Hoofdstuk 5
Ginny voelde zich vreemd om nu weer zo tegenover Draco te zitten in een café. Hoewel er een stilte hing, was het geen ongemakkelijke. Een beetje verlegen keek Ginny weer op naar Draco. Ze wilde hem zeggen hoe erg ze hem miste. Hoeveel pijn het haar deed toen hij haar verliet, maar in plaats daarvan glimlachte ze slechts naar hem. Ze moest genieten van de tijd die ze nu met hem had, voor hij haar weer zou verlaten.
"Dus je werkt nu voor het ministerie?", zei Ginny.
Het was meer een conclusie dan een vraag, aangezien zijn vraag om dossiers dit eigenlijk al bevestigde.
Draco knikte. "Wie had dat verwacht hè?", zei Draco terwijl hij een slok van zijn boterbiertje nam.
Ginny glimlachte. "Ik meen me inderdaad te herinneren dat een bepaalde blonde zwadderaar een nogal grote hekel aan het ministerie had."
Draco grijnsde. "Ach, laten we maar zeggen dat ik volwassen geworden ben en zo'n aanbod gewoon niet kon laten lopen."
Er viel opnieuw een stilte en Ginny plukte wat aan de mouw van haar vest.
"Hoe gaat het tussen jou en …" Draco dacht even na, maar wist zijn naam niet meer. "En je partner?"
"Ethan", zei Ginny, die het een beetje ongemakkelijke vraag vond. "Het gaat goed", zei Ginny terwijl ze een glimlach probeerde op te zetten. Ze klonk echter niet erg enthousiast en Draco had dit door. Hij kon het niet helpen zich hierdoor toch wat blijer te voelen.
"Echt waar", zei Ginny die ook merkte dat ze niet heel erg enthousiast klonk en probeerde Draco en misschien ook wel zichzelf er wat meer van te overtuigen. "Zoals gisteren bijvoorbeeld, bracht hij me ontbijt op bed. En eergisteren had hij nog een superromantisch dineetje gekookt." En een paar dagen daarvoor sloeg hij me nog hard in elkaar, dacht Ginny een beetje verdrietig terwijl ze snel bij Draco wegkeek.
"Weet je zeker dat je een relatie met een dreuzel hebt en niet met een huiself?"
"Draco!", zei Ginny geschokt.
Draco grijnsde slechts en Ginny schudde haar hoofd.
"Dus hij heeft al die dingen voor jou gedaan", zei Draco weer wat serieuzer terwijl hij Ginny aankeek.
Ginny knikte.
"Met wie was hij vreemd gegaan?"
"Wat!", zei Ginny opnieuw geschrokken.
"Ach, kom op Gin. Hij is een man, je denkt toch niet dat hij zomaar van die dingen voor je doet?"
Ginny keek even weg, niet in staat om Draco nog langer aan te kijken. Ze was bang dat hij anders de pijn in haar ogen kon zien. Nee, het was niet zomaar, maar dat hoefde Draco niet te weten.
"Ik heb gelijk", zei Draco terwijl hij Ginny's lichaamshouding bestudeerde.
"Nee dat heb je niet", zei Ginny fel terwijl ze zich weer naar Draco draaide. "Ethan gaat niet vreemd. Hij houdt van mij."
Draco keek Ginny nog wat langer onderzoekend aan, maar Ginny weigerde nog meer over dit onderwerp te vertellen.
"Je moet eens een keer langskomen om mijn nieuwe huis te zien", zei Draco van onderwerp veranderend. "Natuurlijk mag je Ethan ook meenemen."
Ginny was blij dat hij van onderwerp veranderd was.
"Dat lijkt me leuk", zei Ginny, terwijl ze eigenlijk al wist dat het onmogelijk was. Hoe kon ze Ethan nou vertellen dat ze naar het huis van haar ex ging kijken? Ethan zou het nooit goed vinden. Bovendien zou het waarschijnlijk ook niet zo'n goed idee zijn als Ethan en Draco elkaar tegen zouden komen, wie weet wat voor confrontaties die twee zouden krijgen.
"Waarom kom je dit weekend anders niet langs", zei Draco met een kleine glimlach. "Dan heb ik genoeg tijd om ook de laatste spullen op hun plek te krijgen en het huis schoon te maken."
"Ga jij het huis zelf schoonmaken", zei Ginny verrast.
"Nou ja, om de huiselfen opdracht te geven het huis schoon te maken dan", zei Draco grijnzend. "Dus kom je?"
Ginny dacht even na, zondag had ze ook al de brunch met haar familie waar ze samen met Ethan heen moest. Dit zou echter niet de hele dag duren en ze zou makkelijk 's avonds even bij Draco langs kunnen gaan. Ethan zat dan toch altijd aan de tv gekluisterd dus als ze het goed speelde zou hij niet eens in de gaten hebben dat ze weg was.
"Is zondagavond goed?", vroeg Ginny.
"Prima", zei Draco met een glimlach.
Het gesprek werd even onderbroken toen de serveerster met hun lunch kwam. Twee goed gevulde borden werden op het tafeltje gezet voor de serveerster met een laatste glimlach naar het koppel weer verdween.
"Het ziet er prachtig uit", zei Ginny met een glimlach naar Draco. De sandwich op hun bord leek werkelijk wel een kunstwerk. Het was in de vorm van een uil gesneden en zag er echt heerlijk uit.
"Net als jij", antwoordde Draco soepel terwijl hij grijnsde naar Ginny.
Ginny moest blozen van de opmerking van Draco en draaide snel haar hoofd weg terwijl ze haar bestek oppakte. Voorzichtig sneed ze een stukje van haar sandwich af. Ze had echter niet gerekend op de wat créme achtige vulling van de sandwich en voor ze wist wat er gebeurde vloog een klodder van het goedje zo op haar vest.
"Shit", mompelde Ginny terwijl ze vlug haar bestek neerlegde en naar de vlek op haar vest keek. Snel pakte ze haar servet en begon te wrijven in de hoop de vlek weg te kunnen halen. Dit verergerde het echter alleen maar en zorgde ervoor dat de vlek zelfs nog groter werd.
"Weet je, als je zo graag ook iets voor thuis mee wilde nemen, had je dat ook gewoon kunnen zeggen. Ze hebben hier namelijk ook een afhaalafdeling en dat gaat vast makkelijker dan het op je vest smeren", zei Draco grijnzend.
Ginny gaf Draco een woedende blik en keek weer naar de vlek op haar vest. Hij was prominent aanwezig en leek ook wel niet zomaar weg te halen. Ze zuchtte geïrriteerd.
Draco keek een tijdje toe hoe Ginny aan het stuntelen was voor hij z'n hulp aanbood.
"Geef me je vest", zei Draco rustig.
"Wat?", zei Ginny verbaast.
"Ik zei, geef me je vest", herhaalde Draco.
"Je wilt dat ik ga strippen midden in een restaurant", siste Ginny boos.
"Ja, dat is precies mijn bedoeling", zei Draco die met z'n ogen rolde. "Geef me gewoon je vest even. Ik neem aan dat je er nog wel een shirt onder aan hebt zo te zien."
Ginny knikte en met een beetje tegenzin begon ze de rits van haar vest te openen. Ze bleef Draco strak aanstaren en trok haar vest uit. Zonder nog wat te zeggen hield ze het vest uit voor Draco en Draco pakte het snel aan. Onder het vest droeg ze nog een babyblauw T-shirtje.
Een beetje warrig keek ze naar Draco die nu haar vest vasthad en zijn toverstok tevoorschijn haalde.
"Als je het nog erger maakt dan nu, zal ik jouw hele garderobe even komen helpen", zei Ginny dreigend.
Draco glimlachte slechts om het dreigement en bekeek de vlek nog eens goed. Hij sprak een spreuk en zag tevreden dat de vlek langzaam verdween. Ginny keek verrast toe.
"Hoe?", zei ze verbaast kijkend naar haar nu vlekloze vest.
"It's magic", zei Draco grijnzend.
"Je gaat met toch niet vertellen dat jij magie van huiselfen kent", zei Ginny die nog steeds met open mond toekeek.
"Oké, dan zeg ik het niet", zei Draco simpel.
"Maar waarom?", zei Ginny die dit gewoon niet kon geloven.
"Je denkt toch niet dat ik die huiselfen vertrouw met mijn designerkleding", zei Draco een beetje verafschuwd en geschrokken. "Hun leventjes zijn nog minder waard dan mijn sokken."
Ginny lachte en schudde haar hoofd.
"Mag ik dan nu mijn vest weer terug?", vroeg ze terwijl ze haar hand uithield.
Draco's aandacht was nu echter naar haar armen getrokken en hij hield haar vest stevig buiten haar bereik.
"Wat is er gebeurt?", vroeg hij terwijl hij Ginny serieus aankeek.
"Wat bedoel je", zei Ginny wat verward.
"Je armen", zei Draco simpel. "Ze zitten vol blauwe plekken."
Ginny schrok. Ze was de blauwe plekken helemaal vergeten. Een beetje verdedigend ging ze met haar armen over elkaar zitten in de hoop dat ze zo minder opvielen. "Geef me mijn vest terug", zei Ginny terwijl ze Draco aankeek.
Het kwaad was echter al geschied en Draco was niet van plan haar vest terug te geven voordat hij precies wist wat er aan de hand was.
"Hoe kom je aan de blauwe plekken?", vroeg Draco terwijl hij haar bleef aanstaren.
Ginny lachte een beetje zenuwachtig. "Je houdt er maar niet over op hè?" Ze keek Draco opnieuw aan en toen ze zag dat hij het niet grappig vond ging ze verder. "Nou je gaat dit niet geloven", zei ze, terwijl opnieuw een zenuwachtig lachje haar mond verliet. "Maar ik ben van de trap gevallen."
"Je hebt gelijk", zei Draco koel. "Dat geloof ik niet."
Ginny keek Draco verrast aan.
"Wat is er echt gebeurt?", vroeg Draco terwijl hij Ginny strak aankeek.
"Dat heb ik je net gezegd, ik ben van de trap gevallen", zei Ginny een beetje ongeduldig, ze wilde graag haar vest weer terug hebben om haar armen onder te verstoppen.
Draco keek haar ongelovig aan en hield haar vest iets voor zich uit zodat zij het kon pakken. Ginny strekte haar arm om het vest te pakken, maar voor ze het vest in haar handen kon krijgen pakte Draco haar arm al stevig vast.
"Laat los", mompelde Ginny kwaad terwijl ze haar arm weg probeerde te trekken.
Draco luisterde echter niet en bekeek de al wat vervaagde blauwe plekken op haar arm.
Voorzichtig ging hij er met zijn vinger langs.
"Hoe kom je hieraan", zei Draco terwijl hij Ginny aankeek.
"Dat heb ik je al gezegd", zei Ginny zuchtend. "Ik ben van de trap gevallen."
Snel keek ze weer weg toen ze het deel van het vallen sprak. Bang dat hij de leugen door zou hebben als zij hem aan zou blijven kijken.
"Onzin", zei Draco boos.
Ginny keek verrast op. "Wat weet jij er nou van", beet ze hem een beetje kwaad toe.
"Je bent niet in staat om me gewoon aan te blijven kijken als je het zegt. Als dit echt zo gebeurt is kijk me dan aan terwijl je spreekt."
Ginny staarde in Draco's grijzige ogen die op dit moment zoveel emoties verborgen.
"Ik…", begon Ginny die hoopte dat ze de leugen vol kon houden. "ben van de trap gevallen", mompelde ze snel terwijl ze Draco's blik vasthield.
"Je liegt", zei Draco terwijl hij haar arm weer losliet. "Heeft Ethan je dit aangedaan?"
"Wat? Nee!", zei Ginny fel.
"Slaat hij je Gin?", ging Draco verder terwijl hij haar bezorgd aankeek.
"Draco waar heb je het over? Ben je soms jaloers op hem en zeg je daarom van deze dingen?"
"Hoe lang is dit al aan de gang? Op het feest had je ook al een blauw oog, heeft hij dat ook gedaan?"
"Draco!", zei Ginny geschokt, niet zozeer om wat hij suggereerde, als wel dat hij het goed had.
"Ginny", zei Draco hoofdschuddend terwijl hij haar haar vest weer teruggaf.
Ginny pakte het vest en trok het snel weer aan zodat haar armen weer bedekt waren.
"Het is die Ethan nietwaar?", zei Draco die nu echt een gloeiende hekel aan hem begon te krijgen.
"Hij houdt van me", zei Ginny als antwoord.
"Een rare manier om te laten zien dat je van iemand houdt", zei Draco.
"In ieder geval laat hij me niet zomaar alleen achter", zei Ginny met een boze blik naar Draco.
Een flits van pijn ging over Draco's gezicht.
"Het spijt me Gin. Ik wou dat ik de tijd terug kon draaien", zei Draco zacht.
Verrast keek Ginny op naar Draco, ze had niet verwacht dat hij zoiets zou zeggen.
"Als er één ding was dat ik kon veranderen, was het wel dat ik toen bij je weg ben gegaan", zei Draco met pijn in z'n ogen. "Ik wou dat ik je nooit verlaten had."
Ginny wist niet goed hoe ze hierop moest reageren. Aan de ene kant wilde ze hem troosten en hem vertellen hoe graag ze wel niet wilde dat hij dit tegen haar zou zeggen. Aan de andere kant had ze nu Ethan. Het was te laat.
--
Come home to me - Beverly Craven
Let you go
too easily
did I let you see me cry
you close the door
I didn't call
and it hurt so much for me to say goodbye
and now I'm on my own
still waiting here alone
cos I want you back
and you know I can't let go
Come home to me
cos you mean everything
but you don't know what you've got until it's gone, no
come home to me
some things were meant to be
but the only thing I know
is I just can't face another night alone
I wonder who
is there with you
and if you're thinking of me now
it's not too late
to try again
we can make it right the second time around
tell me what to do
I'm still in love with you
and I can't believe that you don't need me too
--
Autumn; Het vorige hoofdstuk liep idd niet helemaal lekker, maar het lukte me niet echt om het beter te krijgen. Ik heb liever eerlijke reacties dus vind het zeker niet erg :) Ik hoop dat je dit hoofdstuk weer wat beter vind
Enelaya; Als je Ron nu al pijn wilt doen terwijl hij nog niets heeft gedaan ben ik benieuwd wat je na hoofdstuk 6 wilt doen. #fluit onschuldig#
Het is maar goed dat Ethan geen echt persoon is want anders denk ik niet dat hij het met jullie geweldadige lezers overleefd zou hebben.
Ik wil iedereen die een reactie heeft gegeven weer heel erg bedanken! They make me happy :D
De volgende keer: Ron en z'n grote mond