig naar elkaar en staken daarna hun handen in die van de prinsen.

Arthur en William stonden nog steeds bij hun vader. 'Kijk nou Jasper en Simon hebben nu al een danspartner' 'Onze gasten' zei Arthur lachend. 'Misschien zou hun zusje ook wel willen dansen?' vroeg William zich hardop af. 'Wie gaat eerst?' vroeg Arthur. 'Jij bent de oudste probeer het maar' zei William.

Jade speelde net de laatste noot toen Arthur aan kwam lopen. 'U kunt echt prachtig spelen' begon hij en bleef bij haar staan. 'Dank u wel' zei Jade en stond op. 'Kunt u ook spelen?' vroeg ze. 'Nee niet zo goed als u' Hij keek in haar groen/bruine ogen en knipperde daarna een paar keer. 'Wat ik eigenlijk wilde vragen was...' 'Of ik met u wilde dansen?' raadde Jade. 'Ja hoe wist u dat?' 'Ow heel gemakkelijk ik zie dat mijn zussen met uw jongere broertjes aan het dansen zijn' 'Ah natuurlijk, maar wat dacht u ervan?' 'Nee dank u wel ik kan niet zo goed dansen' zei Jade gauw. 'Ik kan het u leren als u het wilt?' 'Nee dank u wel ik sla het dit keer over' zei ze. 'Later misschien?' 'Misschien, zou ik er even langs mogen' 'Natuurlijk' zei Arthur en deed een stap opzij. Jade liep gefrustreerd naar de drank tafel en nam een glas wijn. Ze nipte ervan en trok een zuur gezicht vanwege de vieze smaak. Ze liep daarna naar een van de grote ramen en keek naar haar zussen die helemaal in het dansen opgingen. 'Hallo' hoorde ze plots van opzij. Het was prins William die naast haar stond. 'Ow sorry ik zag u niet ik was in gedachte, kan ik ergens mee helpen?' vroeg ze. 'Ja wilt u met mij dansen?'vroeg hij. Jade rolde met haar ogen en zuchtte. 'U bent de 2de vanavond die mij vraagt om te dansen, maar nee dank u wel' zei ze geïrriteerd. 'Waarom wilt u niet dansen?' vroeg hij nieuwsgierig. 'Omdat ik geen danseres ben, het is niet echt mijn ding' zei ze rustig. 'Ah misschien later op de avond?' 'Misschien ik beloof niks' zei Jade. en nipte weer van haar zure wijn. William liep naar Arthur die weer bij zijn vader stond. 'Afgewezen?' vroeg hij droog. 'Anders kwam ik niet terug' antwoordde William. 'Ik zie allemaal andere meisjes die dolgraag met ons zouden willen dansen, maar ik niet met hun, ik wil met Jade dansen' zei Arthur geïrriteerd. 'Ah we worden geobsedeerd, omdat we allebei met hetzelfde meisje willen dansen terwijl er nog genoeg zijn' zei William sarcastisch. 'Ik denk het' antwoordde Arthur droog. Even later kwamen Jasper en Simon terug. ' Wauw Veronique kan zo goed dansen, zo vurig, ik heb nog nooit zo gedanst' zei Jasper. 'Caitlin kan ook supergoed dansen, het was rustig en gepassioneerd' zei Simon. 'En met wie hebben jullie gedanst?' vroeg Jasper. Arthur en William keken elkaar even aan. 'Wij hebben geprobeerd om met Jade te dansen, maar dat is mislukt' zei William. 'Waarom dansen jullie dan niet met iemand anders?' vroeg Simon simpel. Arthur keek zijn broertjes aan. 'Omdat ik perse met Jade wil dansen en niet met zo'n ander gewoonlijk meisje' 'Gewoonlijk? hoezo dat dan' vroeg Jasper weer. 'Snap jij dan ook niks?' vroeg William droog. 'Hij is geobsedeerd door Jade omdat hij nooit is afgewezen en ik geef toe ik heb hetzelfde probleem als Arthur' 'Oké zal ik eens kijken of ze met mij wil dansen?' vroeg Jasper droog. 'Ach je probeert maar' zei Arthur en keek hem doordringend aan. Jasper liep vol zelfvertrouwen naar Jade toe die aan het praten was met haar zussen. 'Milady Jade, ik heb daarstraks met uw zus gedanst en zag u nog geen een keer op de dansvloer...' 'Dat zou kunnen kloppen' zei Jade droog. 'Zou u met mij willen dansen?' vroeg Jasper. 'Mijn antwoord blijft nee uwe majesteit, zou u dat ook alvast kunnen doorgeven aan uw broers?' Jasper keek haar met ongeloof aan. 'Ah ik zie dat u ons door heeft, het spijt me, nog een fijne avond' zei hij snel en liep weg. 'Hij kan goed dansen hoor' zei Veronique droogjes. 'Ja maar ik hou datgene van Ravens in mijn achterhoofd, ik wil niet mijn heiligheid kwijt aan een van hun' zei Jade op een dreigende toon. 'Nouja het is eigenlijk best wel...' 'Ik hoef het niet te weten Veronique, dank je wel' zei Jade. Caitlin begon te lachen en nam een slok van haar wijn.

'Oké Simon je hoeft niet meer te gaan, ze heeft ons door jongens' zei Jasper sloom. 'Wow dat is snel' zei William. 'Zeker niet de domste' zei Simon en begon te lachen. De koning en koningin keken even naar elkaar en stonden vervolgens op. 'Mevrouw Ravens hou het hier in de gaten mijn vrouw en ik gaan vroeg naar bed vandaag' zei de koning. 'Natuurlijk majesteit' De koning en koningin liepen langs de dansende mensen heen de zaal uit. 'Krijg nou de hik mammie en pappie zijn weg' zei Arthur. 'Weet je wat dat betekent?' vroeg Simon droog. 'Dat wij nu het gezag zo'n beetje hebben' zei William. 'En dus kan ze ons niet meer weigeren' zei Jasper. 'Oké ik wil een wedstrijd met jullie aangaan' zei Simon. Zijn broers keken hem geïnteresseerd aan. 'Wie het eerst met Jade kust heeft gewonnen' 'Oeh daar vraag je me wat' zei Jasper droog. 'Ik ga ervoor' zei Arthur en wilde al weglopen. 'Wacht' zei Simon snel. 'Het moet wel gewillig zijn' 'Ah waarom altijd die moeilijke dingen, maar goed het is een nieuwe uitdaging natuurlijk' zei Arthur. 'Je kunt mij erin gooien' zei William droog. 'Mij ook' zei Jasper. 'Mij ook , alweer' zei Arthur.

Jade keek naar de prinsen die haar aanstaarde. 'Waarom kijken ze nou naar ons?' vroeg Caitlin. 'Weet ik veel, maar het zint me niet' zei Jade. 'Luister, beloof me alsjeblieft dit, wat ze ook zeggen of doen trap er niet in, ze willen wat van ons en dat gaat veel kosten' Zei Jade en keek om buurten naar haar zussen aan tot ze ja knikte. 'Mooi ik ga nog wat te drinken halen een van jullie ook wat?' vroeg Jade. 'Rode wijn' zei Veronique. 'Witte voor mij' zei Caitlin. Jade stond op en liep weg. 'Caitlin, kijk, prins Arthur volgt haar en zijn broers juichen' Caitlin keek naar waar Veronique keek. 'Misschien moeten we er maar voor zorgen dat ze de goede wijn haalt' zei ze droog en stond op.

'Een keertje' dramde Arthur door. 'Nee sorry ik wil niet dansen' zei Jade en pakte een glas rode wijn. 'Waarom niet, ik kan je het leren' Jade stond op het punt van exploderen toen Veronique gerustellend een hand op haar schouder zette. 'Ah Jade, je hebt mijn wijn nog niet, Ow uwe majesteit, sorry ik zag u even niet' zei Veronique droog. Caitlin kwam tussen de mensen vandaan en ging expres voor Arthur staan met haar rug naar hem toegekeerd. 'Jade ik zag daarnet zo'n knappe jongen lopen die moet je echt zien, Ow je hebt mijn wijn geef maar' Ze pakte de wijn van Jade af en dronk de glas in een teug leeg. 'Caitlin je staat met je rug naar prins Arthur' fluisterde Jade. Caitlin draaide langzaam om en keek recht in de blauwe ogen van de prins. 'Ow lieve goden, het spijt me zeer uwe majesteit ik zag u niet, het spijt me echt' 'Het kan gebeuren, ik laat jullie wel even alleen' zei hij snel en liep weg. 'Zo dat is gedaan' zei Veronique droog en haalde haar hand van Jade's schouder. 'Wat is hier aan de hand?' vroeg Jade. 'Het was een reddingsactie' zei Caitlin. 'wauw, en later heeft pa problemen en dit keer is het niet door mij veroorzaakt' 'Wij weten de gevolgen, maar kom op hij was goed' zei Veronique. Jade glimlachte en keek langs haar zussen heen naar de prinsen die druk aan het vergaderen waren. 'Ik denk dat ik maar eens vroeg naar bed ga' zei Jade. 'Hoezo?' vroeg Caitlin. 'Omdat ik geen zin heb dat ze nu alle vier op me af komen, ik zie jullie wel weer met het ontbijt' zei Jade. 'Oké wij letten wel op jouw prinsjes' zei Veronique en lachte. 'Ha Ha tot morgen' zei Jade droog en liep tussen de dansende mensen door. 'En kijk wie er in actie komt' zei Caitlin en keek naar de prinsen. 'Prins William, het is wel een verandering' zei Veronique. 'Nog een keer dansen dan maar?' stelde Caitlin voor. 'Né we houden ze gewoon in de gaten en als ze iets verdachts doen dan pas komen we in actie' zei Veronique.

Jade was al in haar kamer en was bezig alle linten en spullen uit haar, haar te halen. Daarna borstelde ze het goed uit en vervolgens verwisselde ze haar jurk voor een nacht japon die mooi opgevouwen op haar bed lag. Ze wilde net haar koffertje pakken maar stopte met de actie door geklop op de deur. Ze liep naar de deur en opende het op een kier. 'Jade ik ben het prins William, we moeten praten' Jade zuchtte, rolde met haar ogen en opende de deur. 'Majesteit' zei ze geïrriteerd. Hij keek vrolijk naar haar en liep de kamer binnen. 'Kan ik iets voor u betekenen, ik wilde namelijk net mijn bed in kruipen' zei Jade. 'Ja ik moet met je praten over mijn gevoelens over jou' zei hij alsof het een moeite was. 'Zou je de deur dicht willen doen?' Jade deed de deur dicht en bleef met haar rug er tegen aan staan. 'Waarom kom je niet naast me zitten?' vroeg hij liefjes. 'Ik sta liever, dank u wel' antwoordde Jade beleefd. Prins William stond op en kwam dicht bij haar staan. Hij strekte zijn armen en liet zijn handen rusten aan beide zijden van haar gezicht. Jade voelde alsof ze opgesloten zat in een kooi. 'Ik ben verliefd op je, ik kan je niet uit mijn hoofd halen' begon hij. Zijn adem rook naar munt en Jade had de neiging om hem keihard op zijn gezicht te slaan. 'Sorry majesteit, wat moet ik doen zodat u mij uit uw hoofd krijgt?' 'Alsjeblieft zeg William' ´ Oké William, ik zal eerlijk zijn, ik weet wat jullie doen, en ik speel niet mee , waarom laten jullie mij gewoon niet met rust?' William keek haar met ongeloof aan en liet zijn armen vallen. 'Hoe weet je dat toch?' 'Ik merk het aan hoe gemakkelijk je zegt dat je verliefd op me bent, waarom doen jullie dat toch steeds? van die wedstrijdjes en bovenal waarom met mij?' vroeg Jade. William deed een stap achteruit om Jade ruimte te geven. 'Omdat jij alles weigert wat wij vragen, dat maakt het aantrekkelijker, waarom wil je niks met ons te maken hebben?' vroeg hij droog. 'Omdat jullie mijn typ niet zijn, en ik al weet hoe jullie zijn het is gewoon niks voor mij' zei ze sarcastisch. 'Mag ik je dan een ding vragen?' vroeg hij. 'Wat?' vroeg Jade geïrriteerd. 'Kus me' 'Pardon?' vroeg Jade geshockeerd. William kwam al dichterbij maar Jade sprong snel op zij zodat William bijna tegen de deur botste. 'Sorry maar dit is niet mijn ding, zou u alstublieft willen vertrekken?' Ze greep naar de deurknop en opende de deur. William keek kwaad naar haar en liep vervolgens weg.

Hij liep snel en kwaad de zaal binnen. 'Ik denk dat Jade hem heeft afgewezen of geslagen heeft' fluisterde Veronique droog naar Caitlin. 'Ik denk slaan'

Een blond meisje met groene ogen en een zuurstokroze jurk liep op hem af en hield hem tegen. 'Monsieur is er wat mis?' vroeg ze op een Frans accent. 'Nee, nee helemaal niks' zei hij snel en probeerde langs haar heen te lopen maar ze hield zijn hand vast. 'U hebt de hele avond nog niet gedanst, waarom geeft u mij de eer niet' Caitlin gniffelde en luisterde aandachtig naar de irritante accent van het blonde meisje. 'Misschien later' stelde hij voor. 'Monsieur ik moet later weg, alstublieft een keer' Hij zuchtte en nam de dans positie aan. 'Nou nou die is wel snel overhaalbaar' zei Veronique. 'Snap je het nou nog niet, blondjes zijn toch zo speciaal' zei Caitlin grommend. 'Tss zelfs een witharige kun je vergelijken met een blonde' Veronique nam een grote slok van haar wijn en sleepte vervolgens Caitlin mee. 'Hey kijk, de barons dochters peren hem, waarschijnlijk naar hun zus' zei Simon. Jasper zag wat hij bedoelde en rende naar Veronique. 'Ah daar bent u, ik zocht u al door de zaal maar kon u niet vinden, ik wilde voorstellen voor een 2de dans?' zei Jasper. 'Sorry maar nee dank u' zei Veronique beleefd. 'Maar waarom niet? het beste lied komt zo' zei Simon. 'Het spijt ons majesteiten maar we zijn uitgeput en gaan naar onze kamers' zei Caitlin. 'Oké het spijt ons dat we u hebben opgehouden' zei Jasper. Veronique wilde net verder lopen maar Jasper hield haar vast. 'Excuseer me maar wat heeft dit te betekenen?' Jasper trok haar naar zich toe en kuste haar innig. Simon stamelde niet en deed zijn broer na. Veronique duwde hem van haar af en sloeg hem met een vlakke hand tegen zijn wang. Caitlin duwde Simon ook van haar af en sloeg hem ook. 'En wie lijkt er nu het meest op Jade' gooide Caitlin eruit. 'Geen van ons beide' fluisterde Veronique. 'Waarom sloeg je me nou?' vroeg Jasper kwaad. 'Wij zijn niet zoals de gewoonlijke dames, wij zijn al getrouwd' zei Veronique kwaad. 'Jullie alle drie?' vroeg Simon sneaky. 'Nee' flapte Caitlin eruit. Veronique wierp haar een vernietigende blik. 'Het spijt ons dat we jullie hebben gekust, we zullen jullie nu echt laten gaan' zei Jasper snel. Hij tikte zijn broer aan en ze liepen weg. 'Waarom zei je dat nou?' vroeg Veronique kwaad. 'Het flapte er zomaar uit, sorry' zei Caitlin en keek naar beneden. 'Kom we gaan hier weg' zei Veronique en sleepte Caitlin weer met haar mee.

Jade lag al in haar bed. Ze was erg moe en had heimwee. Haar ogen sloten vanzelf en ze droomde. 'Jason, als dit over is...dan kunnen we misschien een datum kiezen?' Zei Jade. Ze streek haar lichtblauwe jurk glad en keek in zijn blauwe ogen. 'Als jij dat wilt doen we dat' was zijn antwoord. Hij kuste haar teder op haar wang en daarna in haar nek. 'Jason' fluisterde ze zachtjes. Ze voelde weer dezelfde lippen op haar wang en in haar nek. Ze draaide om en opende haar ogen. 'Prins Arthur?' zei ze geschrokken. Ze ging rechtop zitten en liet haar ogen aan het duister wennen. Ze voelde een hand tegen haar schouder die probeerde haar omlaag te duwen. 'Blijf van me af' Schreeuwde ze uit. Ze greep de arm en draaide hem de andere kant uit zodat hij brak. Ze sprong uit het bed en ging tegen de muur staan. Ze wist wiens arm ze had gebroken en een ding was zeker: Hij had pijn. Ze hoorde voetstappen van iemand die haar kamer kwam binnenstormen. Het waren 4 wachters en Mevrouw Ravens erachter. 'Wat is hier aan de hand' zei ze met een lage stem. Ze had een lantaarntje bij zich dat de kamer verlichtte. Er lag niemand op of in het bed en alleen Jade stond nog tegen de muur. 'Ik..dacht dat ik iemand op mijn bed zag, maar het was waarschijnlijk een nachtmerrie' zei Jade. 'Mannen terug naar jullie posten, Jade ga weer slapen' zei mevrouw Ravens. Ze verlieten de kamer en Jade stond weer in het donker alleen.

De volgende dag werd het er niet beter op. Een dienstmeisje kwam haar kleden en haar, haar doen. Haar, haar werd uitgeborsteld en in een soort van knot gedaan. Ze moest een smaragdgroene jurk dragen waarvan de kraag haar hele nek bedekte. De mouwen zaten strak om haar armen en er zaten zwarte versiersels op. Daarna moest ze met mevrouw Ravens mee naar de eetzaal waar het ontbijt werd opgediend. Veronique en Caitlin zaten al aan tafel te wachten en begonnen te giechelen toen ze Jade zagen. 'Die jurk staat haar beeldig vind je ook niet?' fluisterde Caitlin. 'Ze kan net zo goed een juten zak dragen' zei Veronique en ze begonnen harder te lachen. Jade liep droog om de tafel heen naar haar zussen en keek op ze neer. 'Is er een probleem lieve zusters?' vroeg ze sarcastisch. 'Nee hoezo?'vroeg Caitlin haar lach inhoudend. 'Ow ik dacht het, omdat jullie opeens zo moesten lachen toen ik binnenkwam' 'Er is geen een probleem, buiten je jurk om dan' flapte Veronique eruit. Caitlin begon weer hard te lachen en Veronique deed mee. 'Milady Jade, u zit niet bij uw zusters, u zit naast prins Arthur' zei mevrouw Ravens. De ogen van Jade werden groot en ze keek weer naar haar zusters. 'Waarom ik, ze haten mij hier echt of niet?' 'Hoezo?' vroeg Caitlin sarcastisch. 'Oké laat ik het zo zeggen als Arthur met een gebroken arm de zaal inloopt dan weet je al genoeg' zei Jade snel. 'Milady Jade' schreeuwde Ravens nu. 'Sorry mevrouw Ravens, ik kom er meteen aan' Jade liep naar de plek die Ravens aanwees en ging zitten. 'Jullie eten altijd apart met de prinsen, de koning en koningin eten altijd in een andere zaal, samen met ons de mentoren' 'Maar wij zitten dus helemaal alleen met de prinsen?' vroeg Jade onschuldig. 'Dat heb je goed begrepen' Ravens liep achter Jade langs naar de deur en maakte een buiging toen de prinsen binnenkwamen. Veronique en Caitlin bekeken de prinsen aandachtig en zagen vervolgens Arthur met een doek om zijn linkerhand. Ze probeerden hun gelach in te houden dat vervolgens gegiechel werd. 'Dames' zei Ravens verontwaardigd. De prinsen gingen zitten en keken niet naar Jade of de anderen. Caitlin zat naast William en Veronique naast Simon. Jade zat tussen Arthur en Jasper in en keek zenuwachtig naar haar zusters die de prinsen in de gaten hield. 'Ik wens u een goedemorgen en eet smakelijk' zei Ravens en liep de deur uit. De kokken en hun hulpjes kwamen via een dienstingang naar binnen gelopen met allerlei gerechten en brood. Nadat alles opgediend was verlieten ze de zaal en begonnen de prinsen met het rondgaan van de schalen. Jade wees beleefd elke schaal af totdat er eentje kwam met zoete broodjes. Veronique en Caitlin hadden ongeveer hetzelfde portie en namen tegelijk een slokje van hun thee. Jade wilde net beginnen aan haar broodje toen ze schrok van iets dat haar knie aanraakte. Ze keek onder de tafel en zag de rechterhand van Arthur die haar streelde. Ze boog iets naar hem en fluisterde: 'Als u nu niet stopt breek ik uw goede hand ook als het moet' Hij trok zijn hand meteen terug en Jade keek zelfvoldaan en nam een hap van haar broodje. Veronique en Caitlin keken haar met grote ongelovige ogen aan.

Na het eten kwamen de mentoren weer binnen en haalde hun leerlingen op. Veronique liep met haar mentor mee en luisterde aandachtig naar wat hij te zeggen had. Caitlin liet aan haar mentor zien wat ze kon doen qua het koken. Zo bakte ze een heerlijk zoete taart gevuld met room. Jade moest constant pianospelen iets waar ze nu eigenlijk geen zin in had. 'Is het u ook opgevallen dat prins Arthur met een doek om zijn hand liep?' vroeg Jade sarcastisch. 'Ja maar hij wilt niet vertellen wat er precies is gebeurt' zei Ravens. 'Hij is gisterenavond in mijn kamer geweest, terwijl ik sliep' Ze zag aan de reactie van Ravens dat ze schrok. 'Wat, maar dat mag hij niet, absoluut niet, heeft hij iets bij je gedaan?' 'Nou hij kuste me op mijn wang en in mijn nek maar dat heb ik hem nu afgeleerd zoals u zag' Jade glimlachte. 'Dat is het voordeel als u kunt vechten, voor een dame' zei Jade sarcastisch. 'Hm...speel verder' zei Ravens.

Bij het diner moest Jade een gele jurk met witte versiersels dragen. Dit keer kreeg ze een vlecht waar bloemetjes die in haar, haar werd gestoken. Veronique's haar werd goed uitgeborsteld en er kwamen twee kleine vlechtjes aan elke kant van haar gezicht. De kleine vlechtjes werden naar achteren getrokken en vervolgens weer ingevlochten. Ze droeg een roze jurk met donkerroze borduursels. Caitlin moest perse een witte jurk aan met simpele borduursels van goud. Haar, haar werd opgestoken en opgesierd met witte bloemetjes. Onder het eten waren ze erg stil. De prinsen daar in tegen praatte alleen maar door en negeerde hun eigenlijk. Na het eten liepen Jasper,Simon en William als eerste weg. Daarna volgde Caitlin, Veronique en Jade. Met een hand over haar mond werd Jade teruggetrokken de zaal in en werd de deur gesloten. Jade stompte Arthur in zijn maag en glipte onder zijn grip vandaan. 'Wat bent u van plan?' acteerde Jade en liep langzaam naar achteren. 'Je weet wat ik wil, en alsjeblieft houd op met dat geacteer' zei Arthur droog terwijl hij op haar afliep. 'Ik waarschuw u, als u mij niet laat gaan breek ik elk botje in uw lichaam totdat u niet eens meer kan lopen' zei Jade en botste tegen de tafel. Met haar hand zocht ze naar een mes. 'Komop iedereen kent deze greep zelfs een kind van 2 zou het kunnen' zei Arthur. Hij graaide naar haar uit maar Jade ontweek hem. Ze ging achter hem staan en zette de mes tegen zijn keel waardoor hij verstijfde. 'Luister ik ben niet zoals een normaal meisje, ik ben hier niet van gediend, gaarne verzoek ik u dus ook mij met rust te laten' ze verslapte haar armen en wachtte op zijn antwoord af. 'Oké ik heb het begrepen ik zal u met rust laten' zei hij vervolgens. Jade deed voorzichtig een stap naar achteren en wachtte op zijn reactie. 'Ik zal u en uw zusters met rust laten totdat jullie weer weggaan. oké?' Hij stak zijn hand naar haar uit. 'Deal?' ze twijfelde even en stak vervolgens de hare in de zijne en schudde. 'Deal' Ze legde het mes terug waar ze hem vandaan had en liep daarna naar haar kamer. Ze ging zitten op haar bed en haalde een stuk papier en een potje met inkt tevoorschijn. Daarna pakte ze een ganzenveer en begon te schrijven:

Lieve Jason

Ik weet niet precies hoe ik het moet vertellen, maar de toestand hier is vreselijk. De prinsen spelen een spelletje met mij, ik heb een irritante mentor en mijn zussen hebben het wel naar hun zin. Ik wilde dat ik nu bij jullie kon zijn, helpen, of iets in die trant. Ik snap niet waarom vader ons hier heen heeft gestuurd, en niet naar zijn tweede huis. Ik hoop dat het snel over is, zodat we...weer samen kunnen pianospelen of iets. Ik hoop dat als je mijn brief krijgt mij meteen komt ophalen, redden van dit verschrikkelijk paleis.

Met vriendelijke groeten:

Jade

Ze vouwde de brief op en maakte hem dicht met kaarsvet. Ze sloop haar kamer uit en liep naar een dienstingang. Ze rende naar een jongeman die haar bekend voor kwam. 'Morrison' fluisterde ze geschrokken. 'Jade, Sssht' zei hij snel. 'Wat doe jij hier?' vroeg ze. 'Ik ben gestuurd door jullie vader, hij was bezorgd' 'Hoezo hij vertrouwd de koning toch zeker wel?' 'Jawel maar niet zijn zonen' Jade giechelde. 'Kun je alsjeblieft wat voor me doen?' 'Ligt eraan wat' 'Deze brief zo snel mogelijk naar Jason brengen?' Morrison pakte de brief en bekeek het. 'Omdat jij mijn vrouw's zus bent regel ik dit wel voor je' 'Dank je dank je dank je' zei Jade en omhelsde hem even. 'Oké duidelijk, schiet op ga naar binnen voordat je koud vat of iets' Jade liep weg en Morrison sprong op zijn paard.

Jade blies haar kaars uit en sloot haar ogen. Ze viel al snel in slaap en droomde dit keer weer anders.

'Jade' Zei prins Arthur en draaide naar haar om. Hij had zijn pak aan die hij op speciale gelegenheden droeg en keek haar met glinsteringen in zijn ogen aan. 'Wat had ik u nou gezegd?' zei Jade kwaad. 'Ik wilde je iets vragen' zei hij onschuldig. Hij liep op haar af en stond nog maar 3 centimeter van haar verwijderd. Zijn adem rook naar munt en nog iets anders. 'Wil je met me trouwen?' In Jade's hoofd ging er vanalles rinkelen. Ze wilde nee zeggen maar in plaats daarvan antwoordde ze ja. Vervolgens zag ze haar zelf met een prachtige tiara op haar hoofd en een witte jurk aan in de spiegel. 'Wat, nee, ik wil niet trouwen, nooit niet' zei ze en begon te schreeuwen. 'Neemt u prins Arthur, Jade Persis als uw huidige echtgenote?' vroeg een pastoor uit het niets. 'Ja ik wil' zei hij. 'Neemt u Jade Persis, Prins Arthur als uw huidige echtgenote?' vroeg de pastoor weer. 'Nee...Ja ik wil' 'Dan mag u de bruid kussen' Ze voelde zijn zachte lippen tegen de hare aan en hoorde mensen juichen. Daarna verdween het gejuich en zat ze op een bed. 'Jade, liefje, ben je er klaar voor?' hoorde ze Arthur zeggen. Ze wilde net iets zeggen maar Arthur zat al naast haar en kuste haar nek. 'Ik wil eigenlijk helemaal niet' fluisterde ze. 'Je zult het geweldig vinden' hoorde ze. Jade voelde iets zwaars bovenop haar, iets waardoor ze niet kon omdraaien. Ze opende haar ogen half en zag iets op haar zitten dat haar nachtjapon omhoog stroopte. 'Ik wil helemaal niet' fluisterde ze. Ze was halfwakker en besefte nog niet wat er precies gebeurde.'Je zult het geweldig vinden' hoorde ze iemand fluisteren in haar oor. Jade knipperde met haar ogen maar was eigenlijk te moe om omhoog te komen. Ze voelde zachte lippen van iemand die haar kuste op haar wang.'Wie ben je?' vroeg ze. 'Meen je dit nou?' vroeg de stem. 'Anders zou ik het niet vragen' zei Jade en knipperde weer met haar ogen. 'Prins Arthur' fluisterde de stem weer. Hij streelde haar buik en ze hoorde dat hij iets uit deed. 'Wat ga je met me doen?' vroeg ze. 'Iets wat je heel leuk zult gaan vinden' zij hij weer en kuste weer haar nek. Jade dacht ineens na. Hij wilde haar heiligheid weghalen. Lieve goden niemand mocht het aanraken. Met een snelle beweging pakte ze de nek van Arthur en kneep hem bijna dicht. 'Zou u nu van me af willen gaan' beval ze. Hij klom van haar af en kuchte toen ze hem losliet. Jade schikte haar japon en rende zo snel ze kon naar de deur. 'Wachten, wachten' riep ze. 4 wachters kwamen aanrennen en wachtte op haar bevel. 'Er is iemand in mijn kamer en probeerde mijn kuisheid te stelen. De wachters rende de kamer binnen en zagen dat er iemand heel stil op het bed lag. Ze liepen naar het bed en pakte de jongeman op. Ze sleurde hem de kamer uit en bekeken hem met kaarslicht. 'Lieve goden, het is prins Arthur' zei een van hen. 'Haal Mevrouw Ravens' beval een ander. Ravens kwam in een lange zwarte jurk naar de mannen lopen. 'Prins Arthur, houd op met dat geacteer ik ken je al wel langer dan vandaag' zei ze. Arthur keek haar zo onschuldig mogelijk aan. 'Zij verleidde mij' begon hij meteen. 'Arthur, Arthur, Arthur' begon Ravens. 'Ik weet dat je van jongere dames houdt, en dat je de prins bent, maar dat houd niet in dat je alles mag doen wat je maar wilt, ik ga hier een rapport over maken en zorg dat je ouders hierover weten' bedreigde Ravens hem. 'Mevrouw Ravens alstublieft doe me dit niet aan, mijn reputatie...' 'Was al een hele tijd kapot door jezelf' maakte Ravens af. 'Breng hem naar zijn kamer en kijk of de andere toevallig ook niet rondspoken' zei Ravens. Ze keek om naar Jade die als verstard stond te kijken. 'Ga naar je bed kind, vanavond zet ik een wachter voor je deur, je zou veilig moeten zijn' 'Mijn dank aan u is groot' zei Jade en liep haar kamer weer in.

De volgende morgen aan het ontbijt was Prins Arthur niet op komen dagen. Het ging te ronde dat hij in een isoleerkamertje zat ergens in het kasteel. Zijn broertjes maakte er grappen over en lachte er alleen maar om. Een paar dagen later had Jade een brief ontvangen van Jason. Ze zou het 's avonds lezen samen met haar zussen. Na het eten waren ze meteen gaan omkleden en kwamen ze bij elkaar in Jade's kamer. 'Lees voor, lees voor' zei Caitlin opgewonden. 'Ja begin' beval Veronique. Jade opende de zegel en vouwde de brief open.

'Lieve Jade'

Ik heb je bericht ontvangen. Ik vind het vreselijk om te horen dat de situatie zo slecht is. Maar een ding is zeker het is hier een bloedbad! Je vader is met een ernstige wond ergens anders overgeplaatst. We hebben drie leden van de groep kunnen liquideren maar het heeft weinig nut. We hebben Eboney ernstig gewond gevonden in een riviertje hier vlakbij, hij is al weer wat opgelapt. Hij was er net zo slecht aan toe als Veronique maar heelde minder snel. Als het kan kom ik je zo snel mogelijk halen en gaan we hier zo ver mogelijk vandaan, zodat we een rustig leven kunnen leiden.

Je geliefde

Jason

Over Veronique's wangen stroomde er een hele rivier van tranen. 'Veronique gaat het wel?' vroeg Caitlin. 'Jawel het is alleen dat Mijn man daar in een bloedbad zit en ernstig gewond is' het was even stil tussen de drie zussen en Jade verbrak de stilte. 'Ik weet wat' zei ze. 'Och jee Jade heeft een idee' fluisterde Caitlin. 'Dat hoorde ik, wat als een van ons naar de koning stapt en vraagt om hulp?' stelde Jade voor. 'Nee dat kun je niet maken, we zijn nu al zijn beschermelingen' zei Caitlin kwaad. 'Nee luister nou, we vertellen de situatie en laten hem eventueel deze brief lezen, dan moet hij als goede koningzijnde helpen, want het gaat om mijn verloofde, haar man en onze vader' Caitlin dacht hierover na. 'Het is eigenlijk geen slecht idee' stemde Veronique mee in. Caitlin wilde tegensputteren maar Jade snoerde haar de mond. 'Ik regel het wel, aangezien ik met het idee kwam kan ik net zo goed de consequenties aanvaarden, niet?' zei Jade zelfverzekerd. Caitlin glimlachte. 'Volgens mij word er iemand eindelijk volwassen' zei ze hardop. Jade glimlachte alleen maar en opende de deur. 'En nu wil ik slapen, Frederick wil je eventjes een stap op zij staan? mijn zusters gaan naar hun kamer' 'Natuurlijk milady Jade' Veronique en Caitlin glimlachte en liepen de kamer uit. Jade sloot de deur en ging in haar bed liggen.

'Ben je het er echt mee eens dat ze naar de koning gaat?' vroeg Caitlin aan Veronique. 'Nou...ja en nee' Caitlin keek haar niet begrijpend aan. ' Hoe bedoel je?' vroeg ze vervolgens. 'Je hebt gelijk dat wij de beschermelingen van de koning nu zijn, en hij heeft natuurlijk wel meer lasten op zijn schouders, daarom zie je hem bijna nooit' ' En waarvoor is de ja?' 'Het gaat inderdaad over mijn man, die nu daar probeert te genezen, en zoals Jason al beschreef gaat het veel en veel langzamer bij hem dan bij mij, dus het liefste heb ik hem daar weg, en het belangrijkste, vader is ook ernstig gewond en hij is nog steeds het mannelijk figuur die ons heeft opgevoed toen moeder doodging' 'Daar heb je toch wel een paar goeie punten' zei Caitlin. ' We wachten gewoon op Jade af, kijken wat er gebeurt en anders hopen we dat god genadig is en onze geliefde door deze strijd heen te helpen' zei Veronique met een zangerige stem.

'Sinds wanneer hoop jij dat god helpt?' vroeg Caitlin droog. Ze lachte allebei en splitste vervolgens op om naar hun kamers te gaan.

De volgende dag liep Jade door de Koninklijke tuin. Ze werd geëscorteerd door 4 wachters naar een wit kapelletje waar de koning op een marmeren bankje zat naar een fontein te kijken. 'Milady Jade, majesteit' zei de linker wachter. De koning keek op haar neer en wenkte dat ze op het andere bankje moest gaan zitten. 'Je zei dat je iets ernstigs moest bespreken' hij keek haar doordringend aan met zijn donkere ogen. ' Ja majesteit het gaat over de bende die op dit moment ons huis leegrooft' De koning lachte. 'En hoe weet jij dat nou weer? ben je een ziener?' Jade keek hem verbaasd aan. 'Nee majesteit ik heb gisteren een brief ontvangen van mijn...Ehm...verloofde' 'En waarom krijg jij wel een brief en ik niet?' hij keek haar met een harde blik aan. 'Omdat ik naar hem heb geschreven over hoe mijn toestand nu was en vroeg naar zijn toestand, majesteit' De koning lachte weer. 'En uw punt is?' 'Ik wilde vragen om versterking bij mijn huis, mijn vader is al ernstig gewond afgevoerd en de man van mijn zus is gestrand bij een riviertje vlak bij ons thuis, en aangezien wij niet kunnen helpen of mogen helpen wilde ik vragen of u hen wilde helpen' Nu keek de koning op zijn buurt verbaasd. 'Ik moet helaas dit verzoek afwijzen' zei hij vervolgens. 'Op grond van wat?' zei Jade kwaad. 'Ik geen brief heb ontvangen voor hulp, en zolang ik die niet krijg of heb blijf ik dit verzoek afwijzen, hierbij sluit ik dit gesprek en kun je gaan' Jade wilde nog wat zeggen maar een van de wachters begon aan haar arm te trekken. Als reactie sloeg ze zo hard tegen zijn neus dat hij naar achteren viel. 'Wat is dit nou weer' vroeg de koning en keek haar met grote ogen aan. 'Jade, Jade' ze hoorde de stem van Veronique. 'Daar ben je, ik zocht je overal' ze kwam onhandig aangerend en kwam hijgend naast haar staan. 'Je moet mee, ik heb zoiets bijzonders gevonden' 'Milady Veronique wat is hier aan de hand?' vroeg de koning. 'Sorry uwe majesteit' Ze keek naar beneden en zag de bewusteloze wachter liggen. 'Maar zo te zien ben ik al te laat' 'Te laat? voor wat?' vroeg de koning. 'Dat is ingewikkeld maar kan ik Jade meenemen?' De koning wilde nog wat zeggen maar schrok van Veronique's blik. 'Natuurlijk' zei hij gauw. 'Dank u wel' zei Veronique en sleurde Jade mee. 'Wat denk jij wel niet? je mag niet laten merken dat je beter bent dan de mannen' fluisterde Veronique. 'Het verzoek is afgewezen' Veronique stopte met lopen en keek haar met ongeloof aan. 'Nu snap ik waarom je hebt uitgehaald' zei Veronique meelevend. 'Ik ga hier weg' zei Jade. ' En hoe wil je dat doen met al die wachten?' 'dat is een goeie vraag misschien moet ik inderdaad wel blijven' 'Jade het spijt me, maar als Jason dood is moet je denk ik met Arthur trouwen' 'Dan steek ik nog liever een mes door mijn hart' zei Jade. 'Ik maakte maar een grapje, ik hou je niet tegen als je weg wilt gaan, Jade, maar vergeet die grote gasten daarzo niet' Ze wees met haar duim naar een groep wachters die patrouilleerden.

Veronique lag in haar bed en was nog klaarwakker. Ze hoorde haar kamerdeur opengaan en zag een gestalte de kamer inlopen. 'Wie is daar?' vroeg ze. De deur ging zachtjes dicht en ze voelde dat iemand naast haar op het bed kwam zitten. 'Milady Veronique? ik ben het Mitzy' Veronique zuchtte opgelucht. 'Mitzy ik ben zo blij jou te zien, hoe gaat het met mijn man?' 'Slecht, hij ijlt over u en zegt dat hij u mist, en jullie huis is...niet jullie huis meer, en de dorpelingen, lieve goden...' Veronique sloeg een hand voor haar mond. 'Wat moet ik doen?' vroeg ze. 'Niks ik kwam alleen doorgeven wat ik moest doorgeven van uw man...' 'Zijn ze teruggetrokken?' vroeg Veronique. 'Ja ze hebben een kleine kamp opgeslagen in het bos en zijn bezig plannen te bedenken hoe ze de heks kunnen pakken, maar op een of andere manier weet ze altijd wanneer en hoe ze aanvallen, het wordt dus een moeilijke taak om jullie huis terug te krijgen' 'Als ik iets kan doen zeg het me dan alsjeblieft en kom vaker langs, ik wil op de hoogte blijven' 'Natuurlijk milady, maar ik moet nu gaan voordat uw wachter wakker wordt?' Ze hoorde voetstappen die naar de deur liepen. 'Wat heb je met hem gedaan?' 'Een vriendelijk gebaar' zei Mitzy droog en liep weg. De deur ging met een harde klap dicht en het was weer stil in haar kamer. Veronique dacht er nog even erover na en viel daarna in slaap.

Caitlin was al vroeg op en liep naar de stallen. 'Morrison?' fluisterde ze zachtjes. 'Caitlin' Zei een stem. Morrison liep vanachter de stal vandaan en kuste haar innig. 'Nou dat is een leuke welkom' zei ze onder het kussen door. Morrison lachte en liet haar even ademen. 'Ben je al naar mijn vader geweest?' vroeg ze met grote ogen. Morrison keek haar met zorgelijk ogen aan. 'Ja maar zijn toestand is erg slecht' Caitlin pinkte een traan weg. 'Liefje het komt allemaal wel goed, geloof me maar' Zei hij rustig. Caitlin glimlachte en kuste hem weer. 'Waarom ga je niet met mij mee hier weg?'

Caitlin keek hem ongelovig aan. 'Hoe wil je mij meenemen dan zonder dat ze het opmerken?' vroeg ze. 'Ik heb alles al geregeld' zei hij met een glimlach.'Hoe bedoel je?' 'Ik heb de koning gesproken oké een van zijn wachten dan en heb gevraagd of ik jou mee mocht nemen naar ons huisje die ergens veilig staat' legde hij uit. 'En ik mag zomaar mee?' 'Nee ik heb wel allerlei smoesjes moeten bedenken en het is uiteindelijk gelukt' 'Wat voor smoesjes?' vroeg Caitlin en trok een wenkbrauw omhoog. 'Nou ja, dat je heel erg ziek was en dat het besmettelijk is' Caitlin gaf hem een klap en kuste hem gelijk. 'Die klap was voor het liegen en die kus was voor jouw briljante idee' zei ze droog. 'Oké bedankt ik hou ook zielsveel van jou, ik heb al een koets geregeld en je koffers liggen er ook al bovenop, dus het enige wat nog ontbreekt is jij' zei hij en glimlachte. 'Maar hoe zit het dan met mijn zussen?' 'Dat valt teveel op en je vader zou waarschijnlijk een slechte naam krijgen' 'Ik begrijp het, ik ben zo terug, waar staat de koets?' 'Bij de poort' zei Morrison. Caitlin gaf hem een kus op de wang en rende door de gangen naar de kamer van Veronique. 'Veronique, Veronique' De wachter opende de deur voor haar en keek haar verbaasd na toen ze naar binnen rende. 'Wat? wat?' vroeg ze chagrijnig. 'Ik kan weg hier' zei ze blij. 'Hoe bedoel je?' vroeg Veronique half wakker. 'Ik ga naar mijn eigen huis' Zei ze blij. Met een oogopslag zat Veronique rechtop. 'Wat hoe?... wanneer?' 'Vandaag en door Morrison, hij zei dat ik een besmettelijke ziekte had en nu moet ik hier weg' zei ze nog steeds opgewonden. 'Ik ben blij voor je Caitlin, maar hoe zit het dan met ons?' vroeg Veronique ongelukkig. Caitlin keek naar beneden alsof haar geluk was afgelopen. 'Het spijt me Veronique, maar ik kan jullie niet meenemen, anders valt het teveel op' 'Ik begrijp het wel' zei Veronique meelevend. 'Jade en ik bedenken wel wat anders' zei ze om Caitlin geen schuldgevoel aan te praten. 'Ik hoop jullie weer snel te zien' zei Caitlin en omhelsde haar. 'Ik jou ook' Caitlin huppelde de deur van het paleis uit. Ze liep naar de poort waar inderdaad een koets stond. Ze stapte in en Morrison wachtte haar al op. 'Liefje' zei hij charmant en kuste haar. De koetsier klapte met zijn zweep en de koets kwam in beweging.